Thursday, December 13, 2012

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၁

ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ - ၁

၁။ မႏိုင္၀န္ထမ္း၍ပိျပားေသဆံုးျခင္း။သတင္းအစံုအလင္မွာ


ငါ့ကိုဘာမ်ားမွတ္ေနလဲ။ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူးကြာ ဒီည
အျပတ္ကဲမယ္။ ကၽြန္မသမီးေလးက ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးေလ..ဟင္းဟင္း။
အမဲရိုးႏွယ္ဟင္းအိုးမွအားမနာ။ ခင္ဗ်ားမွာ Standard မရွိဘူးလား။ ေနႏွင့္ဦး
ေပါ့ကြာ။ ေဟ့ မင္းဘယ္ကေကာင္လဲ မင္းကိုမျမင္ဖူးပါဘူး မင္းဒီနားကို
ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ေရာမေရာက္ရင္ေရာမလိုက်င့္ရတယ္ သူငယ္ခ်င္း။
ဒီကိုေနာက္ထပ္တစ္ပုိင္းေဟ့။ တစ္ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္ရတယ္ကြ။
ဦးက မီးေလးကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး.. ဘာလဲအခ်စ္ေလ်ာ့သြားျပီလား။
၀င္ခြင့္ျပဳပါဆရာ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါ။ သံသယထားတာမမွားဘူး ကိုယ့္လူ။
ေတာက္.. ငါ့မ်က္ႏွာကိုအိုးမည္းသုတ္တဲ့ေကာင္ကြာ။ နင့္ (၅၀)သားထုပ္ကလည္း
အေလးျပည့္ရဲ႔လားေအ။ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္
ေျပာဆိုခြင့္။ ယံုၾကည္မႈေၾကာင့္မိမိကိုယ္ကိုအက်ဥ္းခ်ျခင္း။ ေဟ့ ပန္းရံဆရာ
အလွဴရွင္နာမည္ကို ေသခ်ာထြင္းေနာ္.. မမွားေစနဲ႔။ အမေလး အစ္ကိုရဲ႕
ရွင္မရွိရင္ ကၽြန္မလည္းမေနဘူး.. လိုက္ခဲ့မယ္ေတာ့။ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ေတြကြ
နားမလည္ရင္မဖတ္နဲ႔ ။ မင္းရက္စက္တယ္အသည္းရယ္။ ဒီစားပြဲမွာ
၀င္ထိုင္ဖို႕ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွဴးဖိနပ္ကိုေျပာင္ေအာင္သုတ္လိုက္ပါဦး မစၥတာ။ ။

မွဴးေန၀န္း




၂။ ရွဳပ္ေထြးျခင္း

ေသတၱာအလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ ပဲရွိတယ္

          ျဖည့္လုိက ျဖည့္
          ျဖည္လုိက ျဖည္

အလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ပဲ ရွိတယ္။။။။။။။

                                                     BlindSide Funeral
                                                        4:22PM

                          25.05.2012



၃။  ကလစ္၊ ျဖစ္စဥ္၊ ရလဒ္


Poet.exe ကို Double Click လိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

သူဒါပဲ ေျပာတတ္တာ့တယ္။


ၾကယ္စစ္သည္ (၂၈ ေမ ၂၀၁၂)



ကဗ်ာအခ်ဳိ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားၾကည့္ဖို႔အတြက္ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာသံုးပုဒ္ေရြးထားပါတယ္။
အထက္ပါကဗ်ာေတြပါ။ တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ့္အျမင္သက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာအမွန္ပါ
လို႔တစ္ထစ္ခ်မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ၿပီးေတာ့ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
လူၿပိန္းကဗ်ာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကဗ်ာကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ျခင္းပါ။

၁။ ကိုမွဴးရဲ႕ ကဗ်ာကို စဖတ္ရတာကေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ခရမ္းရိပ္မွာမပါလာခင္တည္းက
ဆိုပါေတာ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ သူစေပးဖတ္တဲ့ေန႔က ကဗ်ာေအာက္က ကြန္မန္႔
မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့သိပ္မႀကိဳက္ဘူးလို႔ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့
ဒီကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ နားမလည္လို႔ပါဘဲ။ ပါဒတစ္ခုျခင္းမွာလည္း အခ်ိတ္အဆက္
မရွိဘူး။ စကားစု တစ္ခုျခင္းမွာလည္း အခ်ိတ္အဆက္မရွိဘူး။ LP (Language Poetry) ဆန္ဆန္
စကားလံုး(ဘာသာေဗဒ)ရဲ႕ေနာက္ကို လိုက္ၿပီး သံတူေၾကာင္းကြဲသေဘာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ပါဘူး။ နားမလည္ယံုနဲ႔ မႀကိဳက္ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း အဲလိုေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခံစားခ်က္မွာ ႀကိဳက္ေလာက္တဲ့ပုံစံမ်ိဳးမခံစားရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္
အဲဒီ့ေန႔မွာပဲ ကိုမွဴးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ သူကေမးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
ခံစားရတဲ့ပုံစံအတုိင္းေျပာျပတယ္။ အဲဒီ့မွာ ဒီကဗ်ာရဲ႕ ပါဒေတြကို ေခါင္းစဥ္နဲ႔တြဲၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါလား
လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို နားလည္တယ္။ ခံစားလို႔ရသြားတယ္။ အရမ္း
ႏွစ္ခ်ဳိက္မိတဲ့ကဗ်ာေတြထဲမွာ ဒီကဗ်ာလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕ ပါဒတစ္ခုျခင္းစီ
ဟာ ေခါင္းစဥ္ကိုျပန္ၿပီးေတာ့ ဖန္ဆင္းျပေနတယ္။ မိုးရြာဖို႔အတြက္ ေရခိုးေရေငြ႕ေလးေတြက
မိုးတိမ္ေတြကို တစ္စစီပစ္ေပါက္ေနသလို ခံစားရတယ္။

၂။ BlindSide Funeral ရဲ႕ ရႈပ္ေထြးျခင္းကဗ်ာမွာလည္း ဒီလိုခံစားခ်က္မ်ဳိးဆင္ဆင္ ခံစားရပါတယ္။
ေသတၱာအလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ ပဲရွိတယ္ ... ဒီပါဒရဲ႕ ေနာက္မွာ ပုဒ္မ ခ်ထားျခင္းမရွိပါဘူး။ ဆိုလိုတာက
စာေၾကာင္းက တစ္ဆက္တည္းသြားေနတယ္လို႔ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ေစပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးပါဒ
“ အလြတ္ထဲမွာ အလြတ္ပဲ ရွိတယ္။။။။။။။ ” အဲဒီ့က်ေတာ့မွ ပုဒ္မခ်ထားပါတယ္။ ဒါက ဒီကဗ်ာတေလ်ာက္
သြားတဲ့ flow က တဆက္တည္းဆိုတာ ထင္ရွားေစပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာရဲ႕ ပုံသ႑ာန္က
(ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ) ေသတၱာတစ္လံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ပုံမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့မွာမွ လိုင္းဆင္းထားျခင္း၊
စေပ့ျခားထားျခင္းေတြက

          ျဖည့္လုိက ျဖည့္
          ျဖည္လုိက ျဖည္

ဒီစာႏွစ္ေၾကာင္းကို ေပၚလြင္လိုရင္းလည္းျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာက အလြတ္ထဲမွာအလြတ္
ပဲရွိတယ္ ေျပာထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေသတၱာထဲမွာလြတ္ေနတယ္ေပါ့။ အဲဒါကို ျဖည့္လိုက ျဖည့္ ...
ဒါက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖည္လိုက ျဖည္ ... ဒီမွာေတာ့ တစ္ခုခုပဲလို႔ ခံစားရပါၿပီ။ လြတ္ေနတယ္
ဆို ျဖည္စရာမွမလိုဘဲ။ ဒီမွာ ကဗ်ာေရးသူက ရွင္းေနတာကို တမင္ရႈပ္ေအာင္လုပ္ပစ္လိုက္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။
ဒါကို ဒီအတိုင္းခ်ည္းပဲ ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက သူ႔ကဗ်ာကို ေခါင္းစဥ္နဲ႔
ျပန္ျဖည္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကို ရႈပ္ေထြးျခင္းလို႔ ေပးလိုက္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာဟာ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားပါ
ေတာ့တယ္။

၃။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကလစ္၊ ျဖစ္စဥ္၊ ရလာဒ္ ကေတာ့ အင္မတန္ ရိုးရွင္းတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။
ကလစ္ .... Poet.exe ကို Double Click လိုက္တယ္။
ျဖစ္စဥ္ .... (ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။)၃
ရလာဒ္ .... သူဒါပဲ ေျပာတတ္တာ့တယ္။

အဲဒီ့မွာ ဆိုလိုရင္းက စာေၾကာင္းတစ္ခုျခင္းစီက ေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ပစ္ေပါက္ေနပုံမ်ဳိးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္
အေပၚက ႏွစ္ပုဒ္နဲ႔ေတာ့ မတူညီလွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာက ပါဒတစ္ခုစီက ေခါင္းစဥ္တစ္ခုစီနဲ႔ပဲ
ပတ္သက္ေနသလိုမ်ဳိးေပါ့။

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာသံုးပုဒ္လံုးဟာ ေခါင္းစဥ္ကို အဓိကထားၿပီး သဲလြန္စေပးျခင္းမ်ဳိးေတြပါပဲ။
ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာကေတာ့ သဲလြန္စေပးစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ရိုးရွင္းေနပါတယ္။
ဒါကေတာ့ လက္တေလာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲျမင္မိတဲ့ ကဗ်ာသံုးပုဒ္ကို အရင္ဆံုးခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ျခင္း
ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးနဲ႔သာ ခ်ဥ္းကပ္ျခင္းျဖစ္လို႔ မွန္တယ္လို႔လည္း မဆုိလိုပါဘူး။
ဒီအတုိင္းအတိအက်ႀကီးပဲလို႔လည္း မဆိုလိုပါဘူး။ ကဗ်ာဆိုတာ ဖတ္သူအေပၚလိုက္ၿပီး အဓိပၸာယ္လည္း
အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္လာႏိုင္လို႔ပါပဲ။ ဥပမာ - အံစာတုံး တစ္တံုးလိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေခါက္လိုက္လို႔ ဒီအပြင့္က်ေပမယ့္
အျခားတစ္ေယာက္ေခါက္တဲ့အခါ အပြင့္တစ္မ်ဳိးလည္း က်ႏိုင္ေကာင္းပါတယ္။


သင္ ဘယ္အပြင့္က်မလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

ၾကယ္စစ္သည္ (၉ ဇြန္ ၂၀၁၂)

Wednesday, December 12, 2012

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကိုပဲ ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။
ပတၱာျပဳတ္ေနတဲ့ တံခါးပဲ။
ေသာ့မခတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ထားခဲ့။
ရပ္ကြက္က စိတ္ခ်ရပါတယ္။
လူေတြက စိတ္ ခ် ရပါတယ္။
စိတ္ မခ်ရေလာက္တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈကလည္း စိတ္ခ်ရပါတယ္။
ဖိနပ္နဲ႔ မေတာ္တဲ့ လမ္းကို စေလ်ာက္လိုက္တယ္။
နပ္လို႔ပဲ အဖိခံေနၾကရတာလား။
ဖိလို႔ပဲ နပ္လာၾကတာလား။
ငါ ေတြးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ ရွိသည္။ ဆိုတာမ်ားလား။
လမ္းနဲ႔မေတာ္တဲ့ အေတြးနဲ႔ စ ေငးလိုက္တယ္။
ျမင္ျမင္သမွ်ကလည္း ေငးစရာခ်ည္းပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကဆို ဒီလမ္းမွာ ဒါေတြ မရွိဘူး။
ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္း ျပန္ကမ္းေပးေနတဲ့
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ေန႔က
မိုး မရြာဘူး။
မိုး မရြာဘဲ ထီးေပးလို႔ ေနပူတယ္။
ေငးလို႔ မေတာ္တဲ့ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ေတြ႕တယ္။
သူတို႔ စီးတဲ့ ဖိနပ္ကလည္း သူတို႔ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔
မေတာ္ဘူး။ လူအခ်ဳိ႕က ဖိနပ္ကို
ဇိမ္ခံကားလို စီးၾကတယ္။
ပုံမွန္ကားလို စီးၾကတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ဖိနပ္ကို စက္ဘီးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ငါကေတာ့ ဖိနပ္ကို ေျခဖ၀ါးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ေျမႀကီးနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ရာသီကေတာ့ အားလံုးကို စီးထားတယ္။
မီးစလိုက္ကို မေၾကာက္တဲ့အခါ၊ ေၾကာက္လို႔မရတဲ့အခါ
စတိတ္ေပၚမွာ လမ္းေလ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္
စတိတ္ေပၚမွာ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ရွိတယ္။ စူးစူး၀ါး၀ါး
ထိုးေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ကေတာ့ စင္ေပၚမွာ
မရွိဘူး။ ဇိမ္ခံကားေပၚမွာ မရွိဘူး။
ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ စင္ေပၚမွာ ဇိမ္နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္လိုက္တယ္။
ဖမ္းမိသမွ် အရာအားလံုးဟာ လႊတ္ေလးစားေနၾကတာပဲ။
ခပ္ေလးေလးပဲ စားေနရမလား။ မျဖစ္ေသးဘူး။
စားလို႔၊ ေနလို႔ ရရင္ေတာင္ ၀တ္ရတာ ေအာက္သိုးသိုးေစာ္နံတယ္။
ငန္က်ိက်ိ ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးရမယ္။
ဖန္ရည္ေဆးတယ္ ဆိုလား။
ပင္လယ္ကလည္း သူ႔ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကို စီးထားတယ္။
အဲဒီ့ေန႔ကလည္း မိုးမရြာဘူး။



ၾကယ္စစ္သည္ (၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

Monday, December 10, 2012

ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။


ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။



ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕ပန္းဆိုင္ထဲက ႏွင္းဆီေလးမ်ားလား။
ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕စတိုးဆိုင္ထဲက ပန္းခက္ေလးမ်ားလား။

“ ကိုကိုေရ ပန္းကေလး ယူေပးပါ။ ” တဲ့
ညီမေလးရဲ႕ ပူဆာသံဟာ ဆာေလာင္မႈေတြ ေရာစြတ္လို႔
ညီမေလးရဲ႕ မို႕အစ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းစံုၿပီးတဲ့ေနာက္
ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကို ေမ့ပစ္ခဲ့ပါသည္။

.........................................................။
............................................။
.........................................................။
............................................။

ညီမေလးရဲ႕ေကသာမွာ ပန္းပြင့္ေလး ေရာက္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာေပၚမွာ အရႈိးရာ အထပ္ထပ္ ရွိပါသည္။
ညီမေလးမ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါသည္။

“ ရိုးသားမႈ ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခ်ေရးရန္ သင္ အင္အားရွိပါသလား။
ရိုးသားစြာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ေရးရန္မစြမ္းသာပါ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ရိုးသားႏိုင္လိမ့္မည္ဆိုေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္

ကၽြန္ေတာ္ ရိုးသားခ်င္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားေသးပါ။



ၾကယ္စစ္သည္ (၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

Saturday, December 8, 2012

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ဖ်ားေနတဲ့ မီးဖိုေလးက
မိသားစုစာအတြက္ ေႏြးေပးတယ္။
သူ ပဲ ထင္း
သူ ပဲ ဟင္းေပါ့။



ၾကယ္စစ္သည္ (၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

Sunday, December 2, 2012

အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။


အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။


(တစ္)


သတင္းေတြက ပူေလာင္ျပင္းရွ
အနာတရေတြ မ်ားလွၿပီ ေမေမ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆မွာ
သားက ေသၿပီးသားသူတစ္ေယာက္ပါ။

မေန႔က လမ္းေလ်ာက္ထြက္ေတာ့
အလင္းက ပထမဘ၀ကိုေတြ႕သလိုမ်ဳိး
ခံစားလြယ္တဲ့ ႏွလံုးသားက
အသိတရားကို လႊမ္းမိုးထားတုန္းပဲ ေမေမ။

မတည္ၾကည္ေသးတဲ့ အေရးထက္
စား၀တ္ေနေရးကလည္း ခက္တယ္ ေမေမ။

အရာရာမွာ က်ရႈံးတတ္ေတာ့လည္း
အရႈံးဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ယဥ္ပါးေနပါၿပီ။

ဒါနဲ႔ အမ်က္ဆိုတာ တလက္လက္နဲ႔လား ေမေမ။
ဘ၀မွာ ေခါင္းငုံရတာေတြလည္း မ်ားလွၿပီ။


(ႏွစ္)


တကယ္ေတာ့ ရယ္စရာပါပဲ ေမေမရယ္။
ျမစ္နဲ႔ ပင္လယ္ လြဲတယ္။
လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ လြဲတယ္။

အလဲအကြဲပါပဲ ေမေမ။
လနဲ႔ လူကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူေစခ်င္တဲ့ သူ
သူ႔ အပူ (သူ) မသိ၊ (သူ႔) အပူ သူ မသိၾကတဲ့ အရပ္မွာ
သားက လူျပက္ပါ။

လူရႊင္ေတာ္ အသဲကြဲေတာ့လည္း ရယ္စရာေပါ့။
၀မ္းနည္းေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာေပါ့ ေမေမ။


(သံုး)


မေနရက္ေစလို႔ ႏွင္ထုတ္
ရြာငယ္ဇနပုဒ္ကလည္း ပ်က္စီး
အဲဒီ့ ခရီးအတြက္
သူမ မ်က္ႏွာကို သားမၾကည့္ရက္ဘူး ေမေမ။

(သားဘက္မွာ မိုးေတြယိုေနတာ
သူမ မသိပါေစနဲ႔ ေမေမ။)

ေလတိုက္ခံခဲ့ရတဲ့ အသိုက္ကို
တစ္စစီ ျပန္လိုက္စီလို႔ ၿပီးတဲ့ တစ္ေန႔
သူမနဲ႔ သား ေတြ႕ရေတာ့မွာပါ ေမေမ။

ေလရူးအေ၀ွ႕မွာ
ဘ၀ရဲ႕ ဂငယ္ေကြ႕နဲ႔
ပက္ပင္းေတြ႕ေတာ့လည္း
သားက လြဲလို႔ေကာင္းေနဆဲပဲ ေမေမ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒဏ္ခတ္
လူအမ်ား ေက်နပ္ရင္
ဒီတစ္ရက္တည္းနဲ႔လည္း ေသရဲပါတယ္ ေမေမ။


(ေလး)


ေမေမ
ေနေကာင္းလား ေမေမ။

သားကေတာ့
မ်က္ရည္စက္ေတြကို ကဗ်ာလုပ္
ဟိုးအျမင့္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းကို
ေမွ်ာ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္းပဲ ေမေမ။

ေမေမ
လူေရာ စိတ္ေရာ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။

အေ၀းကပဲ ဆုေတာင္း
သားရဲ႕ အျပစ္အေပါင္းအတြက္
တစ္ေန႔မွာ အေသအခ်ာ ဆပ္ပါရေစ ေမေမ။

ခလုတ္ထိမွ အမိတတဲ့ သား
ေမေမ့အနားကို ျပန္ေရာက္တဲ့ တစ္ေန႔
ရင္ခြင္မွာ ေထြးလို႔ ႀကိဳပါ ေမေမ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့
သား ငိုေနပါရေစ။


ၾကယ္စစ္သည္ (၁၃ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၂)

Friday, November 30, 2012

ေခါင္း/စဥ္ မဲ့


ေခါင္း/စဥ္ မဲ့





စစ္ဟာ ကမၻာကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ ကဗ်ာကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ စစ္က လြဲရင္ စစ္စစ္ကိုလည္း မသိဘူး။

က်ဳပ္တို႔ ရူးၾကတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ ရူးၾကတယ္။
သူတို႔ ရူးၾကတယ္။

စစ္က မူးလည္း မူးတတ္တယ္။
ျမဴးလည္း ျမဴးတတ္တယ္။

သူ ျမဴးတဲ့အခါ (သို႔)
သူ မူးတဲ့အခါ

စစ္ဟာ ကမၻာကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ ကဗ်ာကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ စစ္ကလြဲရင္ စစ္စစ္ကိုလည္း သိတယ္။ သတ္တယ္။

သူ တက္(ပ္)လည္း တက္(ပ္) ႏိုင္တယ္။
သူ ရပ္(က္)လည္း ရပ္(က္) ႏိုင္တယ္။
သူ စပ္(က္)လည္း စပ္(က္) ႏိုင္တယ္။

သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ...
လူထုက စိတ္ ေသတယ္။
လူတစ္စုက စိတ္ေရာ၊ လူေရာ ေသတယ္။

စစ္ဟာ လူထုအတြက္ ေနပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔ ...
(ေနာက္) လူတစ္စုအတြက္ ေနပါတယ္။

ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေလတယ္။
က်ဳပ္တို႔လည္း ေလတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ လူထုအတြက္ ေနပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔ ...
(ေနာက္) လူတစ္စုအတြက္ ေနပါတယ္။

စစ္မွာ ေရရာတာ မရွိဘူး။
ေသခ်ာတာ မရွိဘူး။
တစ္ေသြး၊ တစ္သံ၊ တစ္မိန္႔ပဲ ရွိတယ္။
စစ္ဟာ ကိုယ္ပဲ။ ေခါင္း မရွိဘူး။

စစ္ဟာ လူထုကို ကာကြယ္ပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔
လူတစ္စုကို ကြယ္ကာပါတယ္။

စစ္ဟာ ...




ၾကယ္စစ္သည္ (29 Nov 2012)

Thursday, November 29, 2012

ပြဲ


- ပြဲ -





ေလအလ်င္ေတြ စီးသြားၾကမယ္။ ငယ္ငယ္တည္းက ေမြးရာပါမို႔
ေလဟုန္စီးရတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္တယ္။ တိမ္ေတြဟာ ေျမပုံပဲ။ ေရာက္
ေလရာမွာ သူတို႔လည္း ပါတယ္။ အေရွ႕ကို ေငးမိေတာ့လည္း ကိုယ္ပဲ
မ်က္ရည္၀ဲရတယ္။ ျဖဴေဖ်ာ့ေနတဲ့ အေရာင္ဟာလည္း ကိုယ္ေတြပဲ။
ေျပာင္လက္ေနတဲ့ အေရာင္ဟာလည္း ကိုယ္ေတြပဲ။ ျမန္ႏႈန္းေလး
နဲနဲေလာက္ ျမွင့္လိုက္ပါ။ ဆာေလာင္မႈဟာ ၿမိဳ႕ျပေတြကို တိုက္စားလို႔။
လူယဥ္ေက်းေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ငါကေတာ့ ေလသား
အရိုင္းအစိုင္းပဲ။ ကိုငွက္ရဲ႕သီခ်င္းကို Repeat လုပ္ထားတယ္။ * ငိုသံ
ေတြ ၀ယ္ယူႏိုင္တာ ဘယ္သူမွမရွိ။ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း *
ေလတိုးသံလား။ ေလခြၽန္သံလား။ ေလေနတဲ့ စိတ္သံလား။ ဖိထားတဲ့
စိတ္အားေတြ တြန္းကန္လာသလို။ ၿမိဳ႕ျပေတြဟာ ဆာေလာင္မႈေတြကို
တိုက္ထုတ္မယ္။ အာမခံႏိုင္ရင္ လိုက္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေခတ္
ထဲမွာ ခင္ဗ်ားလည္း ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း ပါတယ္။





* ကိုငွက္ႀကီး၏ သီခ်င္းစာသား
ၾကယ္စစ္သည္ (၂၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂)