ေမေမသို႔ ...

ေမေမသို႔ ...



အရင္လို ေဆာင္းပါပဲ ေမေမ။ ေအးတယ္။
ဗလာစာအုပ္ေလးက ကုန္သြားၿပီ။
ခဲတံေလးက က်ဳိးပါမ်ားလို႔ တိုလာၿပီ။
ေဘာပင္ေလးကလည္း စာရြက္ေပၚမွာ မင္မစိုခ်င္ေတာ့ဘူး ေမေမ။
ေမေမ ေနေကာင္းလား ေမေမ။
ေအးတယ္ ေမေမ ... ေအးတယ္။ ေအးတယ္။
ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္က အဲဒီလိုေအာ္လည္း
အဲဒီအေရးကို ဘယ္သူမွ စိတ္မ၀င္စားေပးဘူး ေမေမ။ ေအးတယ္။
အိမ္ျပင္ကို ေငးမိတိုင္းလည္း
အေမ့ရင္ခြင္ ေႏြးေႏြးေလးကို လြမ္းတယ္။
ထမင္းေၾကာ္ ပူပူေလးကို လြမ္းတယ္။
ေအးတယ္ ေမေမ။
ေမေမ ေနေကာင္းလား ေမေမ။
သား လြယ္အိတ္ေလးက ၿပဲေနၿပီ။
ဖိနပ္ေလးက ျပတ္ေနၿပီ။
အေမေျပာသလို
ထန္းလ်က္ထုပ္အသာထားၿပီး ဆန္ထုပ္ေပြ႕ခ်ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေအးတယ္ ေမေမ။
ေတြးမိတဲ့ အရာတိုင္းကလည္း ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္နဲ႔
သားတို႔အရပ္မွာ အေရာင္ေတြ ငတ္လွၿပီေမေမ။ ေအးတယ္။
ေမေမ ေနေကာင္းလား ေမေမ။
စာအုပ္ေလးက ၀ယ္ၿပီးပါၿပီ။
ခဲတံေလးလည္း ၀ယ္ၿပီးပါၿပီ။
မင္ေခ်ာင္းေလးလည္း လဲၿပီးပါၿပီ။
ဖိနပ္ေလးလည္း ခ်ဳပ္ၿပီးပါၿပီ။
လြယ္အိတ္ေလးလည္း ခ်ဳပ္ၿပီးပါၿပီ။
ေႏြးသလိုပါပဲ ေမေမ။
ေႏြးလာသလိုပါပဲ။
သားရယ္၊ သူရယ္၊ အိမ္ကေလးရယ္
ဟုတ္ကဲ့ ... ေႏြးပါတယ္ ေမေမ။
စာကလည္း ဖတ္တုန္းပဲ ေမေမ။
ညဥ့္နက္ေတြ ဆိုလည္း အိပ္ပ်က္တုန္းပဲ။
ရသေလာက္အခ်ိန္ေတြ သံုးၿပီး
ႏိုင္သေလာက္လည္း ရုန္းေနတုန္းပါပဲ ေမေမ။
သားတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး
ေမေမ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ။
ေမေမ ေနေကာင္းလား ေမေမ။




မင္းသိုက္ထြန္း (၂ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၃)

ယုန္/ယံု

ယုန္/ယံု


ယုန္ႏွစ္မွာ ယုန္အေၾကာင္း ေရးလိုက္တာ စိတ္ပညာနဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆိုင္သလိုပဲ
ယံုလို႔ပဲ အစားခံလိုက္ရတယ္ ျခေသၤ့မင္းလည္း ယံုလြယ္ရင္ လိမ္မွာပဲ
ယုန္ဟာ ဦးတည္ရာ တစ္ခုကို ေျပးေနရာကေန ၉၀ဒီဂရီ
ခ်ဳိးခ်ႏိုင္တယ္ ယံုလား ယံုခ်င္ရင္လည္း ယံု မယံုခ်င္ရင္လည္း ယံု
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ယုန္ပုံေလး ေပါက္လာတယ္ ၾကားရတာမ်ားေတာ့ နားရြက္ေလးလည္း
ေထာင္လာတယ္ ယုန္ဟာ အစာေဟာင္းကို ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္လည္း
ျပန္စားတတ္တယ္ ယံု ၾကည္ေပးပါ (Devil Y)
Mr. ယံု ဆီက ေနာက္လအတြက္ အက္ေဆးေတာင္းတာ
ယုန္ပုံျပင္အသစ္ေလး ထြက္လာတယ္
ငယ္ငယ္ေလးက ပုံျပင္ကိုလည္း ဗားရွင္းျမွင့္ထားတယ္ ယုန္ ႏွင့္ လိပ္ - ေလး
ယံုၾကည္ရာေတြ ေ၀းလာတယ္
ယုန္ကေလးက ေငးလာတယ္
ေျပးၾကည့္မွပဲ ယံုႏိုင္မယ္လို႔ ေတြးတတ္တယ္
ေသေပးလိုက္ရတဲ့ ငါး/ဖားေတြအတြက္
ေျမြရဲ႕ ထမင္းလုပ္ကို ယုန္ကေလးက ရယ္တယ္
သူကေတာ့ အသီးအရြက္ပဲ ေရြးစားေပမယ့္ အျမင္အား မေကာင္းဘူး
တစ္ခါတေလ ရူးတတ္တယ္ ေတာေကာင္ေတြ ျမဴးရာမွာ
သတိေပးယံုပါပဲ ဆိုၿပီး က်ားနဲ႔ ဆင္ရဲ႕ ကြင္းထဲကို ဆင္းသြားတယ္
ေတာဘုရင္ ေရြးပြဲက ၿပီးၿပီ မသတ္ၾက နဲ႔ေတာ့လို႔ ယုန္ကေလးက ေအာ္တယ္
မႈန္ကုပ္ကုပ္ေတြကလည္း မယံုဘူး ေတာဘုရင္ ဘယ္သူလဲပဲ ေမးတယ္
ျခေသၤ့ပါလို႔ ေျဖတယ္
သတ္ပြဲကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ မျဖန္ေျဖဘူး ယုန္စကားကိုလည္း မယံုဘူး
ၾကယ္ ရွိတဲ့ေနရာဆီ ယုန္ရာက္လာတယ္ ေျပာလည္း
ဘယ္သူကမွ မယံုဘူး


ၾကယ္စစ္သည္ (၂၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ဠဏ္း

ဠဏ္း



ဋ ကို ေျပာင္းျပန္လွန္ထားတာပဲ။
ေရစိုေတာ့ မခံဘူးေပါ့။ ေနေပါ့ေလ။
ပူရင္လည္း နဲနဲေတာ့ ကၽြတ္တာေပါ့။ ရြ
မေနပါနဲ႔။ အတည့္ထားလည္း ဌ မွ
မျဖစ္ဘဲ။ ေၾသာ္ ငရဲေတြ ႀကီးကုန္ၿပီလား
မသိဘူး။ အ လိုက္တာ နလပိန္းတုန္းကို
ဏ နဲ႔ ပိဏ္းၿပီး ဏ နဲ႔ တုဏ္းေန မိ တယ္။
ငါးစာမပါဘဲ မွ်ားလို႔ရတဲ့ ငါး ဆိုတာ
ဂဏန္းပဲ။ မယံုရင္
ဒီဘက္ကို နဲနဲေလ်ာ့ၾကည့္ပါလား။ ေဟာ
တည့္ သြားၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါတယ္။ အဲဒါက ေခါင္းလို႔။



မင္းသိုက္ထြန္း (၁၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

စမ္းေခ်ာင္းကေလး

စမ္းေခ်ာင္းကေလး


နက္ရႈိင္းတဲ့ ေတာတြင္းတစ္ေနရာက
စမ္းေခ်ာင္းကေလးျဖတ္စီးေနတယ္။

အဲဒါ
အေမဇုန္ေတာမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေတာင္အာဖရိကမွာ မဟုတ္ဘူး။
ဘာျမဴဒါမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေရႊႀတိဂံေဒသမွာ မဟုတ္ဘူး။
ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔တဲ့ တစ္ေနရာမွာပါ။

က်ယ္ျပန္႔တဲ့ လြင္ျပင္တစ္ေနရာက
စမ္းေခ်ာင္းကေလးျဖတ္စီးေနတယ္။

အဲဒါ
ဥေရာပမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေျမာက္အေမရိကမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေတာင္အာရွမွာပါ။
ထပ္ေျပာရရင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာပါ။

ျမင့္မားတဲ့ ေရတံခြန္ႀကီးေပၚက
စမ္းေခ်ာင္းကေလးျဖတ္စီးေနတယ္။

အဲဒါ
မေလးရွားမွာ မဟုတ္ဘူး။
အင္ဒိုနီးရွားမွာ မဟုတ္ဘူး။
ဆရာၾကည္ေမာင္သန္း ေျပာဖူးသလို
ကံေခေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ေလးမွာပါ။

ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ေက်းလက္ ...
စသျဖင့္ လူေန ေနရာေတြမွာလည္း
စမ္းေခ်ာင္းကေလးျဖတ္စီးေနတယ္။

အဲဒါ
ဧရာ၀တီတစ္ခုတည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။
ေျမျပန္႔ေဒသတစ္ခုတည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။
ေတာင္ေပၚေဒသတစ္ခုတည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။
ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသတစ္ခုတည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။
သူ႕ရဲ႕ရင္ေသြးအားလံုးအတြက္ပါ။

တသားတည္းစီးေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းကေလးပါ။
တညီတည္းစီးေနတဲ့ စမ္းေရခ်ဳိေအးေအးေလးပါ။

အဲဒီ စမ္းေရေလးကို
တခ်ဳိ႕က
ေသာက္တယ္ မထိန္းသိမ္းဘူး။
တခ်ိဳ႕က
ထိန္းသိမ္းတယ္ မေသာက္ဘူး။
တခ်ဳိ႕က
ေသာက္လည္းေသာက္တယ္ ထိန္းလည္းထိန္းသိမ္းတယ္။

ေလယိမ္းတိုင္း ကတတ္တဲ့
လူအခ်ဳိ႕အတြက္လည္း စမ္းေရေလးရွိတယ္။
ေလေအးတိုင္း ကတတ္တဲ့
သူအခ်ဳိ႕အတြက္လည္း စမ္းေရေလးရွိတယ္။
ေလေႏြးတိုင္း ကတတ္တဲ့
လူေတြအတြက္လည္း စမ္းေရေလးရွိတယ္။

တခ်ဳိ႕လက္ေတြက ေသာက္ဖို႔အတြက္ ခပ္တယ္။
တခ်ဳိ႕လက္ေတြက သြန္ဖို႔အတြက္ ခပ္တယ္။
တခ်ဳိ႕လက္ေတြက တိုက္ဖို႔အတြက္ ခပ္တယ္။

ဘ၀ထဲမွာ ရႈပ္ရွပ္လာရင္
စမ္းေရေအးေအးေလး ေသာက္ပါ။
စိတ္ထဲမွာ ရႈပ္ရွပ္လာရင္
စမ္းေရေအးေအးေလး ေသာက္ပါ။

အဲဒီစမ္းေရဟာ
ရုပ္ေရာ၊ နာမ္ေရာ ၾကည္လင္ေစပါတယ္။
ရႊင္ၿပံဳးခ်ဳိသာေစပါတယ္။
ေအးျမေစပါတယ္။

ရုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းသူေတြကေတာ့
စမ္းေရေသာက္ၿပီး ေျခေဆးသြားၾကတယ္။
ေပ်ာ့ေျပာင္းႏူးညံသူေတြကေတာ့
စမ္းေရေသာက္ရင္း မုဒိတာပြားသြားၾကတယ္။

စမ္းေခ်ာင္းေလးကေတာ့
ေမတၱာပို႔ေပးေနပါတယ္။
ျပည္သူျပည္သားလူအမ်ား က်န္းမာၾကပါေစ။
စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လမ္းႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးအကုန္လံုး ရႊင္ၿပံဳးၾကပါေစ။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အဲဒီစမ္းေရေလးကို
ေငြနဲ႔ ၀ယ္ၾကတယ္။ (အစစ္မရဘူး။)
တခ်ဳိ႕က အၿပံဳးနဲ႔ ၀ယ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က ပညာနဲ႔ ၀ယ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က ေစတနာနဲ႔ ၀ယ္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕က သစၥာနဲ႔ ၀ယ္ၾကတယ္။
သင္ေကာ ဘာနဲ႔ ၀ယ္ခ်င္ပါသလဲ။
သယ္လို႔ရမည္ဟုေရာ ယံုၾကည္ပါသလား။
စမ္းေခ်ာင္းကေလးကေတာ့ ဆက္လက္စီးဆင္းေနပါတယ္။
တစ္တိုင္းလံုး၊ တစ္ျပည္လံုး။



စာၾကြင္း။     ။ နက္ရႈိင္းတဲ့ တစ္ေနရာမွာ အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းကေလး တကယ္ပဲ စီးဆင္းေနပါတယ္။
                   သင္ေတြ႕မိပါသလား။ ေတြ႕ခဲ့ရင္ေကာ ဘယ္လိုေသာက္ခ်င္ပါသလဲ။


ဒီဇင္ဘာ ၁၇ရက္မွာက်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါကိုသက္တန္႔ခ်ဳိ၏ ေမြးေန႔အမွတ္တရ
မင္းသိုက္ထြန္း (၂၀ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ကဗ်ာဆိုတာ အႏုပညာ၊ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာက အတတ္ပညာ

ကဗ်ာဆိုတာ အႏုပညာ၊ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာက အတတ္ပညာ


ကဗ်ာဆိုတာ က၀ိပစၥည္း၊ ကဗ်ာဆိုတာ သမုိင္းရဲ႕ ျပဌာန္းခ်က္၊ ကဗ်ာဆိုတာ ဘာသာစကားသံုးအႏုပညာ … စသျဖင့္ အဆိုေတြရွိေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ကေတာ့ ကဗ်ာဆိုတာ အာရုံေတြကို လာရိုက္ခတ္တဲ့ လႈိင္းေလးေတြကို ေရးသူက သူ႔ရဲ႕ အတတ္ပညာတစ္ခုခုနဲ႔ ေပါင္းစပ္ဖန္တီးလိုက္တာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကဗ်ာေတြဟာ ပန္းကေလးလိုပါပဲ။ လွပတဲ့ပန္းေလးေတြ ရွိသလို၊ ေမႊးတဲ့ပန္းေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လွတဲ့ ပန္းတိုင္းက ေမႊးမယ္လို႔ အာမမခံႏိုင္သလို ေမႊးတဲ့ ပန္းတိုင္းကလည္း လွခ်င္မွ လွမွာပါ။ ေမႊးလည္းေမႊး လွလည္းလွတဲ့ ပန္းကေလးေတြလည္း ရွိတာေပါ့။


ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာကလည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ အစားအသာက္ေတြ ခ်က္ျပဳတ္သလိုပါပဲ။ တရုတ္စာႀကိဳက္တဲ့သူက တရုတ္စာ၊ ျမန္မာစာ ႀကိဳက္တဲ့သူက ျမန္မာစာ၊ တိုင္းရင္းသားစာ ႀကိဳက္တဲ့သူက တိုင္းရင္းသားစာ၊ ဥေရာပစာ ႀကိဳက္တဲ့သူက ဥေရာပစာေပါ့။ ကိုယ္ႏွစ္သက္သလို ခ်က္ျပဳတ္သံုးေဆာင္ၾကတာပါပဲ။ အဲဒီ့မွာမွ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း (၀မ္းစာ) ရွိရင္ရွိသေလာက္၊ ေကာင္းရင္ေကာင္းသေလာက္ သံုးစြဲဖန္တီးတတ္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။


(ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကဗ်ာေရးသူ မျဖစ္ဖို႔လိုတယ္။



. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
အဓိက ျပႆနာကေတာ့ ဒါပါပဲ။)


အဲဒီ ကဗ်ာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကဗ်ာဖတ္တဲ့အခါမွာ ကဗ်ာေရးသူမျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ထိုနည္းတူစြာပဲ ကဗ်ာေရးတဲ့အခါမွာလည္း ကဗ်ာဖတ္သူမျဖစ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကဗ်ာဖတ္သူ နားလည္ေအာင္ဆိုၿပီး အရမ္းႀကီး ရွင္းျပမေနသင့္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဆရာေအာင္သင္း ေျပာဖူးတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ ကဗ်ာဆိုတာ ေရးသူကသာမဟုတ္ ဖတ္သူကလည္း ျပဳလုပ္သည္ဆိုတာေလးပါ။ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းပဲ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ဖတ္တဲ့သူအေပၚလိုက္ၿပီး ကြဲျပားေျပာင္းလဲ ႏိုင္ပါတယ္။


ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ - * ကြ်န္ေတာ္႔ဆီကို ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာတဂ္ၾက၊ ကြ်န္ေတာ္႔ကို အြန္လုိင္းခ်က္တင္ကေနကဗ်ာေတြ (ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာ) ေတြ ဘယ္လုိဖတ္လဲ ေဆြးေႏြးၾကေတာ႔။ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲျပန္ေျပာျဖစ္တဲ႔ ဥပမာတစ္ခုရွိတယ္။ ဘာသာျပန္တဲ႔ စိတ္အခံခ်ည္းနဲ႔မဖတ္နဲ႔လုိ႔။ ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္က ေရကူးကန္ထဲ ျမစ္ထဲမွာ ကိုယ္ေဖာ႔ေမွ်ာသလုိဖတ္တယ္။ ကိုယ္ေဖာ႔ေနတဲ႔ အားထုတ္မႈကလြဲျပီး ကန္ၾကီး၊ ျမစ္ၾကီးက ဘယ္ေလာက္နက္လဲ ေအာက္မွာ ဘာေကာင္ေတြရွိမလဲ။ ဘယ္ေလာက္ အထိက်ယ္လဲ ေလ်ာက္ေတြးရင္ ေၾကာက္စိတ္၀င္ျပီး ေရနစ္နိုင္သလုိ၊ ေရေပၚမွာ လက္ငင္းကိုယ္ေဖာ႔ေမ်ာလုိ႔ရတဲ႔ ခံစားမႈအရသာ စစ္စစ္ကိုလည္း မခံစားရဘဲျဖစ္ေနမယ္။ *


အစားအစာခ်က္ျပဳတ္ၿပီးတဲ့အခါ အခ်ဥ္လိုသလား၊ အစပ္လိုသလား၊ အငန္လိုသလား၊ စသျဖင့္ အရသာကို ပထမဆံုး ျမည္းစမ္းၾကည့္ၿပီး လိုအပ္သလို ျပင္ဆင္ေပးတဲ့သူဟာ ခ်က္ျပဳတ္သူကိုယ္တိုင္ျဖစ္သလို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီးၿပီးတဲ့အခါ ပထမဆံုး ဖတ္ရႈခံစားသူဟာလည္း ကဗ်ာေရးသူကိုယ္တိုင္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လုိအပ္သလို (edit) ျပဳလုပ္ၿပီးမွ ခ်ျပၾကျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးသားျခင္းဟာ ေဆးတစ္ဖံုေဖာ္စပ္သလိုပဲဆိုရင္လည္း ေဆးအစြမ္းကို အရင္ဆံုးစမ္းသပ္ၾကည့္သူဟာ ေဖာ္စပ္သူသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။


ကဗ်ာဆိုတာ သူ႔အလုိလိုျဖစ္ေပၚလာတယ္လို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မထင္ပါဘူး။ ခံစားခ်က္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပင္းထန္ျပင္းထန္၊ ကုန္ၾကမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားမ်ား၊ ဖန္တီး(ခ်က္ျပဳတ္)တဲ့ အတတ္ပညာတစ္ခုကေတာ့ လိုအပ္မွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာဆိုတာ အႏုပညာပါ။ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာကေတာ့ အတတ္ပညာတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။





 * ကိုစိမ္းခက္စိုး၏ “ကြ်န္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား -  ေခတ္ျပိဳင္ကဗ်ာဖတ္ျခင္း” မွ
ၾကယ္စစ္သည္ (၃၁ ဇူလိုင္ ၂၀၁၂)

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၆

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၆

By ၾကယ္ စစ္သည္ in ကဗ်ာရပ္၀န္းသစ္ (Files) · Edit Doc · Delete

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၆




ဂၽြန္အက္ရွ္ဘရီ / မီးရထားစီးျခင္း / ႏွင့္အတူ / ပဲခူးရိုးမသို ့တစ္ေခါက္




ရူးေနတာလား ( ရင့္ေနတာလား ) -------------ဒီေခါင္းစဥ္ကို
အိပ္မက္တစ္၀က္ကေန ခပ္ထုတ္ခဲ့တာ------ခပ္မွ်င္းမွ်င္း/ျပင္းျပင္း ပဲ
02:18:45 နာရီ ဦးေႏွာက္ထဲ ကို အစိုင္းအခဲတစ္ခု အရွိန္နဲ ့၀င္တိုက္---တျပိဳင္တည္း
မီးရထား ခုတ္ေမာင္းသံဟာ ဂ်ံဳး----ဂ်ံဳး------ဂ်က္------ဂ်က္----------------
ခရီးေဖာ္ မ်က္ႏွာစိမ္းရဲ ့လက္ကမ္းေပးမႈကို ယဥ္ေက်းစြာ တံု ့ျပန္လိုက္စဥ္မွာပဲ
ေအးစက္စက္အထိအေတြ ့ၾကီးတစ္ခုက အဲဒီလက္ဖ၀ါးထဲ စီးတယ္...ေနာက္...ေသြးထဲထိ
ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီးေရးသားထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဖတ္လိုလား
ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာေတြကို ၾကည့္ရႈ ခံစားလိုတာလား။ အဲဒီမွာ ဆႏၵ----။
Some Trees ခင္ဗ်ားတို ့ရဲ ့ပဲခူးရိုးမက အစိမ္းေရာင္ ကတၱီပါေကာေဇာခင္းၾကီးလိုပါလား
သတၱဳတစ္မ်ိဳးကို ဘယ္လိုသံုးဆြဲရမယ္ ဆိုတာထက္ ဒီလိုခရီးထြက္လာရတာကို ကၽြန္ေတာ္ ပိုခိုက္တယ္။
The Tennis Court Oath က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ဒုတိယေျမာက္ခရီးတစ္ခု
အတၱိေနာမတိ နဲ ့ဘာသာစကား အပိုင္းအစ ေတြကို တစ္စစီ ျဖဳတ္ၾကည့္ထားခဲ့တာ။
Rivers and Mountains မွာ ကလီစာေတြ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ ျပန္တပ္ေပးလုိက္တာပဲဗ်။ ျပီးေရာေပါ ့မဟုတ္ဘူးလား။
အၾကမ္းဖက္ေလး( ဖက္ၾကမ္းေလး) တစ္လိပ္ေလာက္ပါရင္ တစ္ဆိတ္ဗ်ာ။
ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္ရွိႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ ့ေနရာဆီသြားဖို ့
မစတင္ရေသးတဲ ့ခရီးတစ္ခုအတြက္ ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာတယ္ဗ်ာ။
လစ္ရစ္(က္) ပံုစံေတြကို The Double Dream Of Spring မွာ ခ်ျပထားတယ္
ရသေဗဒ စံနမူနာ အဆင့္တိုးျမွင့္လိုက္တဲ ့ျခံစည္းရိုးေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ခြထိုင္ခဲ့တာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္က ထယ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မ်ိဳးေစ့ေတြ ေကာက္ေကာက္ေကြ ့ေကြ ့ၾကဲခ်ခဲ့တာ
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားတို ့ရဲ ့ပဲခူးရိုးမၾကီးလို ျဖစ္ဖို ့ရည္တယ္။

"သေဘာၤတစ္စီး
 ဘယ္သူမွ မသိၾကတဲ ့အလံေတြလႊင့္လို ့
 ဆိပ္ကမ္းမွာ ဆိုက္ကပ္လာခဲ့ျပီ။
 မဆီမဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ
 ခ်င္ဗ်ားေန ့ကို လာဖ်က္ဖို ့
 ခင္ဗ်ား ခြင့္ျပဳေနျပန္ျပီ။ "

ကၽြန္ေတာ္ အခု ခင္ဗ်ားကို သေကၤတ ေတြေပးလိုက္မယ္
ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျပန္ရြတ္ျပႏိုင္မလား။
ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့မူလဘူတ တည္ေနရာကိစၥဟာ မီးခိုးလို မွ်င္မွ်င္တန္းေနတယ္။
ပ်င္းရိဖြယ္သံစဥ္မွာ ေက်က္ဆူးခ်ထားတဲ့ ခံစားမႈ ရသ ျပည့္ျပည့္၀၀ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိႏိုင္တဲ ့ျဖစ္ေခ်
ကၽြန္ေတာ္တို ့ထားရစ္ခဲ့ၾကတာက ကၽြန္ေတာ္တို ့၇ဲ ့အမႈိက္သရိုက္ေတြ၊ မ်ိဳးရည္ေတြ၊ မစင္ေတြ
ေနရာတကာ ေတာေတာင္ေရေျမ တစ္ခုလံုး စြန္းထင္းလို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့လုပ္သမွ်ကို ၾကည့္ျပီး
( ေနာင္လာေနာက္သားေတြက ) ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို တစ္နည္းအားျဖင့္ သေဘာေပါက္ၾကဖို ့ပဲ။
ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားတို ့ရဲ ့ပဲခူးရိုးမကို သိပ္သေဘာက်/ အားက်ခဲ့တာဗ်။
ဟိုမွာ ၾကည့္လိုက္စမ္း-------ရႈေမွ်ာ္ခင္းသားေတြ။
Reality ဟာ အေရာင္မဲ့၊ အသြင္သ႑ာန္မဲ ့အဆက္မျပတ္စီးဆင္းေနတယ္
ေဆာင္းရာသီမွာ က်လာတဲ့ မီးခိုးျမဴေငြ ့ေတြရဲ ့စီးခ်င္းထိုးပြဲေတာ္ဟာ Reality ရဲ ့မွန္ကူကြက္ေတြပဲ။
ဘူတာေတြေတာင္ အေတာ္ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ျပီးျပီ....ခင္ဗ်ားအဆင္ေျပပါရဲ ့လားေလ။

ခင္ဗ်ားကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ ့မေ၀ဖန္ခ်င္ဘူးဗ်။
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ဒီလိုပဲ ေ၀ဖန္ၾကတယ္
ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြက ကဗ်ာကိုပဲ အာရံုစိုက္ၾကတာ
အဲဒီ ကဗ်ာေတြကို ဖန္တီးထားတဲ ့က်ဳပ္တို ့ခင္ဗ်ားတို ့ကိုက် အာရံုမထားၾကဘူး
Criticism is Death တဲ ့။ ကဲ------အဲဒါကို ဘယ္လိုနားလည္သလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုပဲ အာရံုစိုက္ခ်င္တယ္
အခုထိ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ စကားနည္းျပီး ေမးခြန္းမ်ားတဲ ့သူပဲ
ကဗ်ာ----------------------------ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုတ္လား????
ခင္ဗ်ားတို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ ျမင္ျမင္သမွ်ဟာ ကဗ်ာပဲ
ကဗ်ာထဲ ထည့္ေရးလို ့မရႏိုင္တာ ဘာမွ မရွိဘူး--------ယံုၾကည္လား
ကဲ------အခုပဲ ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာထဲ ေရာက္ေနျပီေလ။
ဒီေန ့တစ္ေန ့တာရဲ ့ခ်ဳပ္ရိုးေတြကလည္း အဓိပၸါယ္ ေကာက္လို ့မရေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခင္ဗ်ားနဲ ့အတူတူ ခရီးထြက္ေနပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို ့အတူတူ သူတို ့ရဲ ့ကလိုင္ထဲ ၀ွက္ထားတဲ့ ေအာ္သံေတြကို ႏွိဳက္ထုတ္လိုက္ၾကစို ့။
ခင္ဗ်ား နဲ ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပဲခူးရိုးမကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ ့အဲဒီရထားေပၚမွာ
ျပီးေတာ့ အဲဒီ အရာရာဟာ ခင္ဗ်ား အိပ္မက္ထဲမွာ
ပဲခူးရိုးမၾကီးဟာ သူ ့ဟာနဲ ့သူ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ လွပေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္တယ္။
လူျဖစ္ရတာ ေကာင္းတယ္--------- ခင္ဗ်ား ဘယ္ေတာ့မွ မႏိုးထနဲ ့ေတာ့။
03: 58: 11 နာရီ အစိုင္အခဲ တစ္ခုဟာ ေနရာတစ္ခုမွာ အနည္ထိုင္ေနခဲ့ျပီး။။။။။။။။။။။။။။။

အမြန္မြန္း
၃၁.၇.၁၂
 ၀၃ နာရီ ၅၈ မိနစ္




အစ္မမြန္ရဲ႕ ဒီကဗ်ာကို စဖတ္ရတည္းက ဒီလုိေဆာင္းပါးေလး တစ္ခုေရးမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးျဖစ္လာခဲ့တာ။ ေရးမယ္လုပ္လိုက္ မေရးျဖစ္လိုက္နဲ႔ အခုေတာ့ ေရးျဖစ္ပါၿပီ။ ဒီကဗ်ာကို စဖတ္ဖတ္ခ်င္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ေပးခဲ့တဲ့ ကြန္မန္႔က (ေခါင္းစဥ္ကို ခဏေဘးမွာ ခ်ၿပီး ဖတ္သြားပါတယ္။) လို႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္ၿပီးတယ္ဆို ကဗ်ာရဲ႕ ဆြဲေခၚမႈဆီ ပါသြားတယ္။ ႀကိဳက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို နဲနဲ အေႏွာက္အယွက္ေပးေနသလိုပဲ။ (ဂၽြန္အက္ရွ္ဘရီ / မီးရထားစီးျခင္း / ႏွင့္အတူ / ပဲခူးရိုးမသို ့တစ္ေခါက္) ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ စားသားေတြနဲ႔ (မ်ဥ္းေစာင္းေတြကို ခဏထားဦး။) ကဗ်ာနဲ႔ကို တြဲဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကဗ်ာဆရာရယ္(ဒီေနရာမွာ ကဗ်ာဆရာလို႔ပဲ ေတာက္ေလ်ာက္သံုးသြားပါမယ္။ ကဗ်ာဆရာမလို႔ သံုးရတာ နဲနဲေထာင့္ေနတယ္လို႔ ခံစားရလို႔။) ဂြၽန္အက္ရွ္ဘရီရယ္ ပဲခူးရိုးမကို မီးရထားစီးၿပီး အတူတူသြားၾကတယ္။ လမ္းမွာ ရထားေပၚမွာ ကဗ်ာအေၾကာင္းေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိး ခံစားလို႔ရလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆက္စဥ္းစားစရာရွိလာတာက မ်ဥ္းေစာင္းကိစၥ ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္မ်ဥ္းေစာင္းသံုးလဲဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ဆက္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ဒီလိုဗ်။ မိတ္ကင္းႏြယ္၀င္ ကဗ်ာေတြဟာ သူတို႔ဟာ ျပဳလုပ္ထားတာပါလို႔ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို သူတို႔ကဗ်ာေတြရဲ႕ ပုံသ႑ာန္မွာ ျပတယ္။ ဆိုလိုတာက စာေၾကာင္းရဲ႕ ျဖတ္ခ်သင့္တဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ မျဖတ္ခ်ဘဲ မျဖတ္သင့္တဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ ျဖတ္ခ်ပစ္တတ္တာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီကဗ်ာကလည္း အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ စာသားေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ စိတ္ကူးဥာဏ္ ေပါင္းစပ္ဖန္တီးထားတဲ့ စပ္ထည္ (ေကာလဂ်္)၊ မိတ္ကင္းႏြယ္၀င္ကဗ်ာမ်ဳိးဆိုေတာ့ ကဗ်ာဟာ ျပဳလုပ္ထားတာပါလို႔၊ ေခါင္းစဥ္ဟာ ျပဳလုပ္ထားတာပါလို႔ ေျပာခ်င္လို႔ မ်ဥ္းေစာင္းေတြကို သံုးထားေလသလား။ ေတြးစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ အင္မတန္ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ ဖန္းတီးမႈပဲလို႔ ပထမဆံုး ေျပာလိုပါတယ္။




ဒီကဗ်ာမွာ ေတြ႕ရတာေတြက အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ဇာတ္ေဆာင္နဲ႔ အက္ရွ္ဘရီ မီးရထားစီးၿပီး ခရီးအတူသြားၾကတယ္။ လမ္းမွာ စကားေျပာခန္းေလးေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အျမင္၊ အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ ကဗ်ာအျမင္၊ အႏုပညာအျမင္နဲ႔ အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ ကဗ်ာစာသားအခ်ဳိ႕ကို ေရာညွပ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ့ ေနရာေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ပဲခူးရိုးမရဲ႕ အလွကို ညွပ္ညွပ္ၿပီးထည့္ထားတယ္။ ဒါ စပ္ထည္(Collage) ကဗ်ာမ်ဳိးေပါ့။ ဒီလို ကဗ်ာမ်ဳိးမွာ စကားလံုးေတြ တြဲစပ္တာ စာသားေတြ တြဲစပ္တာ အေၾကာင္းအရာေတြ တြဲစပ္တာ မ်ားတယ္။ ဒီကဗ်ာမွာလည္း ကဗ်ာေရးသူက တြဲစပ္ျခင္းေတြနဲ႔ပဲ ေရးထားတယ္။ အဲဒီ့အထဲမွာမွ ပဲခူးရိုးမကို ညွပ္ညွပ္ ထည့္ထားျခင္းဟာ ကဗ်ာရဲ႕ အားသာခ်က္ ျဖစ္သလို၊ အားနည္းခ်က္လည္း ျဖစ္တယ္။




စတည္းက မာမာပဲ ဆိုသလို အစ္မမြန္ရဲ႕ ပုံမွန္ (ကဗ်ာေရးဟန္) ေလသံနဲ႔ ဖြင့္တယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို အိပ္မက္တစ္၀က္ကေန ထုတ္လာခဲ့တာဆိုေတာ့ ဒီကဗ်ာကို အိပ္ေနရာက ႏိုးလာခ်ိန္ (သို႔) အိပ္ခါနီးမွာ အိပ္မေပ်ာ္လို႔ (ဒီေနရာမွာ အက္ရွ္ဘရီစာအုပ္ကို ဖတ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။)စဥ္းစားရာကေန ရလာတဲ့ sense တစ္ခုကတစ္ဆင့္ ဖန္တီးလိုက္ပုံပါပဲ။ ခပ္မွ်င္းမွ်င္း၊ ခပ္ျပင္းျပင္း ဆိုတာကလည္း အေပၚက အိပ္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရးခ်င္လာတဲ့ စိတ္ရဲ႕ အားျပိဳင္မႈကို ျပတယ္။ “ 02:18:45 နာရီ ဦးေႏွာက္ထဲ ကို အစိုင္းအခဲတစ္ခု အရွိန္နဲ ့၀င္တိုက္---တျပိဳင္တည္း မီးရထား ခုတ္ေမာင္းသံဟာ ဂ်ံဳး----ဂ်ံဳး------ဂ်က္------ဂ်က္---------------- ” ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ မနက္ ၂နာရီ ၁၈မိနစ္ ၄၅စကၠန္႔ မွာ အေတြးထဲကို အရွိန္နဲ႔ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ အေတြးလို႔ သူက ဆိုၿပီ။ တၿပိဳင္တည္း မီးရထားသံ ဂ်ဳံးဂ်ဳံး ဂ်က္ဂ်က္ ဆိုတာက အေတြး၀င္လာတယ္။ အဲဒီ့မွာ အဲဒီ့အေတြးအတိုင္း စီးေမ်ာသြားလိုက္တာ မီးရထားတစ္စီးေပၚကို ကဗ်ာဆရာေရာက္သြားတယ္။




ကဗ်ာဆရာနဲ႔အတူ ဒီခရီးမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္လ်က္ပါလာတဲ့ သူ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီ့လူနဲ႔ ကဗ်ာဆရာနဲ႔က မသိေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရီးသြားရင္း ရင္းႏွီးသြားၾကတယ္။ အဲဒီ့မ်က္ႏွာစိမ္းဟာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ စိတ္ကူးထဲက အက္ရွ္ဘရီပါပဲ။ သူတို႔လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူဟာ အက္ရွ္ဘရီကို ျမင္ဖူးသလို၊ သိေနသလိုလို၊ ရွိန္ေနသလိုလိုပဲ။ ေအးစက္မႈဆိုတာက ဒါကို ရည္ညႊန္းခ်င္ပုံရတယ္။ သူနဲ႔ ခရီးေဖာ္(အက္ရွ္ဘရီ) တို႔ရဲ႕ စကားေျပာခန္းေတြနဲ႔ ကဗ်ာကို ဖြဲ႕တယ္။ အဲဒီ့အထဲမွာမွ ကဗ်ာရဲ႕ မူလလမ္းေၾကာင္း(Collage)ဆီ ျပန္ျပန္ ညွပ္သံုးထားတယ္။ ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲ ဆိုေတာ့ ... အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ စာသားေတြကို သံုးလိုက္ အက္ရွ္ဘရီနဲ႔ စကားေျပာတဲ့ ပုံစံနဲ႔ ေျပာလိုက္ ပဲခူးရိုးမ အေၾကာင္းကို ေျပာလိုက္နဲ႔ ကဗ်ာကို ေတာက္ေလ်ာက္ေရးဖြဲ႕သြားတယ္။ “ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီးေရးသားထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဖတ္လိုလား ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာေတြကို ၾကည့္ရႈ ခံစားလိုတာလား။ ” ဒါက ႏွစ္ေယာက္စကားေျပာခန္း။ အဲဒီ့မွာ ဆႏၵ ဆိုတာက ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ျဖည့္စြပ္အျမင္။ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ တန္ဖိုး၊ သစ္ပင္ေတြကို ႏွစ္သက္မႈကို ပဲခူးရိုးမနဲ႔ တင္စားၿပီး ျပတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ခရီးထြက္ရတာ ႏွစ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေျပာတယ္။




“ သတၱဳတစ္မ်ိဳးကို ဘယ္လိုသံုးဆြဲရမယ္ ဆိုတာထက္ ဒီလိုခရီးထြက္လာရတာကို ကၽြန္ေတာ္ ပိုခိုက္တယ္။
The Tennis Court Oath က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ဒုတိယေျမာက္ခရီးတစ္ခု ” ဒါက စကားေျပာ။ “ လစ္ရစ္(က္) ပံုစံေတြကို The Double Dream Of Spring မွာ ခ်ျပထားတယ္ ရသေဗဒ စံနမူနာ အဆင့္တိုးျမွင့္လိုက္တဲ ့ျခံစည္းရိုးေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ခြထိုင္ခဲ့တာေပါ့။ ” ဒါက ကဗ်ာအျမင္။ “ ကၽြန္ေတာ္က ထယ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ မ်ိဳးေစ့ေတြ ေကာက္ေကာက္ေကြ ့ေကြ ့ၾကဲခ်ခဲ့တာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားတို ့ရဲ ့ပဲခူးရိုးမၾကီးလို ျဖစ္ဖို ့ရည္တယ္။ ” ဒါကေတာ့ အက္ရွ္ဘရီရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚသေဘာထားနဲ႔ အက်ဳိးျပဳခ်င္စိတ္ကို ပဲခူးရိုးမရဲ႕ စိမ္းလန္းမႈနဲ႔ တင္စားထားျခင္း ျဖစ္မယ္။





ကဗ်ာကလည္း အရမ္းရွည္ပါတယ္။ ဖတ္ရတာေတာ့ မေထာင့္ဘူး။ (ပဲခူးရိုးမ ျဖတ္ျဖတ္ ၀င္လာတာက လြဲရင္) ဒါေပမယ့္ ဒါကလည္း ေခါင္းစဥ္လိုပဲ တမင္ ျပဳလုပ္ထားတာလို႔ ထင္တယ္။ လွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အစအဆံုးေတာ့ အဓိပၸာယ္ မဖြင့္ေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာကလည္း အရမ္းရွည္ေနတယ္ မဟုတ္လား။




အခ်ဳပ္အားျဖင့္ကေတာ့ ကဗ်ာရဲ႕ ဆိုလိုရင္းဟာ အေပၚမွာ ဆိုခဲ့သလို ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ အက္ရွ္ဘရီ ရထားအတူစီးရင္း ခရီးအတူသြားရင္း စကားေျပာျဖစ္တယ္။ အႏုပညာအျမင္ ကဗ်ာအျမင္ေတြကို ဖလွယ္ျဖစ္တယ္။ ပဲခူးရိုးမရဲ႕ အလွကို ေျပာတယ္။ ကဗ်ာ/အႏုပညာ ဆိုင္ရာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ပဲခူးရိုးမနဲ႔ တင္စားေရးဖြဲ႕ျပတယ္။ တြဲစပ္ျပတယ္။ ကဗ်ာမွာ ေရွာ့ခပ္ႀကီးႀကီး ထည့္ထားတာကေတာ့ “ အခုထိ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ စကားနည္းျပီး ေမးခြန္းမ်ားတဲ ့သူပဲ
ကဗ်ာ----------------------------ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုတ္လား???? ” ဒီစာသားပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစာသားေလးေတြ ျဖစ္တဲ့ “ ခင္ဗ်ား နဲ ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပဲခူးရိုးမကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ ့အဲဒီရထားေပၚမွာ ျပီးေတာ့ အဲဒီ အရာရာဟာ ခင္ဗ်ား အိပ္မက္ထဲမွာ
ပဲခူးရိုးမၾကီးဟာ သူ ့ဟာနဲ ့သူ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ လွပေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္တယ္။ ” ဒါက ကဗ်ာရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို ျပန္ေျပာျခင္းျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ လူျဖစ္ရတာ ေကာင္းတယ္--------- ခင္ဗ်ား ဘယ္ေတာ့မွ မႏိုးထနဲ ့ေတာ့။ ” အဲဒါကေတာ့ အိပ္မက္တစ္ခုလို အခု ကဗ်ာမွာ သူ စီး၀င္ေမ်ာပါေနတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါကိုပဲ မႏိုးထနဲ႔ေတာ့ လို႔ ဆိုျခင္းဟာ သူရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚ ျမတ္ႏိုးမႈကို ျပျခင္းသာ ျဖစ္မယ္။ မနက္ ၂နာရီ ၁၈မိနစ္မွာ စခဲ့တဲ့ အေတြးဟာ မနက္ ၃နာရီ ၅၈ မိနစ္မွာ အထိုင္က်တယ္။ ကဗ်ာဆရာက သူရဲ႕ စ်ာဥ္၀င္စားမႈကို အေတာသတ္တယ္။ သူ႕ကဗ်ာကို သူေက်နပ္စြာနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္။ “ 02:18:45 နာရီ ဦးေႏွာက္ထဲ ကို အစိုင္းအခဲတစ္ခု အရွိန္နဲ ့၀င္တိုက္ ” ၊ “ 03: 58: 11 နာရီ အစိုင္အခဲ တစ္ခုဟာ ေနရာတစ္ခုမွာ အနည္ထိုင္ေနခဲ့ျပီး။။။။။။။။။။။။။။။ ” လို႔ သူက ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။







ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ၾကယ္စစ္သည္ (၆ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂)

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၈

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၈

By ၾကယ္ စစ္သည္ in ကဗ်ာရပ္၀န္းသစ္ (Files) · Edit Doc · Delete

 

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ - ၈



ျမိဳ႕သစ္ည



လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။ ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။ ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။

ဟိန္း(30.7.12)




ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ေရြးထားပါတယ္။ ဟိန္းမွာ ဒီ့ထက္အားေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး ရွိေသးတဲ့အထဲက ဒီကဗ်ာကို ေရြးမိတာကလည္း အေၾကာင္းေလးေတြရွိပါတယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့ ဒီကဗ်ာဟာ သရုပ္မွန္ပုံစံ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပမယ့္ ေရးသူက ကဗ်ာရဲ႕ ပုံသ႑ာန္ကိုေတာ့ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ (Making) ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေဖာ္ျပထားလို႔ပါပဲ။ ဒီလို ပုံစံမ်ဳိးေလး ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ပုဒ္ေရးဖူးပါတယ္။ “ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ဒုကၡဆိုလား ” အဲဒီ့တစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာမွာတုန္းကေတာ့ ေမာင္ေရခ်မ္းက သရုပ္မွန္လို႔ သံုးသပ္သြားၿပီးေတာ့ အစ္မမြန္ကေတာ့ Making လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ၾကားျဖတ္ေၾကာ္ျငာ၀င္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးပုံ၊ တင္ဆက္ပုံ၊ အေၾကာင္းအရာေပၚအေျခခံမႈ စတာေတြ တူညီေနလို႔ ထည့္ေျပာျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ဆိုခဲ့သလိုပဲ ဒီကဗ်ာရဲ႕ အေရးအသားပိုင္းက သရုပ္မွန္ဘက္မွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုင္းစီပုံ ကဗ်ာရဲ႕ flow သြားပုံေတြက Making ဆန္ပါတယ္။ ပုံမွန္ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမ်ဳိးပါပဲ။



ကဗ်ာအေၾကာင္းမေျပာခင္ ကဗ်ာဆရာအေၾကာင္း အရင္နဲနဲေျပာၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဟိန္းကို ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးမိပါၿပီ။ ဒီဂရုထဲက အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ကဗ်ာဆရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္သံုးဖူးပါတယ္။ ဒါဆို ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ဘာလဲ။ ကဗ်ာေရးရင္ ကဗ်ာဆရာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးခ်င္စရာေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါတည္း ေျဖခဲ့ပါ့မယ္။ ကဗ်ာေရးတိုင္း ကဗ်ာဆရာျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံပါဘူး။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ သီခ်င္းဆိုေနသလိုပါပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးငယ္လည္း သီခ်င္းဆိုတာပါပဲ။ ေရခ်ဳိးရင္းလည္း သီခ်င္းေလး ညည္းေနတတ္တာပါပဲ။ အဆိုေတာ္လည္း သီခ်င္းဆိုေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သီခ်င္းဆိုတိုင္း အဆိုေတာ္ မျဖစ္ပါဘူး။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ သိမႈ လိုအပ္ပါတယ္။




ဆရာသစၥာနီကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္ရင္ ကဗ်ာကိစၥ ၿပီးေအာင္လုပ္ရမယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဥာဏ္မမီလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒီအဆိုကိုေတာ့ အျပည့္အ၀လက္မခံ ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကဗ်ာကိစၥလို႔ ေျပာၿပီဆို ေခတ္ေဟာင္းေရာ၊ ေခတ္ေပၚေရာ၊ ဂႏၶ၀င္ေရာ၊ ေခတ္ၿပိဳင္ေရာ စသျဖင့္ အစံုပါ၀င္ေနမွာပါ။ လူတစ္ေယာက္တည္းက အကုန္လံုးကို ပိုင္ႏိုင္ေနဖို႔ဆိုတာေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပမယ့္ ရွားမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ သီခ်င္းအမ်ဳိးအစားေတြ အမ်ားႀကီးရွိသလို အကုန္လံုးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သီဆိုႏိုင္တဲ့သူ/ ေရးသားႏိုင္တဲ့သူ ရွားပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ သိမႈ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြရဲ႕ ပုံသ႑ာန္၊ flow၊ သီအိုရီ စသျဖင့္ေတြကိုေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ သိထားရပါမယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာထဲမွာ ထည့္သံုးျခင္း၊ မသံုးျခင္းကေတာ့ တစ္ပိုင္းေပါ့။ အျခားေသာကဗ်ာေတြလည္း ထိုနည္းအတူ ပါပဲ။




ဟိန္းမွာကေတာ့ အဲဒီ့ သိမႈေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ၊ သူ႕ကဗ်ာေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ျမင္သာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟိန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာလို႔ သံုးျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ (အရင္တစ္ခါ ကိုမွဴးေျပာတုန္းက ဟိန္းအေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ သိပ္မေျပာႏိုင္ေသးဘူး ဆိုတဲ့အေၾကြးကို အခုေရးရင္း တစ္ခါတည္း ဆပ္လိုက္ပါတယ္။) ဒါေပမယ့္ ဟိန္းကေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာအေၾကာင္း သိပ္မသိလွဘူး။ ဘာညာေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ (ဒါကလည္း သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ကိုယ္တတ္တာကို တတ္ေၾကာင္းလိုက္ေျပာေနတာႀကီးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္သေဘာမက်လွပါဘူး။ အလုပ္က သက္ေသျပပါလိမ့္မယ္ လို႔ပဲ ယံုၾကည္ထားမိပါတယ္။ ဤကား။ ။ စကား ခ်ပ္။) ဒါေၾကာင့္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ ဟိန္းရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ အေတာ္ေလးအားေကာင္းေမာင္းသန္ႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ flow ျပတ္ျပတ္သြားတတ္တာေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။




ကဲ ကဗ်ာအေၾကာင္းေလးဆီ ျပန္သြားၾကရေအာင္။ ကဗ်ာရဲ႕ အေၾကာင္းအရာပိုင္းမွာ အားအေကာင္းဆံုးေတြ႕ရတာကေတာ့ သေရာ္မႈပါပဲ။ ေခါင္းစဥ္မွာ “ ၿမိဳ႕သစ္ည ” လို႔ေပးထားတယ္။ ေအာက္ကကဗ်ာစာသားေတြနဲ႔ တြဲဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ည တစ္ညမွာ ဇိမ္ခန္းပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္က သူ႕ဆီလာတဲ့ သူကို စြဲေဆာင္မႈနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးစရာရွိတာက ကဗ်ာရဲ႕ စာသားအခ်ဳိ႕မွာ ကဗ်ာထဲက လူရဲ႕ အေျခအေနေတြကို ေျပာေနေပမယ့္၊ ဇိမ္ခန္းဟာ လိုင္းေၾကးေပးရတာေတြ၊ အတိုင္အေတာ၊ အဖမ္းအဆီး ရွိႏိုင္တာေတြ ဒါေတြအေၾကာင္းေတာ့ မပါပါဘူး။ ဒါဟာ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ယူဆစရာပဲလား။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕သစ္ဆိုတာက ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာပဲလား။ ည ဆိုတာက ေမွာင္မိုက္ေနတာကို ရည္ညႊန္းခ်င္ပုံပဲ။ ႏွစ္ခုတြဲၿပီး ဖတ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ေခတ္သစ္တစ္ခုကို ဆိုလိုခ်င္ပုံ ရတယ္။





လာပါေဘာစိ၊လာပါခင္ဗ်၊ အစားစားရွိပါတယ္။ ျပေပးပါ့မယ္လာပါေဘာစိ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနာက္က လိုက္ခဲ့ပါ။
အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ၀င္ျပီးလို႔ ေဘာစိ သေဘာက်ရင္ မုန္႔ဖိုးေလးဘာေလးေပးေပါ့ ။




ဒီမွာေတာ့ ပိုင္ရွင္(ကဗ်ာထဲက လူ)က သူ႕ဆီလာတဲ့ ဧည့္သည္ကို ႀကိဳတယ္။ ေနာက္ၿပီး အစားစား ရွိပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါက ဒီၿမိဳ႕(ေခတ္)မွာ ဒီလိုေနရာေတြေရာက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိတယ္လို႔ သေရာ္ထားပုံပဲ။ ဆက္လက္ၿပီး ပိုင္ရွင္က ဧည့္သည္ကို ေခၚသြားတယ္။ “ အုတ္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းေနာ္ေဘာစိ၊ဗြက္ထဲက်မစိုးလို႔။ ” ဒါကလည္း ပိုင္ရွင္ရဲ႕ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ အဆမတန္ေဖာ္ေရြမႈကို ျပေနသလို ေနာက္ဆက္တြဲ “ ညာဘက္ဆံုးက ၁၅၀၀ ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ။ ဟဲ့...ေကာင္မ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းေလ။ ၁၅၀၀ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးတန္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မလား။ ဟိုက သမီးၾကီးပါ၊ သူက ၅၀၀၀ဗ်၊ ” ဆိုတာက ဒီလုိအေမွာင္ေခတ္မွာ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ေျပလည္ေရးအတြက္ ဇနီး သားသမီးေတြကိုေတာင္ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္း တတ္တဲ့ အမူအက်င့္အခ်ဳိ႕ကို သေရာ္ထားပုံပါ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုေနရာမွာ ရွိတဲ့ မိန္းခေလးေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တန္ဖိုးကိုပါ ျပလိုပုံပဲ။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္ဟာ အာ၀ဇၨာန္းရႊင္ရႊင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ရလိုမႈေလာဘအတြက္ ေျပာေနတုန္းပါပဲ။




ဟုတ္ပါတယ္.။ မိသားစုစီးပြားေရးပါ။ အဟဲ..ကၽြန္ေတာ္လား။ ဧည့္သည္ေခၚေပး ေပါ့။ အခုထြက္လာတာက သမီးပဲ။ ၇၀၀၀ ။ သူက နည္းနည္းသစ္ေသးတယ္။ အာ...မေမးနဲ႔..လႊတ္....ေျပတာ။ ဒီအိမ္က အရင္ကအငွား၊ အခုအပိုင္။ ဟဲ ဟဲ။ ၆ သိန္းေတာင္ေပးရတာဗ်၊ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ လာ...ေရွ႕နားတိုးစမ္း။




ဒါက မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဧည့္သည္ေခၚေပးတဲ့ သူပါပဲတဲ့။ ေနာက္ထပ္ သမီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း ထပ္ျပေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေပၚ အားလံုးညီတူ အလုပ္လုပ္မႈကို ျပလိုပုံ။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္မွာက “ ဟဲ့...ေသနာမ၊ ဧည္႔ျပေနတာဘယ္ထသြားမွာတုန္း။ ” ဆိုတဲ့ စာသားနဲ႔ ဆက္စပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အဓိပၸာယ္က ႏွစ္မ်ဳိးထြက္ေနပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔က မိသားစုလို႔ ေျပာေပမယ့္ တကယ့္မိသားစု အရင္းေတြမဟုတ္ဘဲ ဒီအလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ စုမိတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ မိသားစုလိုေနထိုင္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ ဒီအိမ္ကို အရင္က ငွါးထားတာ။ အခုေတာ့ ၆သိန္းနဲ႔ အပိုင္၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ဆိုတယ္။ ဒါကလည္း ေခတ္ပ်က္နဲ႔ ေခတ္ပ်က္စီးပြားေရးကို ေျပာခ်င္ပုံရတယ္။ “ ေဘာစိတို႔ အတြက္ေတာ့ မဆိုသေလာက္ေလးပါ။ ” ဒါကေတာ့ ေခတ္ပ်က္ရဲ႕ လူတန္းစား မညီမွ်မႈကို ဆိုလိုခ်င္ပုံရပါတယ္။ (အေပၚမွာတုန္းက ဆိုခဲ့သလို ဒီေနရာမွာလည္း အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္ flow ျပတ္ ေနပါတယ္။ မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာေနတဲ့အေၾကာင္းအရာႏွစ္ခုရဲ႕ ၾကားမွာ လူတန္းစားမညီမွ်မႈကို ထည့္ေရးထားသလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ အသံအားျဖင့္ေတာ့ မပ်က္သြားပါဘူး။ ကဗ်ာရဲ႕ အသံ flow ကေတာ့ မွန္ေနပါတယ္။) ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း သူ႕သမီးကို ဧည့္သည္ျပေနတုန္း ထထြက္သြားလို႔ ဆူပါတယ္။ အေရွ႕ကို တိုးခိုင္းပါတယ္။ ဒါဆို သူ႕သမီးကိုယ္တိုင္ကေကာ ဒီအလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနတာဟုတ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ့အေတြးဟာ ေတြးခ်င္စရာေကာင္းလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာ မိန္းခေလးေတြဟာ ဒီလိုအလုပ္ကို ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္သူေတြရွိေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ မျဖစ္မေနအေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ လုပ္ေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ကဗ်ာဆရာက ဆိုလိုခ်င္ပုံပဲ။




ဗ်ာ...မ၀င္ဘူး ဟုတ္လား....။ ေဘာစိ စိတ္တိုင္းမက်တာရွိရင္ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကဟာေတြ မၾကိဳက္လို႔လား ။ ေဘာစိ တျခားသြားခ်င္ရင္လိုက္ပို႔ပါ့မယ္။ ဒီ အတိုင္းလာၾကည္႔တာ ဟုတ္လားဗ် ၊ လုပ္ပါဗ်ာ..၀င္လိုက္ပါ ။ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။အာ....ရတယ္ ရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ျဖစ္တယ္။ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ဗ်ာ၊ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ။ ေနာက္လဲလာေပါ့။ လမ္းထိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲရွိတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေဘာစိ၊ ျဖည္းျဖည္းခင္ဗ်ာ ။ ။




ကဲ ဧည့္သည္ကေတာ့ ျငင္းလိုက္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလူက လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ စိတ္တိုင္းမက်တာ ရွိရင္ ေျပာပါလို႔ဆိုတယ္။ အမွန္က စိတ္တိုင္းမက်တာဟာ သူ႕ရဲ႕စကားမ်ားေနမႈလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြဟာ အဲဒီ့လို စီကာပတ္ကံုးေျပာတတ္ၾကတဲ့သူေတြကို သေဘာက်တတ္ေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြကေတာ့ စိတ္ညစ္ညဴးတတ္ၾကပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပိုင္ရွင္က လက္မေလ်ာ့ေသးပါဘူး။ သူ႕ဆီက မိန္းခေလးေတြ မႀကိဳက္လို႔ အျခားသြားမယ္ဆိုလည္း လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ယံုသက္သက္လာၾကည့္တာဆိုလည္း ရတယ္၊ အဆင္မေျပရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ ဘာညာေတြ ေျပာေနေပမယ့္ ဧည့္သည္ကို အတင္းေတာ့ ၀င္ခိုင္းေနတာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ အတၱႀကီးမႈကို ေျပာခ်င္ပုံပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြဟာ သူတို႔အလိုျပည့္ဖို႔ပဲ သိၾကတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြဘာေတြကို ထည့္မတြက္တတ္ၾကဘူးမဟုတ္လား။ ဒါကို ဆိုလိုပုံပဲ။ “ အင္း....ေဘာစိ သြားမယ္ဆိုလဲ အရက္ဖိုးေလးေတာ့ေပးခဲ့ဗ်ာ။ အရွိန္က်ေနျပီဗ်။ ” ဒါဆို သူက အရက္မူးေနတယ္ေပါ့။ အရက္ဖိုးလည္း ထပ္ေတာင္းေနေသးတယ္။ ရသေလာက္ေတာ့ယူမယ္ဆိုတဲ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားနည္းပုံကို သေရာ္ထားပုံပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။ ဘာညာ။ ဂရုစိုက္ျပတာ ဘာညာနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ကဗ်ာကို အဆံုးသတ္ထားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆက္ေတြးစရာရွိတာက “ ဗဲလီးသိုင္းက်ဳ ” ဆိုတာပါ။ အဂၤလိပ္လို Very Thank You ကို အာေလးလွ်ာေလးနဲ႔ အသံထြက္ထားတဲ့ပုံစံနဲ႔ ေရးထားတယ္။ ဒါကလည္း ဆန္မရွိဘဲ အစားႀကီးတဲ့ သူေတြ၊ ျမန္မာလိုေျပာရင္လည္း ရရဲ႕သားနဲ႔ မလိုအပ္ဘဲ တမင္ညွပ္ေျပာတဲ့သူေတြကို ရလိုမႈတစ္ခုပဲ ၾကည့္တတ္တဲ့၊ အရက္မူးေနတဲ့ အရက္သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးခိုင္းႏႈိင္း သေရာ္ခဲ့ပုံပါပဲ။








ခင္မင္ေလးစားလ်က္
ၾကယ္စစ္သည္ (၁၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)