ဘယ္လို စား စား သုညပဲ ရတယ္။

ဘယ္လို စား စား သုညပဲ ရတယ္။



ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြဲစိတ္ဖို႔အတြက္ ဓါးတစ္လက္ ထုတ္လိုက္တယ္။
ဓါးက တဆက္ဆက္ တုန္ေနပါလား။ ဒါဆို ေရာဂါ ရွိေနၿပီ။
သူ႔ကို အရင္ဆံုး ဓါတ္ခြဲၾကည့္ရမယ္။ ဆိုလား။
ဒါ သံမဏိပဲ။ တရြရြနဲ႔ ထက္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္တယ္။ သူ
အရာရာကို မေၾကာက္တတ္တာ။ ဒါေပမယ့္
သံမဏိလည္း ငရဲ မီး စား တယ္။
အနိစၥ စား တယ္။ သခၤါရ စား တယ္။
က်ဳပ္ကို တည္ပါ။
ပညာနဲ႔ စား ၾကည့္၊ အေျဖက သုည။
စာရိတၱနဲ႔ စား ၾကည့္၊ အေျဖက သုည။
ဂုဏ္ျဒပ္နဲ႔ စား ၾကည့္၊ အေျဖက သုည။
ကိုယ္ျခင္းစာမႈနဲ႔ စားၾကည့္။ ေဟာ
အေျဖ ေျပာင္း သြား ၿပီ။ သုညကိုေတာ့ လြန္ခဲ့ၿပီ။
ဘယ္လား။ ညာလား။ အေပၚလား။ ေအာက္လား။
3D ထဲကလည္း လြတ္ေျမာက္ခ်င္ပါၿပီ။ ဟိုး
အေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ပါဦး။
ခင္ဗ်ား Dimension ေနာက္တစ္ခုကို ေတြ႕ေကာင္းေတြ႕မယ္။
အဲဒါ က်ဳပ္ပဲ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြဲရင္း ငရဲ က် ေန တာ။



ၾကယ္စစ္သည္ (10 SEP 2012)

ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ဒုကၡ ဆိုလား။

ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ဒုကၡ ဆိုလား။


ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေပၚ နင္းတက္လိုက္တာ ဘယ္သူလဲ။ ေလာကဓံလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မြန္းက်ပ္မႈလည္းျဖစ္
ႏိုင္တယ္။ ေျခဖ၀ါးႏုႏုေလး တစ္စံုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ တယ္။ အျဖစ္ႏိုင္ဆံုးကေတာ့ သူလိုကိုယ္လို လူတစ္ေယာက္ပဲ။
ရုတ္တရက္ ငဲ့ၾကည့္မိတယ္။ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ။ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်ီထားတယ္။ အေရွ႕က
အမ်ဳိးသားက ထပဲ ေပးရမလား။ ဆက္ပဲ ထိုင္ေနရမလား။ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔ေဘးမွာလည္း ဦးဇင္းတစ္ပါး
က ထိုင္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ဳိးသားက ကေလးကိုပဲေခၚခ်ီထားလိုက္တယ္။ ဒါလည္း နားလည္မႈပဲ။
အဆင္ေျပမလို ျဖစ္သြားတယ္။ ကေလးက “ ၿဗဲ ” ခနဲ ထ ငိုလို႔ အဆင္မေျပေသးသလိုပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ဳိး
သား ေဘးက အမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ေယာက္ ထ ေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဆင္ေျပသြားျပန္တယ္။ အံ၀င္ခြင္က်ပဲ။
ခြင္မက်တာက Speed & Space ပဲ။ ဒါက ဒီေလာက္၀န္ဆို အႏၱရာယ္ မ်ားတယ္။ ဒီ၀န္နဲ႔ကို Speed တင္ရင္ ပိုၿပီး
အႏၱရာယ္ မ်ားတယ္။ ဒီလိုပါပဲ ေန႔တြက္မကိုက္ရင္ သူ႔အတြက္လည္း အႏၱရာယ္မ်ားတယ္။ အဲဒီ့မွာ အႏၱရာယ္ေတြ
ကို လြယ္ထားတယ္။ ဘယ္လိုျပင္သြားမလဲ။ လြယ္ပါတယ္ဆိုၿပီး အစီးေရကို ထပ္ၿပီးတုိးခ်ဲ႕လို္က္တယ္။ ဒါနဲ႔ မကိုက္
တာက ၿမိဳ႕ျပလမ္းဆိုတာပဲ။ ေတြးမယ္ဆို တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွ အစီးေရက ငါးေသာင္းေလာက္ပဲ အဆင္ေျပမယ္။ အဲဒီ့လမ္း
ေတြက ဒီေလာက္ပဲ ထမ္းႏိုင္တယ္။ ဒီ့ထက္ ပိုလာရင္ ျပည့္က်ပ္ညပ္လာမယ္။ ဒါလည္း အႏၱရာယ္ မ်ားတာပဲ။ ဘယ္
သူက တရားခံလဲ။ ဒီ ဒဏ္ေတြကို ဘယ္သူေတြ အဓိက ခံ ရတာလဲ။ လူအခ်ဳိ႕ ေျပာတဲ့ ငရဲဆိုတာကေကာ ဘာလဲ။
ေန႔တိုင္း ၾကား ေနရတာကေတာ့ အသံေတြပဲ။ က်ပ္တယ္။ အေရွ႕ကို နဲနဲေလ်ာက္ပါ။ အလယ္မွာ အေခ်ာင္ႀကီး။ အ
လုပ္ ေနာက္က် ေတာ့မွာပဲ။ တခ်ဳိ႕က ေအာ္လို႔။ တခ်ဳိ႕က အူလို႔။ တခ်ဳိ႕က ဆူလို႔။ တခ်ဳိ႕က ဆဲလို႔။ ဘာလဲ။ ခင္ဗ်ား
ဘာေျပာလိုက္တာလဲ။ ေန႔တိုင္းပဲ ၾကား ေနရပါတယ္။ အသံေတြ။ ဘာ အသံေတြလဲ။ ဘာလဲ။ ခင္ဗ်ားကေကာ ဘာ
ေျပာလိုက္တာလဲ။ သဲ့သဲ့ေလးၾကားပါတယ္။ ဘာတဲ့ “ အလုပ္လုပ္ရတာထက္ လိုင္းကားတိုးစီးရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္ ”
ဆိုလား။ အၿမဲတမ္းလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဘာတဲ့ “ လိုင္းကားစီးရတဲ့ ဒုကၡ ” ဆိုလား။



ၾကယ္စစ္သည္ (၇ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)

အပ်ံသင္ခါစ စာကေလးတစ္ေကာင္၏ ျပန္စာ

အပ်ံသင္ခါစ စာကေလးတစ္ေကာင္၏ ျပန္စာ


ကတ္ေၾကးတစ္လက္ဟာ ေတာက္ေလ်ာက္ပဲ လိုက္ကိုက္ေနတယ္။ တစ္သိုက္ ၿပီး တစ္သိုက္။
ငွက္ေတြကလည္း အသိုက္မွာ မရွိဘူး။ ႏြားကြဲလို႔ က်ားဆြဲခံရတယ္ ထင္တယ္။ မေရမရာ။ ကပ္
ၿပီးေတာ့ ဂ်ီးမ်ားေနတယ္။ ကပ္ၿပီးေတာ့ ေခ်းငွါးေနတယ္။ ကပ္သီးကပ္သက္ပဲ။ ဒီလူ ဘယ္လို
လူလဲ။ လက္ေပါက္ကပ္တယ္။ လက္က မေပါက္ဘဲ စိတ္ကေဖာက္လာၿပီး ညွပ္တယ္။ တိ ခနဲ။
ရိ ခနဲ။ ထိကပါး၊ ရိကပါး။ သူ႔ကို သိသလားဆိုေတာ့လည္း သိသလိုပဲ။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလုိပဲ။ ရိုးတိုး
ရိတ္တိတ္။ ရိုးသားမႈကို တိုးပါ။ အတိတ္ရဲ႕ အရိပ္ကို ဖတ္ပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေနရာတိုင္းမွာ မညွပ္
ပါနဲ႔။ အရာရာဟာ ေနသားတက် က်ပ္ညပ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ေလွ်ာ့ပါ။ ေလ်ာ့ပါ။ အဲဒီ့ႀကိဳးေတြက အ
ရမ္း တင္း တာပဲ။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ေဒါသ ထြက္ လာတယ္။ ျပန္ ၀င္ မရ။ အသြားလည္း ၀င္မရ။
ၿမိဳ႕တံခါးေအာက္မွာ ပိတ္မိေနတယ္။ ကယ္ပါ။ သူေတာင္းစားေတာ့ မဟုတ္။ သူေတာင္းလို႔ ရသ
မွ်ကိုလည္း စား မပစ္ရ။ ဒီေနရာဟာ တားျမစ္နယ္ေျမ။ ထီမထိုးရ။ ေလမရႈရ။ ထပ္၍ ဆိုပါမည္။
ဒီေနရာဟာ တားျမစ္နယ္ေျမ။ မလႈပ္ရ။ ျဖတ္သန္းသြားလာခြင့္ မရွိ။ မသိရ။ ရတာေတြမ်ားလို႔
ေသ တတ္သည္။ တတ္ပင္တတ္ေသာ္လည္း ေရငံုႏႈတ္ပိတ္/ေရမငံုဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္။ ဆြံအ။ မသန္
မစြမ္းေတာ့ မဟုတ္။ မသန္ေပမယ့္လည္း စြမ္းသည္။ ကတ္ေၾကးတစ္လက္ကဲ့သို႔ ကၽြမ္းသည္။
သို႔ေသာ္ မကိုက္။ ကိုက္ညီသည္ ျဖစ္ေစ၊ မကိုက္ညီသည္ ျဖစ္ေစ မရိုက္။ ျခင္ေတြ ကိုက္သည္။
မရိုက္ဘဲ ခါ ထုတ္လိုက္သည္။ အဲဒီ့နားမွာ ရပ္မည္။ အဆံုးသတ္။


ၾကယ္စစ္သည္ (၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)

ရွဴေဆး

ရွဴေဆး






ထံု က်င္ ေနတဲ့သူေတြ ရွဴ ရတယ္။
ထံု က်င္ ေအာင္အလုပ္ခံထားရသူေတြ ရွဴ ရတယ္။



မင္းသိုက္ထြန္း (၁၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၂)

သိမ္းထားတဲ့ ႏို၀င္ဘာကို ခဏေလာက္ ျပန္ထုတ္ေပးပါဦး ေစတန္။

သိမ္းထားတဲ့ ႏို၀င္ဘာကို ခဏေလာက္ ျပန္ထုတ္ေပးပါဦး ေစတန္။

 








ေန႔ဟာ အေရာင္မရွိဘူး။
ေဆာင္း မသိေသးတဲ့အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ ႏွင္းက ေျပာတယ္။
မဂၤလာပါ မိုး။ မနက္ေတြ မရိုးခင္မွာ
တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနရာခ်င္း ခ်ိန္းၾကမယ္။






မင္းသိုက္ထြန္း (၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၁)

ခြဲ

ခြဲ



စကားတဲ့။ ယံုတမ္းပဲ။
စကတည္းက ကားလာခဲ့တယ္။
ေျခာက္လမ္းသြားမွာ အေခ်ာက္ေတြ လမ္းသလားတာက အစ။
အ တဲ့ သူေတြပဲ ျပန္ျပန္ စ ၾကတယ္။
ဖိုးၾကယ္/ မွဴးေန/ ခံႏိုင္ရည္ အပါအ၀င္။
ပိုးခ်ည္ေတြ ငင္ၾကတယ္။ အိမ္ တစ္လံုး။ ႏွစ္လံုး။
တခ်ဳိ႕က ၿပံဳးတယ္။ တခ်ဳိ႕က ရႈံးတယ္။ လားရာ။


စကားလံုးေတြကလည္း ယံုတမ္းပဲ။
ပုံျပင္ေတြကို ဖမ္းတယ္။ ၾကမ္းလို႔ ဆိုရုံနဲ႔
နိမ့္တာပဲ ျမင္ရင္ ရွမ္းတယ္။ ကစဥ့္ကလ်ား။
၀ကၤပါ။ စစ္တုရင္။ မန္ေနဂ်ာ။


“ ငါ့ ေလွ ငါ ထိုးတာ ပဲခူးေရာက္ေရာက္ေပါ့။ မင္း နဲ႔ ဘာဆိုင္လဲ။ ”
“ ပဲခူးမေရာက္ဘဲ ေလွေမွာက္ၿပီး တဂိုးဆီေရာက္သြားမွာစိုးလို႔
သတိေပးတာ တားမရရင္လဲ သေဘာပဲ။ ”
“ အေဖတို႔ ေခတ္မွာ မရွိဘူး။ သမီးတို႔ ေခတ္မွာပဲ ရွိတာ။ ”
“ ဒါနဲ႔ ေခတ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ”


စ လိုက္တာနဲ႔ တန္းယံုတာပဲ။ ရယ္သြမ္းေသြး။
မဲ့သြမ္းေသြး။
မွန္ ကိုပဲ ေငးေနမိတယ္။ ဇရာ။


တစ္ခါတေလေတာ့ ၿငဳပ္ရုပ္သီးကို ေစ်းႀကီးေပးၿပီး
၀ယ္စားခ်င္တာေပါ့။
က်ဳပ္တို႔ဟာ အစပ္ႀကိဳက္တတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်ိန္စာ။



မင္းသိုက္ထြန္း (၂၉ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)

အိမ္ကေလး

အိမ္ကေလး



မိုးက တိမ္ကို မထားခိုဘူး။
အသားမက်မႈက အခ်ိန္မေရြး ေျပာင္းျပန္စီးတယ္။
အိမ္ကေလး။

ေရမယိုဘဲ ထီးကာတယ္။ အဲဒါ
မီး မေဆာ့ရလို႔ ေျပာေတာ့
ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးပဲ ေျပးေျပးျမင္တယ္။ အိမ္ကေလး။


အစကေတာ့ ရိုးတယ္။
တျဖည္းျဖည္းလည္း မဆိုးလာေအာင္
၀ိုင္း၀န္းတည့္မတ္ၾကမယ္။ အိမ္ကေလး။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
 
မိ နဲ႔ ဖ လို႔ေျပာရင္လည္း သိၾကပါတယ္။
က် သိ ပါတယ္။ မီး
မလံုဘူး။ ေရ လႈံတယ္။
အမိုးအကာ မလာဘူး။ အထားအသို
မၿပိဳဘူး။ အိမ္ကေလး။

ဟိုး အေရွ႕မွာ လက္တန္း ေအာ္ေရာင္းေနၾကတယ္။
ဒီဘက္က အခန္းေတြကလည္း ေျပာင္းေျပာင္းလာတယ္။
မဆန္းဘူး။ ရိုးတယ္။ အိမ္ကေလး။
မရဘူး။ ျပင္မယ္။ အိမ္ကေလး။

ေရခ်ဳိးခန္းရဲ႕ အထြက္မွာ စကားလံုးအႀကီးႀကီးေတြ
ကပ္ထားတယ္။ သန္႔စင္ၿပီးတိုင္း
ဖတ္ရမယ္။ အိမ္ကေလး။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


ပိုလွ်ံေနရာလို႔ ေသခ်ာတယ္ဆို
အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ေစ်းဆိုင္တည္မယ္။
အိမ္ကေလး။
အခန္းေတြ ဖြဲ႕ထားမယ္။ အဖြဲ႕ေတြလည္း
ခမ္းသြား မစိုးတယ္။ အိမ္ကေလး။
အေနာက္ေတာင္မွာ တံခါးေပါက္ ထားမယ္။
တံတားေဖာက္ ထားမယ္။ အိမ္ကေလး။

ရင္ေသြးတိုင္းကို ေစာင့္ေရွာက္မယ္။
ဧည့္သည္တိုင္းကို ေဖးမမယ္။
အေရးႀကီးရင္ ေသြး နီးမယ္။ ေသြး နီမယ္။
မွ်မွ်တတ ရၾကပါေစ။ အိမ္ကေလး။

အနက္နာေတြကို မွ်ေ၀ခံစားရမယ္။ ေအးသမွ်ကိုလည္း
ေ၀မွ် ၾကမယ္။ အိမ္ကေလး။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


အနာဂတ္ေတြ မေ၀းဘူး။
မနက္ျဖန္ဟာလည္း အနာဂတ္ပဲ။
ကေလးငယ္ဟာလည္း အနာဂတ္ပဲ။
ေနာက္ေဖးေစ်းဆိုင္ဟာလည္း အနာဂတ္ပဲ။
ေၾကာင္က ၾကြက္ကို မတြက္ကပ္ဘူး။
လိုအပ္ရင္ မီးဖိုကလည္း အေႏြးဓါတ္ေပးမယ့္ အိမ္ကေလး။

ထင္းက ထင္းလိုမေနလည္း
ဓါးက စိတ္မတိုဘဲ နားလည္ေပးရမယ္။
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကမယ္။ အိမ္ကေလး။

ေရႊေအးနားေယာင္မစိုးလို႔ ေလ်ာက္ျပန္သံေတြလည္း
ေလ်ာ့ရမယ္။ ေနာက္ျပန္တာေတြလည္း
ေလ်ာ့ရမယ္။ အိမ္ကေလး။

တစ္ခ်ပ္ပ်က္ရင္ တစ္ခါျပင္မယ္။
တစ္လက္နားရင္ အားတဲ့လက္က ကူမယ္။
အားလံုးအတြက္ မွ်တူညီမယ့္ အိမ္ကေလး။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


အမိုးထိရင္ တစ္အိမ္လံုး နာမယ္။
အကာထိရင္ တစ္အိမ္လံုး နာမယ္။
လသာထိရင္ တစ္အိမ္လံုး နာမယ္။
ျပတင္းထိရင္ တစ္အိမ္လံုး နာမယ္။
ၾကမ္းခင္းထိရင္ တစ္အိမ္လံုး နာမယ္။
လက္သည္း ဆိတ္ရင္ လက္ထိပ္ကလည္း နာမယ့္ အိမ္ကေလး။

ၿမီေဟာင္းကိုလည္း ေလးစားရမယ္။
ၿမီသစ္ကိုလည္း ေခ်းငွါးရမယ္။ အိမ္ကေလး။

ေရကျပင္မွာ ျမစ္ကို မတင္ဘူး။
ထမင္းစားပြဲမွာ ဇာတ္တူသား မထားဘူး။
ဧည့္ခန္းအနားမွာ အိေျႏၵႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔
ယဥ္ေက်းမႈကို ခန္႔ခန္႔ႀကီး ခ်ျပထားမယ္။ အိမ္ကေလး။

တစ္သက္စာအတြက္
တစ္ရက္ခ်င္းကို ေပါင္းစုရမယ္။
တစ္လခ်င္းကို ေပါင္းစုရမယ္။
တစ္ႏွစ္ခ်င္းကို ေပါင္းစုရမယ္။
ေကာင္းက်ဳိးျပဳမယ့္ ေတာင္းဆုမွန္သမွ်
ျပည့္၀ရမယ္။ အိမ္ကေလး။

ဒို႔ သမိုင္းတစ္ခုမွာ ႏႈိင္းတုမရေအာင္
ရာဇ၀င္မွာ အကၡရာတင္မယ့္ အိမ္ကေလး။

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ငါတို႔ အိမ္ကေလးရဲ႕ အမည္ကို
ရိုးျမင့္ လို႔ေပးမယ္။ ဒါ
သမိုင္း၀င္ စီမံကိန္းပဲ။
ေနာင္လာေနာင္သားတို႔ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းၾကေစ။




မင္းသိုက္ထြန္း (၁၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂)