ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၇

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၇

By ၾကယ္ စစ္သည္ in ကဗ်ာရပ္၀န္းသစ္ (Files) · Edit Doc · Delete

 

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ငါးနဲ႔ ေျခာက္ကို ခဏအေၾကြးထားၿပီး အခု ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၇ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အရင္ ေရးျဖစ္လိုက္ပါၿပီ။ ဒီမွာ ဘာကို အဓိက ေျပာမလဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို နဲနဲ ျဖဳတ္ၾကည့္မွာပါ။ နရီ႕လိုမ်ဳိး တစ္စစီျဖဳတ္ၾကည့္ဖို႔အထိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မစြမ္းသာေသးပါဘူး။ ရသေလာက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ခ်ဥ္းကပ္ရလြယ္ကူေအာင္ ေရးၾကည့္ျခင္းလို႔ပဲ ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။



ပထမဆံုး ေျပာလိုတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ကဗ်ာေတြကို ျဖဳတ္ၾကည့္ရမွာ ႏွေမ်ာတတ္သူတစ္ေယာက္ဆိုတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ပဲ စမ္းၾကည့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ဆို ကဗ်ာကို သူ႔အတုိင္းပဲ ထားရတာပိုေကာင္းမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ျမင္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္လိုက္ၿပီ စကားေျပျပန္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ကဗ်ာက တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ (၀ါ) အာေဘာ္ ၀င္သြားသလိုပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကဆို ျမန္မာကဗ်ာ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြကို ကဗ်ာအတိုင္းပဲ ဖတ္တာမ်ားပါတယ္။ ခဏခဏ ဖတ္တယ္။ ကဗ်ာကို အလြတ္ရသြားတယ္။ ေနာက္မွ သတ္ပုံကို က်က္လိုက္ပါတယ္။ စကားေျပျပန္တာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာပဲ အဆင္ေျပသလို ကိုယ္ခံစားရသလို ျပန္ေရးေပးလိုက္တာပါပဲ။ အခုကဗ်ာကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ျဖဳတ္ၾကည့္မိသလဲ ဆိုရင္ ကဗ်ာဖတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကဗ်ာကို ယူတဲ့ေနရာမွာ လြဲသြားခဲ့ရင္ အခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြမွာ စိတ္ခံစားခ်က္ တစ္ခုခု ျဖစ္ေပၚလာမွာ စိုးလို႔ပါပဲ။



ကဲ စပါေတာ့မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ နဲနဲ ျဖဳတ္ၾကည့္မယ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာက ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ (အလယ္မွာ ရြာတဲ့မိုးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မုတ္သုန္ကို ႀကီးစိုးပါ။) ဆိုတဲ့ကဗ်ာပါ။ ဒီကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ္က ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ (ကြၽန္ေတာ့္စံနဲ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္သပ္သပ္ရယ္ပါ။) ဒီေနရာမွာ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာက ဘာလဲလို႔ ေမးစရာေပၚလာပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္သတ္မွတ္ထားတာေလးေတြရွိပါတယ္။ (နရီတို႔ မွဴးတို႔လည္း ေျပာေနၾကတာေတြ႕လို႔ပါ။ ေနာက္မွ အက်ယ္ေျပာပါဦးမယ္။) ေခတ္ေပၚလို႔ေျပာရင္ ေမာ္ဒန္၊ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္အထိပါပါတယ္။ စကားေျပကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ကဗ်ာေတြကိုလည္း ေခတ္ေပၚကဗ်ာလို႔ ေျပာၾကတာေတြေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာေတြထဲမွာေတာ့
အခုေနာက္ပိုင္း ပိုစ့္ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္(ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ေႏွာင္းပိုင္း)၊ ေကာလဂ်္၊ မိတ္ကင္း၊ အယ္လ္ပီ၊ ဖေလာ့္ ... စသျဖင့္ကဗ်ာေတြ ပါ၀င္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။



အခုဒီကဗ်ာမွာကေတာ့ ေျပာသူခုနစ္ေယာက္ (ကဗ်ာေရးသူအပါအ၀င္) ရွိပါတယ္။ မွဴးေန၀န္း၊ နရီမင္းထက္၊ ျမဴခူးေန၊ လြမ္းေနခြင့္၊ အမြန္မြန္းနဲ႔ ၾကယ္စစ္သည္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာေရးသူက တစ္ေယာက္သပ္သပ္ အေနနဲ႔ ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ေရးတာကေတာ့ ၾကယ္စစ္သည္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၾကယ္စစ္သည္ ေနရာက ေျပာတာက တစ္ခု၊ ကဗ်ာေရးသူေနရာက ေျပာတာက တစ္ခုပါ။ အဲဒါေလးကိုလည္း ခြဲျခားၿပီးျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာမွာ ေျပာထားတဲ့ ပုံစံေတြကေတာ့

၁။ မွဴးေန၀န္း - သတိထားရမွာက အေတာင္ပံခတ္သံေလးကလည္း မုန္တိုင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ စာေမးပြဲလည္းနီးၿပီ။ ဒီတစ္ခါ အေရးႀကီးတယ္။ အေသအခ်ာ လုပ္ရမွာပဲ။

၂။ နရီမင္းထက္ - ဒီေန႔ကေတာ့ ဂ်ဴတီေအာ့ဖ္ပဲ။ မွဴးနဲ႔လည္း ေတြ႕ရဦးမယ္။ သူေ၀းဆီလည္း သြားရ
မယ္။ ရာျပည့္ပဲ။ ဟုတ္တယ္ မႏၱေလးမွာေတာ့ အဲဒါ ျပည့္စံုတယ္။

၃။ ျမဴခူးေန - မအားတဲ့ၾကားက ေရးျဖစ္သမွ်ေလးေတာ့ သြားတင္လိုက္ေသးတယ္။
က်န္တဲ့သူေတြေကာ အဆင္ေျပရဲ႕လားမသိ။ အစစ အဆင္ေျပပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ကိုယ့္မွာ
လည္း ဒါပဲ တတ္ႏိုင္တယ္ေလ။

၄။ လြမ္းေနခြင့္ - ခရီးကလည္း ထြက္ရဦးမယ္။ မသြားခင္ေတာ့ ဒီက ကိစၥေလးေတြ အၿပီးသတ္ခဲ့ခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ တစ္ေယာက္တည္း စာအုပ္ကလည္း ထြက္ေတာ့မယ္။ အားလံုးနဲ႔ လုပ္ထားတာကိုလည္း အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။

၅။ အမြန္မြန္း - အဆင္မေျပမႈကလည္း ဆက္တုိက္ပဲ။ တစ္ေယာက္က ဖိအားေပးတယ္။ တစ္ေယာက္က မေရရာဘူး။ ငယ္ငယ္က သံေယာဇဥ္၊ အခုက်ေတာ့ သံစဥ္၊ မနက္ျဖန္ဗိုင္းမငင္ခင္ေတာ့ လသာေပးပါ။ တနလၤာေန႔ရဲ႕ ညေနပိုင္းမွာ ဆံုမယ္။ မနက္ပိုင္းမွာေရာက္မယ္။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ပိုတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ အားလံုးအတြက္ပဲ။

၆။ ၾကယ္စစ္သည္ - ထြက္ေပါက္က လက္တစ္ကမ္းမွာပဲ။ ဘုရား၊ ဘုရားနဲ႔ ဘုရားပဲ တေနမိတယ္။ စိုးရိမ္မႈက မေျပဘူး။ ေသစရာရွိရင္ ပထမဆံုးအလွည့္ ကိုယ့္ကိုေပးပါ။ ဆူးေလကို ေရာက္သြားတယ္။ ျမင္ေနက်သူစိမ္းေတြကို ေတြ႕တယ္။ သူတို႔က စိမ္းလို႔ ကိုယ္က မနီဘူး။

၇။ ကဗ်ာေရးသူ - မေသခ်ာမႈက မခုိးမခန္႔ရယ္လို႔။ * ငါ့ ရွင္တို႔က ဘာလဲ၊ ငါက ဘာလဲ၊ နာမည္ေတြကိုေျမႀကီးေပၚပစ္ခ်ၿပီး၊ လွလွပပ ၿပိဳင္ရဲပါတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ေတြ႕ၾကမယ္။ * ကိုယ္စီကိုယ္စီ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလံုးက ေကာင္းေစခ်င္ၾကတာပဲ။ ကိုညီထြဋ္မွာ စည္းလံုးျခင္းအတြက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ ကိုယ္တို႔မွာေတာ့ ညီညြတ္ျခင္းအတြက္ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး ရွိတယ္။



အဲဒီ့လို ခြဲၿပီးၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ေျပာခ်င္တဲ့ ပုံစံ၊ ကဗ်ာရဲ႕ ဆိုလိုရင္းနဲ႔ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ကို အနီးစပ္ဆံုးရမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ (အလယ္မွာ ရြာတဲ့မိုးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မုတ္သုန္ကို ႀကီးစိုးပါ။) ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစအဆံုးသင္ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အခါ သင့္ဘာသာလည္း ပိုင္းျခားၾကည့္လို႔ ရပါေၾကာင္း ...



အစအဆံုးဖတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ မူရင္းကဗ်ာရဲ႕ လင့္ကေတာ့ - http://www.facebook.com/notes/%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%9A%E1%80%B9-%E1%80%85%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%8A%E1%80%B9/%E1%80%A1%E1%80%9C%E1%80%9A%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%AC-%E1%80%9B%E1%80%BC%E1%80%AC%E1%80%90%E1%80%B2%E1%80%B7%E1%80%99%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%80-%E1%80%80%E1%81%BD%E1%80%BC%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94%E1%80%9B%E1%80%B2%E1%82%95-%E1%80%99%E1%80%AF%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%AF%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%80%E1%80%AD%E1%80%AF-%E1%82%80%E1%80%80%E1%80%AE%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%B8%E1%80%95%E1%80%AB/332738230154306



* ဆရာတာရာမင္းေ၀၏ ကဗ်ာစာသား
ခင္မင္ေလးစားလ်က္

ၾကယ္စစ္သည္ (၁၈ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၂)

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၅

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၅

• ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေတ့ေတ့

စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေရးအသားဆိုလည္း ဆက္မဖတ္ပါနဲ႕ေတာ့
ကေလးကလားမဟုတ္ေတာ့လည္း အေရးထားလုပ္ၾကည့္တယ္
ဒီကဗ်ာအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို ခင္ဗ်ားမ်က္စိေရွ႕က ျဖတ္ပ်ံမယ္၊
ေစာင့္ေနတဲ့မနက္ျဖန္ဆိုတာက က်ဳပ္တို႕အၿမဲတမ္း ထည့္စဥ္းစားေနရတဲ့ကိစၥ၊
အေျမာက္ဆံနဲ႕ထုလိုက္သလို “ အုန္းခနဲ၊ ဒုန္းခနဲ ” ဘ၀တိုက္ပဲြက ဆူညံတယ္၊
အဲဒီေကာင္မေလးရဲ႕ဒီဇိုင္းက လန္ပ်ံေနေတာ့လည္း ႏွာဘူးေတြ ထန္ေနၾကတာ
ဘာေျပာမလဲ၊ ငါ့စေကာဆိုၿပီး ေအာ္လိုက္ရာက ပုဂံမွာ စစ္ျဖစ္ၾကသတဲ့၊
အရက္မူးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရစ္တဲ့အရက္သမား ဘယ္ႏွေယာက္ေတြ႕ဖူးလို႕လဲ၊
“ ေရကူးေနတဲ့ ဘဲ ” ဆိုတဲ့စကားမွာ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြပါတာ လက္ခံပါသလား၊ ငါ့အိပ္မက္တံတားလည္း
က်ိဳးက်ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ၊ ေတာင္ေတာင္အီအီ စဥ္းစားေနလည္း ဆင္ေခါင္းေခြးခ်ီသလို
ဉာဏ္မမီ မိုက္မဲရာပဲရွိမယ္၊ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ဆိုတာကလည္း လူတိုင္းမွာ ရွိသင့္တယ္
မဟုတ္လား၊ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေရးအသားဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္ဟက္ေလမလား သိခ်င္ၾကမယ္၊
ကိုုယ့္ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ခ်ဥ္ျပတာ ဘာထူးမလဲ၊ ႏွာဘူးေတြက အခုထိေကာင္မေလးကို ေငးေနၾကတုန္း၊
ရင္ခုန္သံေတြဟာ အေျမာက္ဆံနဲ႕ထုလိုက္သလို “ ဒုန္းခနဲ၊ အုန္းခနဲ ” ဆူညံေနတယ္၊ ဘာပူပန္ေနသလဲ၊
အုတ္ေရာေရာေက်ာက္ေရာေရာ မနက္ျဖန္မွာ “ ငါ့စေကာ ” စစ္တပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာျပန္ရင္လည္း
ဒီကဗ်ာအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို ခင္ဗ်ားနားေဘးက “ ၀ီခနဲ ” ျဖတ္ပ်ံသြားဦးမယ္၊
အေရးထားပါ၊ ကေလးကစားစရာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္လူ၊ အရက္မူးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရစ္တဲ့အရက္သမား
ခင္ဗ်ား ဘယ္ႏွေယာက္ ေတြ႕ဖူးလို႕လဲ။        ။

နရီမင္းထက္
11/5/12/PM.



ဒီတစ္ခါေတာ့ အရင္ကဗ်ာခ်ဥ္းကပ္ပုံမ်ဳိးနဲ႔ မတူတဲ့ ပုံစံတစ္မ်ဳိးနဲ႔ နရီ႕ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ဖုိ႔ ေရြးထားပါတယ္။ နရီ႕ရဲ႕ ကဗ်ာအေတာ္မ်ားမ်ားထဲမွာ ဒီတစ္ပုဒ္ကို ေရြးရတာကလည္း အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ဒီကဗ်ာမွာ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာေတြက အသံေတြ၊ ဟန္ေတြ၊ သေရာ္ပုံေတြ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒီကဗ်ာဟာ ခက္တဲ့ကဗ်ာမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္ ပုံမွန္ကဗ်ာဖတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲေလးေတြ အနည္းငယ္ရွိႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေျပာလိုတာကေတာ့ ဒီကဗ်ာဟာ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ႏြယ္၀င္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ (ကၽြန္ေတာ့္အထင္ေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြ ထပ္ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းစဥ္မွာတည္းက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္လို႔သာ သံုးထားတာမို႔ အစအဆံုး အကုန္လံုးက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေရးသူရဲ႕သေဘာနဲ႔ အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သေဘာက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ တူခ်င္မွ တူမယ္။ တူရင္လည္း တူေနပါလိမ့္မယ္။)




ကဗ်ာရဲ႕ ေခါင္းစဥ္မွာကတင္ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ သေရာ္လိုမႈက ေပၚလြင္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ေမ့ေနတတ္တဲ့ သူေတြ ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားစရာရွိလာတာက နာမည္ ဆိုတာပါ။ ေရးသူက နာမည္ဆိုတာကို ဘယ္လိုသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ သံုးထားတာလဲ။ ဒီမွာသံုးထားတဲ့ နာမည္က ေခၚရုံသက္သက္ နာမည္လား၊ ဒါမွ မဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ပင္မ ရုပ္/ခႏၶာ တစ္ခုလံုးကို ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ သံုးတာလား။ ဆိုလိုတာက သူ႔ကိုယ္သူ ေမ့ေနတာလား။ သူ႔ရဲ႕ နာမည္ကိုပဲ သူေမ့ေနတာလား။ ႏွစ္ခုလံုးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကဗ်ာပါ စာသားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ေမ့ေနတာ ပိုျဖစ္ႏိုင္တယ္။




စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေရးအသားဆိုလည္း ဆက္မဖတ္ပါနဲ႕ေတာ့
ကေလးကလားမဟုတ္ေတာ့လည္း အေရးထားလုပ္ၾကည့္တယ္
ဒီကဗ်ာအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို ခင္ဗ်ားမ်က္စိေရွ႕က ျဖတ္ပ်ံမယ္၊
ေစာင့္ေနတဲ့မနက္ျဖန္ဆိုတာက က်ဳပ္တို႕အၿမဲတမ္း ထည့္စဥ္းစားေနရတဲ့ကိစၥ၊




ကဗ်ာကေတာ့ စစခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ ထြင္းဆိုသလိုပဲ။ စတယ္ဆို ေရးသူရဲ႕ သေရာ္သံကို စျမင္ရတာပါပဲ။ သူ႔အေရးအသားကို မေကာင္းဘူးထင္ရင္ ဒီမွာတင္ရပ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆက္စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားသလိုပါပဲ။ ထမင္းစားတဲ့အခါ ဟင္းတစ္ခြက္ကို ကိုယ္ႀကိဳက္လား မႀကိဳက္လားဆိုတာ တစ္ဇြန္းေလာက္ခပ္စားၾကည့္ရင္ သိပါၿပီ။ မႀကိဳက္ရင္ ဆက္စားေနစရာမလိုဘူးေပါ့။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးေျပာင္းစားမွာေပါ့။ ဒီသေဘာနဲ႔ ဆင္တူပါပဲ။ ဒီကဗ်ာ အေရးအသားကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုရင္ ပထမဆံုးတစ္ေၾကာင္းမွာတင္ပဲ ရပ္တန္႔လို႔ ရတယ္လို႔ သူက ေျပာတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့ ကာရံအခ်ိန္အဆက္နဲ႕ ကဗ်ာကို ဆက္ထားတယ္။ “ အေရးအသား ” ၊ “ ကေလးကလား ” ၊ “ အေရးထား ” စသျဖင့္ေပါ့။ ဒုတိယ စာေၾကာင္းမွာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚ အေလးထားမႈကို ျပထားတယ္။ ကေလးကလား မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒါဆို ကေလးကလား အလုပ္ေတြက ဘာေတြလဲ။ ေဆာ့ျခင္း၊ ကစားျခင္း၊ ေဆာ့ကာစားျခင္း၊ soccer ကစားျခင္း (အို LP ေတြဆီေရာက္ကုန္ပါၿပီ။ :P) စသျဖင့္ေပါ့။ ကေလးဘ၀မွာေတာ့ ဒါေတြဟာ အေလးအနက္ကိစၥေတြမဟုတ္ဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးပဲ သေဘာထားတယ္။ ဒီေတာ့ ကဗ်ာဆိုတာ ကေလးကလားလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး မဟုတ္ဘူး။ အေလးထားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း “ အေရးထား ” ကို “ အေရးအသား ” နဲ႔ ကာရံခ်ိတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေၾကာင္း ဆက္ျပန္တယ္။ ဒီ တတိယစာေၾကာင္းကလည္း တစ္မ်ဳိးပါပဲ။ တည့္တည့္ေျပာသလိုနဲ႔ ေစာင္းခ်ိတ္ထားသလို၊ အတည္ေျပာသလိုနဲ႔ သေရာ္ေနသလိုပဲ။ ဒီအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို သြားမယ္ဆိုေတာ့ အရမ္းျမန္မွာေပါ့။ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားမ်က္စိေရွ႕က ျဖတ္ပ်ံမယ္လို႔ သံုးသြားျပန္တယ္။ အရမး္ျမန္တဲ့ အလ်င္တစ္ခု မ်က္စိေရွ႕က ျဖတ္ပ်ံသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္လိုက္ပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳမျမင္ႏိုင္တဲ့ မနက္ျဖန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အၿမဲတမ္းထားရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆို မေရရာတဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာ ႏွစ္ခုကို ကဗ်ာဆရာက ဆက္စပ္ျပေနသလိုပဲ။




အေျမာက္ဆံနဲ႕ထုလိုက္သလို “ အုန္းခနဲ၊ ဒုန္းခနဲ ” ဘ၀တိုက္ပဲြက ဆူညံတယ္၊
အဲဒီေကာင္မေလးရဲ႕ဒီဇိုင္းက လန္ပ်ံေနေတာ့လည္း ႏွာဘူးေတြ ထန္ေနၾကတာ
ဘာေျပာမလဲ၊ ငါ့စေကာဆိုၿပီး ေအာ္လိုက္ရာက ပုဂံမွာ စစ္ျဖစ္ၾကသတဲ့၊
အရက္မူးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရစ္တဲ့အရက္သမား ဘယ္ႏွေယာက္ေတြ႕ဖူးလို႕လဲ၊




ကဗ်ာကေတာ့ ဆက္လက္စီးဆင္းသြားတယ္။ မနက္ျဖန္ကိုေတြးလာၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ ဘ၀အေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္လိုက္တာကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ သထိထားဖု႔ိေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ သပ္ရပ္မႈပါပဲ။ အေျမာက္ဆံနဲ႔ ထုလိုက္သလို တဲ့ ဒါဆို ျပင္းထန္ၿပီး ျမန္ဆန္တယ္၊ က်ယ္ေလာင္တယ္ေပါ့။ က်ယ္ေလာင္တာကိုေတာ့ “ အုန္းခနဲ၊ ဒုန္းခနဲ ” လို႔ဆက္ထားတယ္။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ဒီကဗ်ာထဲက ဘ၀ဟာ ပူေလာင္ေပါက္ကြဲေနပုံပါပဲ။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ကာရံအကူးနဲ႔ပဲ ကူးထားတယ္။ (ညံ ႏွင့္ ပ်ံ)။ ေခတ္ကာလကို သေရာ္ထားတယ္။ ခုေခတ္ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ ဖက္ရွင္နဲ႔ ဒီဖက္ရွင္အေပၚမွာပဲ သာယာေနၾကသူေတြကို ဆက္ၿပီးေတာ့ သေရာ္ျပန္တယ္။ ဘာေျပာမလဲ။ ေျပာခ်င္ရာသာ ေျပာၾက။ ငါ ၀တ္ခ်င္တာ ၀တ္မွာပဲ။ ငါ ဘူးခ်င္တာ ဘူးမွာပဲ။ ငါ … ငါ … ဆိုၿပီး ငါလုပ္သမွ် အမွန္ထင္သူေတြေၾကာင့္ စစ္ျဖစ္ၾကသတဲ့။ ဒီေနရာမွာ ပုံဂံလို႔ သံုးထားတာကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပဲ။ ပုံဂံဆိုတာ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ခဲ့ရာၿမိဳ႕၊ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားရာၿမိဳ႕ … ဆိုေတာ့ကာ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာက ယဥ္ေက်းမႈကို ေျပာလိုပုံရတယ္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ မႊန္ထူေနၿပီး ကိုယ့္အမွားကိုယ္ျမင္တဲ့သူ ဘယ္သူ႔ေတြ႕ဖူးလို႔လဲ လို႔ေျပာခ်င္ပုံပဲ။




“ ေရကူးေနတဲ့ ဘဲ ” ဆိုတဲ့စကားမွာ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြပါတာ လက္ခံပါသလား၊ ငါ့အိပ္မက္တံတားလည္း
က်ိဳးက်ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ၊ ေတာင္ေတာင္အီအီ စဥ္းစားေနလည္း ဆင္ေခါင္းေခြးခ်ီသလို
ဉာဏ္မမီ မိုက္မဲရာပဲရွိမယ္၊ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ဆိုတာကလည္း လူတိုင္းမွာ ရွိသင့္တယ္
မဟုတ္လား၊ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေရးအသားဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္ဟက္ေလမလား သိခ်င္ၾကမယ္၊




ဘဲဆိုတဲ့ အမ်ဳိးက ေရထဲမွာေနတာ။ ေရကူးေနတာ မဆန္းဘူး။ ဒါကိုပဲ အဓိပၸာယ္ ႏွစ္ခြပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါကေတာ့ ဆန္းတယ္။ အမ်ဳိးသားေတြကိုလည္း ဘမ္းစကားအေနနဲ႔ ဘဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးတတ္ၾကတယ္။ ဒါကို ဆိုလိုၿပီး ေရးပုံပဲ။ ဒါဆို ေရကူးတာကေကာ၊ တကယ္ပဲ ေရထဲမွာ ကူးေနတာလား၊ အေပၚမွာတုန္းက ဆိုခဲ့သလို ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ ဖက္ရွင္အေပၚမွာပဲ သာယာေနတာလား။ အဲဒီ့လို အဓိပၸာယ္ႏွစ္မ်ဳိးထြက္တယ္ဆိုတာကိုေကာ လက္ခံပါသလား။ ဒါေတြဟာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ အတတ္ပညာနဲ႔ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားသလိုပါပဲ။ ဆက္ၿပီးေတာ့ ငါ့အိပ္မက္တံတားလည္း
က်ိဳးက်ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ၊ လို႔ဆိုတယ္။ ဒါဆို သူ႕မွာလည္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္ေပါ့။ လတ္တေလာ အဆင္မေျပဘူးေပါ့။ အသဲကြဲေနတယ္ေပါ့။ ဒါကိုထည့္ေရးပုံပဲ။  ေနာက္ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း “ အီ၊ ခ်ီ၊ မီ ” ကာရံအခ်ိတ္ေတြနဲ႔ ကဗ်ာကို ဆက္တယ္။ ဒီလိုေလ်ာက္စဥ္းစားေနလို႔လည္း အဆင္မေျပေသးပါဘူးတဲ့။ ဆင္ေခါင္းေခြးခ်ီသလို ဉာဏ္မမီ မိုက္မဲရာပဲရွိမယ္၊ ဆင္ေခါင္းေခြးခ်ီ ဆိုတဲ့အသံုးေလးကလည္း လွတယ္။ တကယ္ဆို ဆင္ေခါင္းႀကီးကို ေခြးက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခ်ီႏိုင္မွာလဲ။ အဲဒီ့လိုပဲ ဒီလိုေတြ ေတြးေနလို႔လဲ ငါ့ဥာဏ္ေလးနဲ႔ လိုက္လို႔ မမီႏိုင္ပါဘူးလို႔ သေရာ္ထားျပန္တယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ သတိေပးသလိုနဲ႔ ဖတ္သူကိုလည္း သတိေပးတယ္။ ၀ွက္ဖဲ တစ္ခ်ပ္ေတာ့ ရွိသင့္ေသးတယ္တဲ့။ ဒါဆို ဒီကဗ်ာက အျပည့္အစံုမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီလုိဆိုလိုေလသလား။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ဒါက ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ထားတဲ့ တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္မယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာက တစ္ပတ္ျပန္လည္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ အေပၚဆံုးအေၾကာင္းကို ျပန္ခ်ိတ္ျပန္တယ္။ ဆက္စပ္ၿပီး အေပၚက တစ္ေၾကာင္းနဲ႔လည္း ျပန္ခ်ိတ္ျပန္တယ္။ “ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အေရးအသားဆိုေတာ့လည္း ” ဒါက အေပၚဆံုးအေၾကာင္းနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္၊ “ ဟုတ္ဟက္ေလမလား သိခ်င္ၾကမယ္၊ ” ဒါကေတာ့ သူ႕အေပၚကတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတယ္။ အေပၚမွာ သူက လူတိုင္းမွာ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ေတာ့ ရွိသင့္တယ္မဟုတ္လားလို႔ ေမးထားတယ္ မဟုတ္လား။  




ကိုုယ့္ငါးခ်ဥ္ကိုယ္ခ်ဥ္ျပတာ ဘာထူးမလဲ၊ ႏွာဘူးေတြက အခုထိေကာင္မေလးကို ေငးေနၾကတုန္း၊
ရင္ခုန္သံေတြဟာ အေျမာက္ဆံနဲ႕ထုလိုက္သလို “ ဒုန္းခနဲ၊ အုန္းခနဲ ” ဆူညံေနတယ္၊ ဘာပူပန္ေနသလဲ၊
အုတ္ေရာေရာေက်ာက္ေရာေရာ မနက္ျဖန္မွာ “ ငါ့စေကာ ” စစ္တပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာျပန္ရင္လည္း
ဒီကဗ်ာအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို ခင္ဗ်ားနားေဘးက “ ၀ီခနဲ ” ျဖတ္ပ်ံသြားဦးမယ္၊
အေရးထားပါ၊ ကေလးကစားစရာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္လူ၊ အရက္မူးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရစ္တဲ့အရက္သမား
ခင္ဗ်ား ဘယ္ႏွေယာက္ ေတြ႕ဖူးလို႕လဲ။        ။




ကဗ်ာဆရာက အားမရေသးပါဘူး။ သူ ဆက္ၿပီးေတာ့ သေရာ္ေနတုန္းပါပဲ။ ငါ့ ကိုယ္ ငါ ေကာင္းတယ္ေျပာလို႔ေကာ ဘာထူးမွာလဲ။ ႏွာဘူးဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြကေကာ နားလည္မွာလား။ သူ႕ဟာသူ ေကာင္မေလးေတြ ေငးလို႔ ေကာင္းတုန္း။ သူတို႔ ရင္ခုန္သံေတြက ျပင္းထန္၊ ျမန္ဆန္၊ ဆူညံ ေနတုန္း။ သူတို႔အတြက္ေကာ ဘာပူပန္ေနရမလဲ။ “ အုတ္ေရာေရာေက်ာက္ေရာေရာ မနက္ျဖန္မွာ “ ငါ့စေကာ ” စစ္တပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာျပန္ရင္လည္း ဒီကဗ်ာအေရးအသားက က်ည္ဆံတစ္ေတာင့္လို ခင္ဗ်ားနားေဘးက “ ၀ီခနဲ ” ျဖတ္ပ်ံသြားဦးမယ္၊ ” ဒီေနရာေလးေတြကေတာ့ သူ႕ရဲ႕သေရာ္ဟန္နဲ႔ ကဗ်ာရဲ႕ flow အတိုင္း အလိုက္အထိုက္ စီးေမ်ာသြားပုံပဲ။ ၿပီးေတာ့ “အေရးထားပါ၊ ကေလးကစားစရာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္လူ၊ ” လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါဆို ဒါက အေရးႀကီးတယ္ေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း အေရးႀကီးတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးအေၾကာင္းမွာ အေရးအႀကီးဆံုးကို သူေျပာသြားတယ္ေလ။ ကိုယ္မွားတာကို မွားမွန္းသိတဲ့သူ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အမွားကို ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ ျပန္ခံရေအာင္ လုပ္တဲ့သူ ဘယ္သူရွိလဲ။ ဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ ေတြ႕ဖူးလို႔လဲ။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္အမွားေၾကာင့္ရတဲ့ ရလာဒ္ဆိုေပမယ့္ သူမ်ားကိုပဲ ေျပာတတ္ၾကတယ္မဟုတ္လား။




ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ၾကယ္စစ္သည္ (၁၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂) 

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၁

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၁

By ၾကယ္ စစ္သည္ in ကဗ်ာရပ္၀န္းသစ္ (Files) · Edit Doc · Delete

 

၁။ မႏိုင္၀န္ထမ္း၍ပိျပားေသဆံုးျခင္း။သတင္းအစံုအလင္မွာ


ငါ့ကိုဘာမ်ားမွတ္ေနလဲ။ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူးကြာ ဒီည
အျပတ္ကဲမယ္။ ကၽြန္မသမီးေလးက ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးေလ..ဟင္းဟင္း။
အမဲရိုးႏွယ္ဟင္းအိုးမွအားမနာ။ ခင္ဗ်ားမွာ Standard မရွိဘူးလား။ ေနႏွင့္ဦး
ေပါ့ကြာ။ ေဟ့ မင္းဘယ္ကေကာင္လဲ မင္းကိုမျမင္ဖူးပါဘူး မင္းဒီနားကို
ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ေရာမေရာက္ရင္ေရာမလိုက်င့္ရတယ္ သူငယ္ခ်င္း။
ဒီကိုေနာက္ထပ္တစ္ပုိင္းေဟ့။ တစ္ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္ရတယ္ကြ။
ဦးက မီးေလးကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး.. ဘာလဲအခ်စ္ေလ်ာ့သြားျပီလား။
၀င္ခြင့္ျပဳပါဆရာ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါ။ သံသယထားတာမမွားဘူး ကိုယ့္လူ။
ေတာက္.. ငါ့မ်က္ႏွာကိုအိုးမည္းသုတ္တဲ့ေကာင္ကြာ။ နင့္ (၅၀)သားထုပ္ကလည္း
အေလးျပည့္ရဲ႔လားေအ။ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္
ေျပာဆိုခြင့္။ ယံုၾကည္မႈေၾကာင့္မိမိကိုယ္ကိုအက်ဥ္းခ်ျခင္း။ ေဟ့ ပန္းရံဆရာ
အလွဴရွင္နာမည္ကို ေသခ်ာထြင္းေနာ္.. မမွားေစနဲ႔။ အမေလး အစ္ကိုရဲ႕
ရွင္မရွိရင္ ကၽြန္မလည္းမေနဘူး.. လိုက္ခဲ့မယ္ေတာ့။ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ေတြကြ
နားမလည္ရင္မဖတ္နဲ႔ ။ မင္းရက္စက္တယ္အသည္းရယ္။ ဒီစားပြဲမွာ
၀င္ထိုင္ဖို႕ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွဴးဖိနပ္ကိုေျပာင္ေအာင္သုတ္လိုက္ပါဦး မစၥတာ။ ။

မွဴးေန၀န္း




၂။ ရွဳပ္ေထြးျခင္း

ေသတၱာအလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ ပဲရွိတယ္

          ျဖည့္လုိက ျဖည့္
          ျဖည္လုိက ျဖည္

အလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ပဲ ရွိတယ္။။။။။။။

                                                     BlindSide Funeral
                                                        4:22PM

                          25.05.2012



၃။  ကလစ္၊ ျဖစ္စဥ္၊ ရလဒ္


Poet.exe ကို Double Click လိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

သူဒါပဲ ေျပာတတ္ေတာ့တယ္။


ၾကယ္စစ္သည္ (၂၈ ေမ ၂၀၁၂)



ကဗ်ာအခ်ဳိ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၾကည့္ဖို႔အတြက္ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာသံုးပုဒ္ေရြးထားပါတယ္။
အထက္ပါကဗ်ာေတြပါ။ တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္သက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာအမွန္ပါ
လို႔တစ္ထစ္ခ်မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ၿပီးေတာ့ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
လူၿပိန္းကဗ်ာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကဗ်ာကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ျခင္းပါ။

၁။ ကိုမွဴးရဲ႕ ကဗ်ာကို စဖတ္ရတာကေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ခရမ္းရိပ္မွာမပါလာခင္တည္းက
ဆိုပါေတာ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ သူစေပးဖတ္တဲ့ေန႔က ကဗ်ာေအာက္က ကြန္မန္႔
မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့သိပ္မႀကိဳက္ဘူးလို႔ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့
ဒီကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ နားမလည္လို႔ပါဘဲ။ ပါဒတစ္ခုျခင္းမွာလည္း အခ်ိတ္အဆက္
မရွိဘူး။ စကားစု တစ္ခုျခင္းမွာလည္း အခ်ိတ္အဆက္မရွိဘူး။ LP (Language Poetry) ဆန္ဆန္
စကားလံုး(ဘာသာေဗဒ)ရဲ႕ေနာက္ကို လိုက္ၿပီး သံတူေၾကာင္းကြဲသေဘာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ နားမလည္ယံုနဲ႔ မႀကိဳက္ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း အဲလိုေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခံစားခ်က္မွာ ႀကိဳက္ေလာက္တဲ့ပုံစံမ်ိဳးမခံစားရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္
အဲဒီ့ေန႔မွာပဲ ကိုမွဴးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ သူကေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
ခံစားရတဲ့ပုံစံအတုိင္းေျပာျပတယ္။ အဲဒီ့မွာ ဒီကဗ်ာရဲ႕ ပါဒေတြကို ေခါင္းစဥ္နဲ႔တြဲၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါလား
လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို နားလည္တယ္။ ခံစားလို႔ရသြားတယ္။ အရမ္း
ႏွစ္ခ်ဳိက္မိတဲ့ကဗ်ာေတြထဲမွာ ဒီကဗ်ာလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕ ပါဒတစ္ခုျခင္းစီ
ဟာ ေခါင္းစဥ္ကိုျပန္ၿပီးေတာ့ ဖန္ဆင္းျပေနတယ္။ မိုးရြာဖို႔အတြက္ ေရခိုးေရေငြ႕ေလးေတြက
မိုးတိမ္ေတြကို တစ္စစီပစ္ေပါက္ေနသလို ခံစားရတယ္။

၂။ BlindSide Funeral ရဲ႕ ရႈပ္ေထြးျခင္းကဗ်ာမွာလည္း ဒီလိုခံစားခ်က္မ်ဳိးဆင္ဆင္ ခံစားရပါတယ္။
ေသတၱာအလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ ပဲရွိတယ္ ... ဒီပါဒရဲ႕ ေနာက္မွာ ပုဒ္မ ခ်ထားျခင္းမရွိပါဘူး။ ဆိုလိုတာက
စာေၾကာင္းက တစ္ဆက္တည္းသြားေနတယ္လို႔ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ေစပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးပါဒ
“ အလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ပဲ ရွိတယ္။။။။။။။ ” အဲဒီ့က်ေတာ့မွ ပုဒ္မခ်ထားပါတယ္။ ဒါက ဒီကဗ်ာတေလ်ာက္
သြားတဲ့ flow က တဆက္တည္းဆိုတာ ထင္ရွားေစပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာရဲ႕ ပုံသ႑ာန္က
(ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ) ေသတၱာတစ္လံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ပုံမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့မွာမွ လိုင္းဆင္းထားျခင္း၊
စေပ့ျခားထားျခင္းေတြက

          ျဖည့္လုိက ျဖည့္
          ျဖည္လုိက ျဖည္

ဒီစာႏွစ္ေၾကာင္းကို ေပၚလြင္လိုရင္းလည္းျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာက အလြတ္ထဲမွာအလြတ္
ပဲရွိတယ္ ေျပာထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေသတၱာထဲမွာလြတ္ေနတယ္ေပါ့။ အဲဒါကို ျဖည့္လိုက ျဖည့္ ...
ဒါက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖည္လိုက ျဖည္ ... ဒီမွာေတာ့ တစ္ခုခုပဲလို႔ ခံစားရပါၿပီ။ လြတ္ေနတယ္
ဆို ျဖည္စရာမွမလိုဘဲ။ ဒီမွာ ကဗ်ာေရးသူက ရွင္းေနတာကို တမင္ရႈပ္ေအာင္လုပ္ပစ္လိုက္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
ဒါကို ဒီအတိုင္းခ်ည္းပဲ ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက သူ႔ကဗ်ာကို ေခါင္းစဥ္နဲ႔
ျပန္ျဖည္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကို ရႈပ္ေထြးျခင္းလို႔ ေပးလိုက္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာဟာ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားပါ
ေတာ့တယ္။

၃။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကလစ္၊ ျဖစ္စဥ္၊ ရလာဒ္ ကေတာ့ အင္မတန္ ရိုးရွင္းတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။
ကလစ္ .... Poet.exe ကို Double Click လိုက္တယ္။
ျဖစ္စဥ္ .... (ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။)၃
ရလာဒ္ .... သူဒါပဲ ေျပာတတ္ေတာ့တယ္။

အဲဒီ့မွာ ဆိုလိုရင္းက စာေၾကာင္းတစ္ခုျခင္းစီက ေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ပစ္ေပါက္ေနပုံမ်ဳိးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္
အေပၚက ႏွစ္ပုဒ္နဲ႔ေတာ့ မတူညီလွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာက ပါဒတစ္ခုစီက ေခါင္းစဥ္တစ္ခုစီနဲ႔ပဲ
ပတ္သက္ေနသလိုမ်ဳိးေပါ့။

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာသံုးပုဒ္လံုးဟာ ေခါင္းစဥ္ကို အဓိကထားၿပီး သဲလြန္စေပးျခင္းမ်ဳိးေတြပါပဲ။
ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကေတာ့ သဲလြန္စေပးစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ရိုးရွင္းေနပါတယ္။
ဒါကေတာ့ လက္တေလာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲျမင္မိတဲ့ ကဗ်ာသံုးပုဒ္ကို အရင္ဆံုးခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ျခင္း
ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးနဲ႔သာ ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းျဖစ္လို႔ မွန္တယ္လို႔လည္း မဆုိလိုပါဘူး။
ဒီအတုိင္းအတိအက်ႀကီးပဲလို႔လည္း မဆိုလိုပါဘူး။ ကဗ်ာဆိုတာ ဖတ္သူအေပၚလိုက္ၿပီး အဓိပၸာယ္လည္း
အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္လာႏိုင္လို႔ပါပဲ။ ဥပမာ - အံစာတုံး တစ္တံုးလိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေခါက္လိုက္လို႔ ဒီအပြင့္က်ေပမယ့္
အျခားတစ္ေယာက္ေခါက္တဲ့အခါ အပြင့္တစ္မ်ဳိးလည္း က်ႏိုင္ေကာင္းပါတယ္။


သင္ ဘယ္အပြင့္က်မလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

ၾကယ္စစ္သည္ (၉ ဇြန္ ၂၀၁၂)

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကိုပဲ ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။
ပတၱာျပဳတ္ေနတဲ့ တံခါးပဲ။
ေသာ့မခတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ထားခဲ့။
ရပ္ကြက္က စိတ္ခ်ရပါတယ္။
လူေတြက စိတ္ ခ် ရပါတယ္။
စိတ္ မခ်ရေလာက္တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈကလည္း စိတ္ခ်ရပါတယ္။
ဖိနပ္နဲ႔ မေတာ္တဲ့ လမ္းကို စေလ်ာက္လိုက္တယ္။
နပ္လို႔ပဲ အဖိခံေနၾကရတာလား။
ဖိလို႔ပဲ နပ္လာၾကတာလား။
ငါ ေတြးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ ရွိသည္။ ဆိုတာမ်ားလား။
လမ္းနဲ႔မေတာ္တဲ့ အေတြးနဲ႔ စ ေငးလိုက္တယ္။
ျမင္ျမင္သမွ်ကလည္း ေငးစရာခ်ည္းပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကဆို ဒီလမ္းမွာ ဒါေတြ မရွိဘူး။
ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္း ျပန္ကမ္းေပးေနတဲ့
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ေန႔က
မိုး မရြာဘူး။
မိုး မရြာဘဲ ထီးေပးလို႔ ေနပူတယ္။
ေငးလို႔ မေတာ္တဲ့ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ေတြ႕တယ္။
သူတို႔ စီးတဲ့ ဖိနပ္ကလည္း သူတို႔ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔
မေတာ္ဘူး။ လူအခ်ဳိ႕က ဖိနပ္ကို
ဇိမ္ခံကားလို စီးၾကတယ္။
ပုံမွန္ကားလို စီးၾကတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ဖိနပ္ကို စက္ဘီးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ငါကေတာ့ ဖိနပ္ကို ေျခဖ၀ါးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ေျမႀကီးနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ရာသီကေတာ့ အားလံုးကို စီးထားတယ္။
မီးစလိုက္ကို မေၾကာက္တဲ့အခါ၊ ေၾကာက္လို႔မရတဲ့အခါ
စတိတ္ေပၚမွာ လမ္းေလ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္
စတိတ္ေပၚမွာ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ရွိတယ္။ စူးစူး၀ါး၀ါး
ထိုးေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ကေတာ့ စင္ေပၚမွာ
မရွိဘူး။ ဇိမ္ခံကားေပၚမွာ မရွိဘူး။
ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ စင္ေပၚမွာ ဇိမ္နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္လိုက္တယ္။
ဖမ္းမိသမွ် အရာအားလံုးဟာ လႊတ္ေလးစားေနၾကတာပဲ။
ခပ္ေလးေလးပဲ စားေနရမလား။ မျဖစ္ေသးဘူး။
စားလို႔၊ ေနလို႔ ရရင္ေတာင္ ၀တ္ရတာ ေအာက္သိုးသိုးေစာ္နံတယ္။
ငန္က်ိက်ိ ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးရမယ္။
ဖန္ရည္ေဆးတယ္ ဆိုလား။
ပင္လယ္ကလည္း သူ႔ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကို စီးထားတယ္။
အဲဒီ့ေန႔ကလည္း မိုးမရြာဘူး။



ၾကယ္စစ္သည္ (၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။

ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။



ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕ပန္းဆိုင္ထဲက ႏွင္းဆီေလးမ်ားလား။
ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕စတိုးဆိုင္ထဲက ပန္းခက္ေလးမ်ားလား။

“ ကိုကိုေရ ပန္းကေလး ယူေပးပါ။ ” တဲ့
ညီမေလးရဲ႕ ပူဆာသံဟာ ဆာေလာင္မႈေတြ ေရာစြတ္လို႔
ညီမေလးရဲ႕ မို႕အစ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းစံုၿပီးတဲ့ေနာက္
ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကို ေမ့ပစ္ခဲ့ပါသည္။

.........................................................။
............................................။
.........................................................။
............................................။

ညီမေလးရဲ႕ေကသာမွာ ပန္းပြင့္ေလး ေရာက္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာေပၚမွာ အရႈိးရာ အထပ္ထပ္ ရွိပါသည္။
ညီမေလးမ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါသည္။

“ ရိုးသားမႈ ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခ်ေရးရန္ သင္ အင္အားရွိပါသလား။
ရိုးသားစြာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ေရးရန္မစြမ္းသာပါ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ရိုးသားႏိုင္လိမ့္မည္ဆိုေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္

ကၽြန္ေတာ္ ရိုးသားခ်င္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားေသးပါ။



ၾကယ္စစ္သည္ (၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ဖ်ားေနတဲ့ မီးဖိုေလးက
မိသားစုစာအတြက္ ေႏြးေပးတယ္။
သူ ပဲ ထင္း
သူ ပဲ ဟင္းေပါ့။



ၾကယ္စစ္သည္ (၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။

အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။


(တစ္)


သတင္းေတြက ပူေလာင္ျပင္းရွ
အနာတရေတြ မ်ားလွၿပီ ေမေမ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆မွာ
သားက ေသၿပီးသားသူတစ္ေယာက္ပါ။

မေန႔က လမ္းေလ်ာက္ထြက္ေတာ့
အလင္းက ပထမဘ၀ကိုေတြ႕သလိုမ်ဳိး
ခံစားလြယ္တဲ့ ႏွလံုးသားက
အသိတရားကို လႊမ္းမိုးထားတုန္းပဲ ေမေမ။

မတည္ၾကည္ေသးတဲ့ အေရးထက္
စား၀တ္ေနေရးကလည္း ခက္တယ္ ေမေမ။

အရာရာမွာ က်ရႈံးတတ္ေတာ့လည္း
အရႈံးဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ယဥ္ပါးေနပါၿပီ။

ဒါနဲ႔ အမ်က္ဆိုတာ တလက္လက္နဲ႔လား ေမေမ။
ဘ၀မွာ ေခါင္းငုံရတာေတြလည္း မ်ားလွၿပီ။


(ႏွစ္)


တကယ္ေတာ့ ရယ္စရာပါပဲ ေမေမရယ္။
ျမစ္နဲ႔ ပင္လယ္ လြဲတယ္။
လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ လြဲတယ္။

အလဲအကြဲပါပဲ ေမေမ။
လနဲ႔ လူကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူေစခ်င္တဲ့ သူ
သူ႔ အပူ (သူ) မသိ၊ (သူ႔) အပူ သူ မသိၾကတဲ့ အရပ္မွာ
သားက လူျပက္ပါ။

လူရႊင္ေတာ္ အသဲကြဲေတာ့လည္း ရယ္စရာေပါ့။
၀မ္းနည္းေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာေပါ့ ေမေမ။


(သံုး)


မေနရက္ေစလို႔ ႏွင္ထုတ္
ရြာငယ္ဇနပုဒ္ကလည္း ပ်က္စီး
အဲဒီ့ ခရီးအတြက္
သူမ မ်က္ႏွာကို သားမၾကည့္ရက္ဘူး ေမေမ။

(သားဘက္မွာ မိုးေတြယိုေနတာ
သူမ မသိပါေစနဲ႔ ေမေမ။)

ေလတိုက္ခံခဲ့ရတဲ့ အသိုက္ကို
တစ္စစီ ျပန္လိုက္စီလို႔ ၿပီးတဲ့ တစ္ေန႔
သူမနဲ႔ သား ေတြ႕ရေတာ့မွာပါ ေမေမ။

ေလရူးအေ၀ွ႕မွာ
ဘ၀ရဲ႕ ဂငယ္ေကြ႕နဲ႔
ပက္ပင္းေတြ႕ေတာ့လည္း
သားက လြဲလို႔ေကာင္းေနဆဲပဲ ေမေမ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒဏ္ခတ္
လူအမ်ား ေက်နပ္ရင္
ဒီတစ္ရက္တည္းနဲ႔လည္း ေသရဲပါတယ္ ေမေမ။


(ေလး)


ေမေမ
ေနေကာင္းလား ေမေမ။

သားကေတာ့
မ်က္ရည္စက္ေတြကို ကဗ်ာလုပ္
ဟိုးအျမင့္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းကို
ေမွ်ာ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္းပဲ ေမေမ။

ေမေမ
လူေရာ စိတ္ေရာ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။

အေ၀းကပဲ ဆုေတာင္း
သားရဲ႕ အျပစ္အေပါင္းအတြက္
တစ္ေန႔မွာ အေသအခ်ာ ဆပ္ပါရေစ ေမေမ။

ခလုတ္ထိမွ အမိတတဲ့ သား
ေမေမ့အနားကို ျပန္ေရာက္တဲ့ တစ္ေန႔
ရင္ခြင္မွာ ေထြးလို႔ ႀကိဳပါ ေမေမ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့
သား ငိုေနပါရေစ။


ၾကယ္စစ္သည္ (၁၃ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၂)