ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၈
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၈
ျမိဳ႕သစ္ည
လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။ ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။ ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။
ဟိန္း(30.7.12)
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေရြးထားပါတယ္။ ဟိန္းမွာ ဒီ့ထက္အားေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး ရွိေသးတဲ့အထဲက ဒီကဗ်ာကို ေရြးမိတာကလည္း အေၾကာင္းေလးေတြရွိပါတယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ ဒီကဗ်ာဟာ သရုပ္မွန္ပုံစံ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပမယ့္ ေရးသူက ကဗ်ာရဲ႕ ပုံသ႑ာန္ကိုေတာ့ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ (Making) ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေဖာ္ျပထားလို႔ပါပဲ။ ဒီလို ပုံစံမ်ဳိးေလး ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ပုဒ္ေရးဖူးပါတယ္။ “ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ဒုကၡဆိုလား ” အဲဒီ့တစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမွာတုန္းကေတာ့ ေမာင္ေရခ်မ္းက သရုပ္မွန္လို႔ သံုးသပ္သြားၿပီးေတာ့ အစ္မမြန္ကေတာ့ Making လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ေၾကာ္ျငာ၀င္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးပုံ၊ တင္ဆက္ပုံ၊ အေၾကာင္းအရာေပၚအေျခခံမႈ စတာေတြ တူညီေနလို႔ ထည့္ေျပာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ဆိုခဲ့သလိုပဲ ဒီကဗ်ာရဲ႕ အေရးအသားပိုင္းက သရုပ္မွန္ဘက္မွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းစီပုံ ကဗ်ာရဲ႕ flow သြားပုံေတြက Making ဆန္ပါတယ္။ ပုံမွန္ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမ်ဳိးပါပဲ။
ကဗ်ာအေၾကာင္းမေျပာခင္ ကဗ်ာဆရာအေၾကာင္း အရင္နဲနဲေျပာၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဟိန္းကို ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးမိပါၿပီ။ ဒီဂရုထဲက အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ကဗ်ာဆရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္သံုးဖူးပါတယ္။ ဒါဆို ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ဘာလဲ။ ကဗ်ာေရးရင္ ကဗ်ာဆရာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးခ်င္စရာေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါတည္း ေျဖခဲ့ပါ့မယ္။ ကဗ်ာေရးတိုင္း ကဗ်ာဆရာျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံပါဘူး။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ သီခ်င္းဆိုေနသလိုပါပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးငယ္လည္း သီခ်င္းဆိုတာပါပဲ။ ေရခ်ဳိးရင္းလည္း သီခ်င္းေလး ညည္းေနတတ္တာပါပဲ။ အဆိုေတာ္လည္း သီခ်င္းဆိုေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းဆိုတိုင္း အဆိုေတာ္ မျဖစ္ပါဘူး။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ သိမႈ လိုအပ္ပါတယ္။
ဆရာသစၥာနီကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္ရင္ ကဗ်ာကိစၥ ၿပီးေအာင္လုပ္ရမယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဥာဏ္မမီလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒီအဆိုကိုေတာ့ အျပည့္အ၀လက္မခံ ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကဗ်ာကိစၥလို႔ ေျပာၿပီဆို ေခတ္ေဟာင္းေရာ၊ ေခတ္ေပၚေရာ၊ ဂႏၶ၀င္ေရာ၊ ေခတ္ၿပိဳင္ေရာ စသျဖင့္ အစံုပါ၀င္ေနမွာပါ။ လူတစ္ေယာက္တည္းက အကုန္လံုးကို ပိုင္ႏိုင္ေနဖို႔ဆိုတာေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပမယ့္ ရွားမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ သီခ်င္းအမ်ဳိးအစားေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလို အကုန္လံုးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သီဆိုႏိုင္တဲ့သူ/ ေရးသားႏိုင္တဲ့သူ ရွားပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ သိမႈ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြရဲ႕ ပုံသ႑ာန္၊ flow၊ သီအိုရီ စသျဖင့္ေတြကိုေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ သိထားရပါမယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္သံုးျခင္း၊ မသံုးျခင္းကေတာ့ တစ္ပိုင္းေပါ့။ အျခားေသာကဗ်ာေတြလည္း ထိုနည္းအတူ ပါပဲ။
ဟိန္းမွာကေတာ့ အဲဒီ့ သိမႈေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ၊ သူ႕ကဗ်ာေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ျမင္သာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟိန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ (အရင္တစ္ခါ ကိုမွဴးေျပာတုန္းက ဟိန္းအေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ သိပ္မေျပာႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတဲ့အေၾကြးကို အခုေရးရင္း တစ္ခါတည္း ဆပ္လိုက္ပါတယ္။) ဒါေပမယ့္ ဟိန္းကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာအေၾကာင္း သိပ္မသိလွဘူး။ ဘာညာေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ (ဒါကလည္း သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ကိုယ္တတ္တာကို တတ္ေၾကာင္းလိုက္ေျပာေနတာႀကီးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္သေဘာမက်လွပါဘူး။ အလုပ္က သက္ေသျပပါလိမ့္မယ္ လို႔ပဲ ယံုၾကည္ထားမိပါတယ္။ ဤကား။ ။ စကား ခ်ပ္။) ဒါေၾကာင့္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ အေတာ္ေလးအားေကာင္းေမာင္းသန္ႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ flow ျပတ္ျပတ္သြားတတ္တာေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။
ကဲ ကဗ်ာအေၾကာင္းေလးဆီ ျပန္သြားၾကရေအာင္။ ကဗ်ာရဲ႕ အေၾကာင္းအရာပိုင္းမွာ အားအေကာင္းဆံုးေတြ႕ရတာကေတာ့ သေရာ္မႈပါပဲ။ ေခါင္းစဥ္မွာ “ ၿမိဳ႕သစ္ည ” လို႔ေပးထားတယ္။ ေအာက္ကကဗ်ာစာသားေတြနဲ႔ တြဲဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ည တစ္ညမွာ ဇိမ္ခန္းပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္က သူ႕ဆီလာတဲ့ သူကို စြဲေဆာင္မႈနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးစရာရွိတာက ကဗ်ာရဲ႕ စာသားအခ်ဳိ႕မွာ ကဗ်ာထဲက လူရဲ႕ အေျခအေနေတြကို ေျပာေနေပမယ့္၊ ဇိမ္ခန္းဟာ လိုင္းေၾကးေပးရတာေတြ၊ အတိုင္အေတာ၊ အဖမ္းအဆီး ရွိႏိုင္တာေတြ ဒါေတြအေၾကာင္းေတာ့ မပါပါဘူး။ ဒါဟာ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ယူဆစရာပဲလား။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ဆိုတာက ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာပဲလား။ ည ဆိုတာက ေမွာင္မိုက္ေနတာကို ရည္ညႊန္းခ်င္ပုံပဲ။ ႏွစ္ခုတြဲၿပီး ဖတ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ဆိုလိုခ်င္ပုံ ရတယ္။
လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။
ဒီမွာေတာ့ ပိုင္ရွင္(ကဗ်ာထဲက လူ)က သူ႕ဆီလာတဲ့ ဧည့္သည္ကို ႀကိဳတယ္။ ေနာက္ၿပီး အစားစား ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါက ဒီၿမိဳ႕(ေခတ္)မွာ ဒီလိုေနရာေတြေရာက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိတယ္လို႔ သေရာ္ထားပုံပဲ။ ဆက္လက္ၿပီး ပိုင္ရွင္က ဧည့္သည္ကို ေခၚသြားတယ္။ “ အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ” ဒါကလည္း ပိုင္ရွင္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ အဆမတန္ေဖာ္ေရြမႈကို ျပေနသလို ေနာက္ဆက္တြဲ “ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ” ဆိုတာက ဒီလုိအေမွာင္ေခတ္မွာ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ေျပလည္ေရးအတြက္ ဇနီး သားသမီးေတြကိုေတာင္ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း တတ္တဲ့ အမူအက်င့္အခ်ဳိ႕ကို သေရာ္ထားပုံပါ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုေနရာမွာ ရွိတဲ့ မိန္းခေလးေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တန္ဖိုးကိုပါ ျပလိုပုံပဲ။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္ဟာ အာ၀ဇၨာန္းရႊင္ရႊင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ရလိုမႈေလာဘအတြက္ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။
ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။
ဒါက မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဧည့္သည္ေခၚေပးတဲ့ သူပါပဲတဲ့။ ေနာက္ထပ္ သမီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း ထပ္ျပေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေပၚ အားလံုးညီတူ အလုပ္လုပ္မႈကို ျပလိုပုံ။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္မွာက “ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ ” ဆိုတဲ့ စာသားနဲ႔ ဆက္စပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အဓိပၸာယ္က ႏွစ္မ်ဳိးထြက္ေနပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔က မိသားစုလို႔ ေျပာေပမယ့္ တကယ့္မိသားစု အရင္းေတြမဟုတ္ဘဲ ဒီအလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ စုမိတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ မိသားစုလိုေနထိုင္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ဒီအိမ္ကို အရင္က ငွါးထားတာ။ အခုေတာ့ ၆သိန္းနဲ႔ အပိုင္၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ဆိုတယ္။ ဒါကလည္း ေခတ္ပ်က္နဲ႔ ေခတ္ပ်က္စီးပြားေရးကို ေျပာခ်င္ပုံရတယ္။ “ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ” ဒါကေတာ့ ေခတ္ပ်က္ရဲ႕ လူတန္းစား မညီမွ်မႈကို ဆိုလိုခ်င္ပုံရပါတယ္။ (အေပၚမွာတုန္းက ဆိုခဲ့သလို ဒီေနရာမွာလည္း အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္ flow ျပတ္ ေနပါတယ္။ မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းအရာႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ လူတန္းစားမညီမွ်မႈကို ထည့္ေရးထားသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အသံအားျဖင့္ေတာ့ မပ်က္သြားပါဘူး။ ကဗ်ာရဲ႕ အသံ flow ကေတာ့ မွန္ေနပါတယ္။) ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း သူ႕သမီးကို ဧည့္သည္ျပေနတုန္း ထထြက္သြားလို႔ ဆူပါတယ္။ အေရွ႕ကို တိုးခိုင္းပါတယ္။ ဒါဆို သူ႕သမီးကိုယ္တိုင္ကေကာ ဒီအလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနတာဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့အေတြးဟာ ေတြးခ်င္စရာေကာင္းလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာ မိန္းခေလးေတြဟာ ဒီလိုအလုပ္ကို ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္သူေတြရွိေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ မျဖစ္မေနအေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ လုပ္ေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ကဗ်ာဆရာက ဆိုလိုခ်င္ပုံပဲ။
ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။
ကဲ ဧည့္သည္ကေတာ့ ျငင္းလိုက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလူက လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ စိတ္တိုင္းမက်တာ ရွိရင္ ေျပာပါလို႔ဆိုတယ္။ အမွန္က စိတ္တိုင္းမက်တာဟာ သူ႕ရဲ႕စကားမ်ားေနမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြဟာ အဲဒီ့လို စီကာပတ္ကံုးေျပာတတ္ၾကတဲ့သူေတြကို သေဘာက်တတ္ေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြကေတာ့ စိတ္ညစ္ညဴးတတ္ၾကပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္က လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ သူ႕ဆီက မိန္းခေလးေတြ မႀကိဳက္လို႔ အျခားသြားမယ္ဆိုလည္း လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ယံုသက္သက္လာၾကည့္တာဆိုလည္း ရတယ္၊ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ ဘာညာေတြ ေျပာေနေပမယ့္ ဧည့္သည္ကို အတင္းေတာ့ ၀င္ခိုင္းေနတာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ အတၱႀကီးမႈကို ေျပာခ်င္ပုံပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြဟာ သူတို႔အလိုျပည့္ဖို႔ပဲ သိၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြဘာေတြကို ထည့္မတြက္တတ္ၾကဘူးမဟုတ္လား။ ဒါကို ဆိုလိုပုံပဲ။ “ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။ ” ဒါဆို သူက အရက္မူးေနတယ္ေပါ့။ အရက္ဖိုးလည္း ထပ္ေတာင္းေနေသးတယ္။ ရသေလာက္ေတာ့ယူမယ္ဆိုတဲ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားနည္းပုံကို သေရာ္ထားပုံပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။ ဘာညာ။ ဂရုစိုက္ျပတာ ဘာညာနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ကဗ်ာကို အဆံုးသတ္ထားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆက္ေတြးစရာရွိတာက “ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ” ဆိုတာပါ။ အဂၤလိပ္လို Very Thank You ကို အာေလးလွ်ာေလးနဲ႔ အသံထြက္ထားတဲ့ပုံစံနဲ႔ ေရးထားတယ္။ ဒါကလည္း ဆန္မရွိဘဲ အစားႀကီးတဲ့ သူေတြ၊ ျမန္မာလိုေျပာရင္လည္း ရရဲ႕သားနဲ႔ မလိုအပ္ဘဲ တမင္ညွပ္ေျပာတဲ့သူေတြကို ရလိုမႈတစ္ခုပဲ ၾကည့္တတ္တဲ့၊ အရက္မူးေနတဲ့ အရက္သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးခိုင္းႏႈိင္း သေရာ္ခဲ့ပုံပါပဲ။
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ၾကယ္စစ္သည္ (၁၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)
ျမိဳ႕သစ္ည
လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။ ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။ ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။
ဟိန္း(30.7.12)
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေရြးထားပါတယ္။ ဟိန္းမွာ ဒီ့ထက္အားေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး ရွိေသးတဲ့အထဲက ဒီကဗ်ာကို ေရြးမိတာကလည္း အေၾကာင္းေလးေတြရွိပါတယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ ဒီကဗ်ာဟာ သရုပ္မွန္ပုံစံ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပမယ့္ ေရးသူက ကဗ်ာရဲ႕ ပုံသ႑ာန္ကိုေတာ့ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ (Making) ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေဖာ္ျပထားလို႔ပါပဲ။ ဒီလို ပုံစံမ်ဳိးေလး ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ပုဒ္ေရးဖူးပါတယ္။ “ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ဒုကၡဆိုလား ” အဲဒီ့တစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမွာတုန္းကေတာ့ ေမာင္ေရခ်မ္းက သရုပ္မွန္လို႔ သံုးသပ္သြားၿပီးေတာ့ အစ္မမြန္ကေတာ့ Making လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ေၾကာ္ျငာ၀င္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးပုံ၊ တင္ဆက္ပုံ၊ အေၾကာင္းအရာေပၚအေျခခံမႈ စတာေတြ တူညီေနလို႔ ထည့္ေျပာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ဆိုခဲ့သလိုပဲ ဒီကဗ်ာရဲ႕ အေရးအသားပိုင္းက သရုပ္မွန္ဘက္မွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းစီပုံ ကဗ်ာရဲ႕ flow သြားပုံေတြက Making ဆန္ပါတယ္။ ပုံမွန္ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမ်ဳိးပါပဲ။
ကဗ်ာအေၾကာင္းမေျပာခင္ ကဗ်ာဆရာအေၾကာင္း အရင္နဲနဲေျပာၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဟိန္းကို ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးမိပါၿပီ။ ဒီဂရုထဲက အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ကဗ်ာဆရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္သံုးဖူးပါတယ္။ ဒါဆို ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ဘာလဲ။ ကဗ်ာေရးရင္ ကဗ်ာဆရာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးခ်င္စရာေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါတည္း ေျဖခဲ့ပါ့မယ္။ ကဗ်ာေရးတိုင္း ကဗ်ာဆရာျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံပါဘူး။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ သီခ်င္းဆိုေနသလိုပါပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးငယ္လည္း သီခ်င္းဆိုတာပါပဲ။ ေရခ်ဳိးရင္းလည္း သီခ်င္းေလး ညည္းေနတတ္တာပါပဲ။ အဆိုေတာ္လည္း သီခ်င္းဆိုေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းဆိုတိုင္း အဆိုေတာ္ မျဖစ္ပါဘူး။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ သိမႈ လိုအပ္ပါတယ္။
ဆရာသစၥာနီကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္ရင္ ကဗ်ာကိစၥ ၿပီးေအာင္လုပ္ရမယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဥာဏ္မမီလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒီအဆိုကိုေတာ့ အျပည့္အ၀လက္မခံ ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကဗ်ာကိစၥလို႔ ေျပာၿပီဆို ေခတ္ေဟာင္းေရာ၊ ေခတ္ေပၚေရာ၊ ဂႏၶ၀င္ေရာ၊ ေခတ္ၿပိဳင္ေရာ စသျဖင့္ အစံုပါ၀င္ေနမွာပါ။ လူတစ္ေယာက္တည္းက အကုန္လံုးကို ပိုင္ႏိုင္ေနဖို႔ဆိုတာေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပမယ့္ ရွားမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ သီခ်င္းအမ်ဳိးအစားေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလို အကုန္လံုးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သီဆိုႏိုင္တဲ့သူ/ ေရးသားႏိုင္တဲ့သူ ရွားပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ သိမႈ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြရဲ႕ ပုံသ႑ာန္၊ flow၊ သီအိုရီ စသျဖင့္ေတြကိုေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ သိထားရပါမယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္သံုးျခင္း၊ မသံုးျခင္းကေတာ့ တစ္ပိုင္းေပါ့။ အျခားေသာကဗ်ာေတြလည္း ထိုနည္းအတူ ပါပဲ။
ဟိန္းမွာကေတာ့ အဲဒီ့ သိမႈေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ၊ သူ႕ကဗ်ာေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ျမင္သာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟိန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ (အရင္တစ္ခါ ကိုမွဴးေျပာတုန္းက ဟိန္းအေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ သိပ္မေျပာႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတဲ့အေၾကြးကို အခုေရးရင္း တစ္ခါတည္း ဆပ္လိုက္ပါတယ္။) ဒါေပမယ့္ ဟိန္းကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာအေၾကာင္း သိပ္မသိလွဘူး။ ဘာညာေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ (ဒါကလည္း သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ကိုယ္တတ္တာကို တတ္ေၾကာင္းလိုက္ေျပာေနတာႀကီးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္သေဘာမက်လွပါဘူး။ အလုပ္က သက္ေသျပပါလိမ့္မယ္ လို႔ပဲ ယံုၾကည္ထားမိပါတယ္။ ဤကား။ ။ စကား ခ်ပ္။) ဒါေၾကာင့္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ အေတာ္ေလးအားေကာင္းေမာင္းသန္ႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ flow ျပတ္ျပတ္သြားတတ္တာေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။
ကဲ ကဗ်ာအေၾကာင္းေလးဆီ ျပန္သြားၾကရေအာင္။ ကဗ်ာရဲ႕ အေၾကာင္းအရာပိုင္းမွာ အားအေကာင္းဆံုးေတြ႕ရတာကေတာ့ သေရာ္မႈပါပဲ။ ေခါင္းစဥ္မွာ “ ၿမိဳ႕သစ္ည ” လို႔ေပးထားတယ္။ ေအာက္ကကဗ်ာစာသားေတြနဲ႔ တြဲဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ည တစ္ညမွာ ဇိမ္ခန္းပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္က သူ႕ဆီလာတဲ့ သူကို စြဲေဆာင္မႈနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးစရာရွိတာက ကဗ်ာရဲ႕ စာသားအခ်ဳိ႕မွာ ကဗ်ာထဲက လူရဲ႕ အေျခအေနေတြကို ေျပာေနေပမယ့္၊ ဇိမ္ခန္းဟာ လိုင္းေၾကးေပးရတာေတြ၊ အတိုင္အေတာ၊ အဖမ္းအဆီး ရွိႏိုင္တာေတြ ဒါေတြအေၾကာင္းေတာ့ မပါပါဘူး။ ဒါဟာ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ယူဆစရာပဲလား။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ဆိုတာက ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာပဲလား။ ည ဆိုတာက ေမွာင္မိုက္ေနတာကို ရည္ညႊန္းခ်င္ပုံပဲ။ ႏွစ္ခုတြဲၿပီး ဖတ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ဆိုလိုခ်င္ပုံ ရတယ္။
လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။
ဒီမွာေတာ့ ပိုင္ရွင္(ကဗ်ာထဲက လူ)က သူ႕ဆီလာတဲ့ ဧည့္သည္ကို ႀကိဳတယ္။ ေနာက္ၿပီး အစားစား ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါက ဒီၿမိဳ႕(ေခတ္)မွာ ဒီလိုေနရာေတြေရာက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိတယ္လို႔ သေရာ္ထားပုံပဲ။ ဆက္လက္ၿပီး ပိုင္ရွင္က ဧည့္သည္ကို ေခၚသြားတယ္။ “ အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ” ဒါကလည္း ပိုင္ရွင္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ အဆမတန္ေဖာ္ေရြမႈကို ျပေနသလို ေနာက္ဆက္တြဲ “ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ” ဆိုတာက ဒီလုိအေမွာင္ေခတ္မွာ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ေျပလည္ေရးအတြက္ ဇနီး သားသမီးေတြကိုေတာင္ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း တတ္တဲ့ အမူအက်င့္အခ်ဳိ႕ကို သေရာ္ထားပုံပါ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုေနရာမွာ ရွိတဲ့ မိန္းခေလးေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တန္ဖိုးကိုပါ ျပလိုပုံပဲ။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္ဟာ အာ၀ဇၨာန္းရႊင္ရႊင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ရလိုမႈေလာဘအတြက္ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။
ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။
ဒါက မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဧည့္သည္ေခၚေပးတဲ့ သူပါပဲတဲ့။ ေနာက္ထပ္ သမီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း ထပ္ျပေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေပၚ အားလံုးညီတူ အလုပ္လုပ္မႈကို ျပလိုပုံ။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္မွာက “ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ ” ဆိုတဲ့ စာသားနဲ႔ ဆက္စပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အဓိပၸာယ္က ႏွစ္မ်ဳိးထြက္ေနပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔က မိသားစုလို႔ ေျပာေပမယ့္ တကယ့္မိသားစု အရင္းေတြမဟုတ္ဘဲ ဒီအလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ စုမိတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ မိသားစုလိုေနထိုင္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ဒီအိမ္ကို အရင္က ငွါးထားတာ။ အခုေတာ့ ၆သိန္းနဲ႔ အပိုင္၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ဆိုတယ္။ ဒါကလည္း ေခတ္ပ်က္နဲ႔ ေခတ္ပ်က္စီးပြားေရးကို ေျပာခ်င္ပုံရတယ္။ “ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ” ဒါကေတာ့ ေခတ္ပ်က္ရဲ႕ လူတန္းစား မညီမွ်မႈကို ဆိုလိုခ်င္ပုံရပါတယ္။ (အေပၚမွာတုန္းက ဆိုခဲ့သလို ဒီေနရာမွာလည္း အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္ flow ျပတ္ ေနပါတယ္။ မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းအရာႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ လူတန္းစားမညီမွ်မႈကို ထည့္ေရးထားသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အသံအားျဖင့္ေတာ့ မပ်က္သြားပါဘူး။ ကဗ်ာရဲ႕ အသံ flow ကေတာ့ မွန္ေနပါတယ္။) ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း သူ႕သမီးကို ဧည့္သည္ျပေနတုန္း ထထြက္သြားလို႔ ဆူပါတယ္။ အေရွ႕ကို တိုးခိုင္းပါတယ္။ ဒါဆို သူ႕သမီးကိုယ္တိုင္ကေကာ ဒီအလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနတာဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့အေတြးဟာ ေတြးခ်င္စရာေကာင္းလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာ မိန္းခေလးေတြဟာ ဒီလိုအလုပ္ကို ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္သူေတြရွိေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ မျဖစ္မေနအေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ လုပ္ေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ကဗ်ာဆရာက ဆိုလိုခ်င္ပုံပဲ။
ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။
ကဲ ဧည့္သည္ကေတာ့ ျငင္းလိုက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလူက လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ စိတ္တိုင္းမက်တာ ရွိရင္ ေျပာပါလို႔ဆိုတယ္။ အမွန္က စိတ္တိုင္းမက်တာဟာ သူ႕ရဲ႕စကားမ်ားေနမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြဟာ အဲဒီ့လို စီကာပတ္ကံုးေျပာတတ္ၾကတဲ့သူေတြကို သေဘာက်တတ္ေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြကေတာ့ စိတ္ညစ္ညဴးတတ္ၾကပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္က လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ သူ႕ဆီက မိန္းခေလးေတြ မႀကိဳက္လို႔ အျခားသြားမယ္ဆိုလည္း လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ယံုသက္သက္လာၾကည့္တာဆိုလည္း ရတယ္၊ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ ဘာညာေတြ ေျပာေနေပမယ့္ ဧည့္သည္ကို အတင္းေတာ့ ၀င္ခိုင္းေနတာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ အတၱႀကီးမႈကို ေျပာခ်င္ပုံပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြဟာ သူတို႔အလိုျပည့္ဖို႔ပဲ သိၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြဘာေတြကို ထည့္မတြက္တတ္ၾကဘူးမဟုတ္လား။ ဒါကို ဆိုလိုပုံပဲ။ “ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။ ” ဒါဆို သူက အရက္မူးေနတယ္ေပါ့။ အရက္ဖိုးလည္း ထပ္ေတာင္းေနေသးတယ္။ ရသေလာက္ေတာ့ယူမယ္ဆိုတဲ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားနည္းပုံကို သေရာ္ထားပုံပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။ ဘာညာ။ ဂရုစိုက္ျပတာ ဘာညာနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ကဗ်ာကို အဆံုးသတ္ထားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆက္ေတြးစရာရွိတာက “ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ” ဆိုတာပါ။ အဂၤလိပ္လို Very Thank You ကို အာေလးလွ်ာေလးနဲ႔ အသံထြက္ထားတဲ့ပုံစံနဲ႔ ေရးထားတယ္။ ဒါကလည္း ဆန္မရွိဘဲ အစားႀကီးတဲ့ သူေတြ၊ ျမန္မာလိုေျပာရင္လည္း ရရဲ႕သားနဲ႔ မလိုအပ္ဘဲ တမင္ညွပ္ေျပာတဲ့သူေတြကို ရလိုမႈတစ္ခုပဲ ၾကည့္တတ္တဲ့၊ အရက္မူးေနတဲ့ အရက္သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးခိုင္းႏႈိင္း သေရာ္ခဲ့ပုံပါပဲ။
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ၾကယ္စစ္သည္ (၁၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)
