ေမာင္သီးသန္႔

ေမာင္သီးသန္႔




ကဗ်ာကလည္း   ႏွစ္လံုး
လွသန္းကလည္း ႏွစ္လံုး
အဲဒီမွာ     စ      ေပမယ့္
ဘယ္ေတာ့မွ    မဆံုးဘူး




ၾကယ္စစ္သည္ - ၁၉ ေမ ၂၀၁၃

ယုန္ကေလးသို႔ တမ္းခ်င္း

ယုန္ကေလးသို႔ တမ္းခ်င္း



ငါက လ၀န္းကိုမွ ထူးခတ္
ယုန္တစ္ေကာင္အတြက္နဲ႔
မုန္တိုင္းဆန္ဆန္ေန႔ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနတာေပါ့ … ။

ယုန္ကေလးေရ …
ငါ့ရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ အိပ္ပါ။
နံနက္ခင္းမွာေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ၿပံဳးပါ။
ငါရဲ႕ ပ်ဳိးခင္းထဲက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ သံုးေဆာင္ပါ။
နင့္ရဲ႕ ကြိကြိကြကြစကားသံေတြကို
ငါ နားေထာင္ေနခ်င္တယ္။
နင့္ရဲ႕ ယုန္သူငယ္ခ်င္းမေလးေတြအေၾကာင္း
နင္နဲ႔ လိပ္ကေလးေတြရဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲအေၾကာင္း
နင့္ေနာက္ကိုတေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္တဲ့ ယုန္ေကာင္ေလးအေၾကာင္း
နင္ေျပာျပမယ့္ ေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ ေတာနက္ေတြအေၾကာင္း . . . . .

ယုန္ကေလးေရ …
ငါ့ မ်က္လံုးေတြကို ၾကည့္ပါ။
ေလးနက္စြာမွာထားခဲ့ခ်င္တာေတြကို နားေထာင္ပါ။
ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သားပါ။

ငွက္ကေလးေတြကို ခ်စ္ပါ။
ကေလးသူငယ္ေတြကိုလည္း ခ်စ္ပါ။
လူႀကီးသူမေတြကို ရိုေသပါ။
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ျမတ္ႏိုးပါ။
ငါ့ကို သတိရတဲ့အခါ ကဗ်ာေတြစာေတြကို ဖတ္ပါ။

ဒီတစ္ရက္ ကုန္ဆံုးသြားရင္
ငါတို႔ ထပ္ေ၀းရဦးမယ္။
ဘယ္၍၊ ဘယ္မွ် အခ်ိန္ကာလဘယ္ေလာက္
ေတြးၿပီးေၾကာက္မေနပါနဲ႔။

ငါရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ပါ။
ငါ မွာခဲ့တာေတြကို မွတ္ပါ။
နင့္အနားမွာ ငါ့ကိုယ္ပြားေလးထားခဲ့သလုိေပါ့
ဒီကဗ်ာေလး ေရးေပးထားခဲ့မယ္ေလ။

ယုန္ကေလးေရ …

အဲဒီ့လိုေတြနဲ႔ ငါတို႔ ေ၀းေနရဆဲပဲ
အဲဒီ့လိုေတြနဲ႔ ငါတို႔ လြမ္းေနရဆဲပဲ
အဲဒီ့လိုေတြနဲ႔ ငါတို႔ ခ်စ္ေနၾကဆဲပါပဲ …

နင္က ပန္းတစ္ပြင့္
ငါက ခပ္လြင့္လြင့္ပန္းခ်ီကား
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုစည္းခြင့္ရမွာပါလိမ့္ … ။
နင့္အတြက္ ငါ့ရဲ႕ ႏွစ္သိမ့္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတိုေလး
ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း တၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔
ပိုေဆြးလာသလုိပါပဲ။

ယုန္ကေလးေရ …
ေနမင္းကကမ္းေျခမွာ ေရဆင္းေသာက္ေနၿပီေလ
ဒီအခ်ိန္ဆို နင္ငါ့ကို လြမ္းေနေလာက္ေရာေပါ့
ငါလည္း နင့္လို ပါပဲေလ။
ျပကၡဒိန္ေတြကို ျခစ္ခ်လြန္းလို႔ ေဆာ့ပင္ေတြေတာင္ပြန္းကုန္ၿပီ
ေန႔ရက္ေတြကို ေရတြက္လြန္းလို႔ အခ်ိန္ကာလရဲ႕စကားတစ္ခြန္းမွာ
ငါ့ ကဗ်ာေလးအေရာင္ေတြ စြန္းကုန္ၿပီ။

ဘာလိုလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔ကိုကူးျပန္ၿပီေနာ္
ဘယ္အရာေတြမွ မထူးေပမယ့္
ေန၀န္းႀကီးက ငါတို႔နီးမယ့္ရက္ကို တစ္ရက္ကပ္ေပးသြားတယ္။

အဲဒ့ီလိုပါပဲ ယုန္ကေလးရယ္ …
အလြမ္းဆိုတာ
ကမၻာေျမႀကီးေလာက္ေတာ့ မတိမ္းေစာင္းပါဘူး။

နင့္အတြက္ ငါရည္စူးထားတဲ့
ပန္းတစ္ပြင့္ကို
အျခားတစ္ေယာက္ နမ္းခြင့္ရသြားသေလာက္လည္း
ငါ မေၾကာက္ပါဘူး။

၀င္ခဲ့မိတဲ့ အခန္းမွာ
လန္းလန္းဆန္းဆန္းပဲ အိပ္မယ္ေလ
အိမ္မက္ေတြက လြမ္းေနတာေတာ့ တစ္ပိုင္းေပါ့ … ။

ယုန္ကေလးေရ …
ငါတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာင္းကင္မွာ
ေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ တိမ္ဆိုင္တိမ္ခဲေတြက
အိမ္ေလးတစ္လံုး ေရးဆြဲေပးေနၾကတယ္။

ေလျပည္ေလညင္းေလးကလည္း
အဲဒီ့ သတင္းကို
ကမၻာ့ခ်စ္သူမ်ားအသင္းအထိ သယ္ေဆာင္လို႔
မွတ္တမ္းေရးထြင္းေပးသြားတယ္။

မုန္တိုင္းနဲ႔ပင္လယ္ဟာ အေဆြခင္ပြန္းမဟုတ္ေပမယ့္
သူ႔အလုပ္သူလုပ္ရင္း ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသလိုေပါ့
အခ်စ္နဲ႔ အလြမ္းကိုခင္းက်င္းျပ
တို႔ႏွစ္ေယာက္ဘ၀က
မေ၀းလွတဲ့တစ္ေန႔မွာ ညီမွ်ျခင္းက်ေတာ့မွာပါ ယုန္ကေလးရယ္ … ။

ငါလည္း နင့္ကို အရမ္းသတိရေနပါတယ္။
ငါေရးတဲ့ ကဗ်ာမွာနင့္အေၾကာင္းမပါလို႔ စိတ္ေကာက္တာကအစ
နင္မဟုတ္တဲ့ အျခားတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္မိလို႔ စိတ္ဆိုးတာအလယ္
ငါ့ ရင္ခြင္မွာကေလးတစ္ေယာက္လုိ ပူဆာတတ္တာေတြအဆံုးေပါ့ … ။

အခုေတာ့လည္း . . .
နင္သံုးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြအားလံုးက
ငါ့ အိ္မ္မက္ေတြကိုတပ္လွန္႔
ျပန္မျဖန္႔ျဖစ္ေတာ့တဲ့
တမ္းတျခင္းမိုင္တိုင္ေတြနဲ႔ ခရီးဆန္႔ေနရတယ္။

ယုန္ကေလးေရ …
နင္ အရမ္းဆိုးတဲ့အခါ
ငါ ဖြဖြေလးရိုက္တတ္တဲ့ လက္ဖ၀ါးေလးအေၾကာင္းကို
အခုအခ်ိန္အထိလည္း ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း
ေႏြးေႏြးေထြးေထြးခံစားေနရတုန္းပါပဲ … ။

တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ကာရန္ေတြရဲ႕အလြန္မွာ
ခံစားခ်က္ေတြကိုသြန္ခ်ေနမိေတာ့
ကဗ်ာေတြကမိုးလိုေစြတယ္ ယုန္ကေလးရယ္ … ။

အခုအခ်ိန္အထိလဲ
ငါကအလကၤာေတြနဲ႔လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ
ဘ၀ဆိုတဲ့ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမွာ မိုက္မဲေနတုန္းပါပဲ … ။

ယုန္ကေလးေရ …
အခုဆိုရင္
ၿမိဳ႕ေတြကတအားလင္းၿပီး
အိမ္ေတြကတအားေမွာင္ေနတယ္။

သံစဥ္ေၾကာင္ေနတဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္မွာ
ပဥၥလက္ဆန္ဆန္ တီးကြက္ဆန္းတစ္ခုရွိေနတယ္လို႔
လူေတြမသိတဲ့့ နီတိက်မ္းတစ္ခုမွာ
ငါ မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

ေဆြးရိပ္သန္းေနတဲ့
အဲဒီ့ လက္ကြက္ဆန္းက
ငါတို႔ရဲ႕ အလြမ္းဇာတ္ကို အသက္သြင္း
ယုန္ကေလးတမ္းခ်င္းေတးသြားကို ဖန္ဆင္းျပေနတယ္။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မာတိကာမွာ
ဘယ္အရာေတြကမလွမပျဖစ္ေနသလဲ
ငါတို႔ ကိုယ္တိုင္လွဲက်င္းရင္း
လမင္းနဲ႔ အၿပံဳးခ်င္းဖလွယ္ၾကတာေပါ့။

သယ္လို႔ရတာ သယ္
ဖယ္စရာရွိတာ ဖယ္လို႔
အရာရာဟာတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္လို႔သတ္မွတ္
ျပန္ဆံုမယ့္ရက္ကိုေရတြက္ၾကတာေပါ့ ယုန္ကေလး . . . . .

ေရခဲရိုက္ထားတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ
သတိရျခင္းရယ္၊ ငါ ရယ္ေလ
တမ္းတျခင္းေတြ ထုပ္ပိုးထားတဲ့
ရြဲ႕ရြဲ႕ေစာင္းေစာင္း ကဗ်ာတစ္ေၾကာင္းနဲ႔
နင့္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနတာ
ေကာင္းကင္ကလမင္းႀကီးေတာ့ သိတန္ေကာင္းပါရဲ႕ … ယုန္ကေလးရယ္

ေဟာင္းႏြမ္းသြားခဲ့တာ ေသခ်ာေပမယ့္
ဗီရိုထဲထည့္သိမ္းလို႔မရတဲ့ အမွတ္တရေတြအတြက္
အခ်ိန္ကာလဆိုတာႀကီးကလည္း ရက္စက္တယ္။

ငါ့ဘက္က ပ်က္ကြက္မႈေတြေၾကာင့္
ငါ့ရဲ႕ ကြယ္ရာက်မွ ၿပိဳက်တတ္တဲ့
နင့္ရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြအတြက္
သက္တန္႔ေရာင္ပု၀ါတစ္ထည္
ငါ ၀ယ္ထားတယ္ ယုန္ကေလး …

ေၾသာ္ … အေတြးေတြကကေျမာက္ကေျခာက္
ေတာေမွာက္သလိုပါပဲ
ဘာမွလဲမဟုတ္ဘူးဆိုေပမယ့္
အလကၤာေတြနဲ႔ လြမ္းေနရင္း
` ယုန္ကေလးသို႔ တမ္းခ်င္း ´ ဆိုတဲ့တစ္ပုဒ္ကိုနိဂံုးခ်ဳပ္
ဒီကဗ်ာနဲ႔ နင့္မ်က္ရည္ေတြကို
ငါ သုတ္ေပးခဲ့ပါရေစ ယုန္ကေလး . . . . . ။


ၾကယ္စစ္သည္

ကၽြန္မ အခု၀တ္ထားတာလား။ လူသားေရာင္း/၀ယ္မႈေပါ့။

ကၽြန္မ အခု၀တ္ထားတာလား။ လူသားေရာင္း/၀ယ္မႈေပါ့။

အဲဒီကဗ်ာက အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္စာ ေရးရတယ္။ ဟုတ္လား။ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းစာ ေရးရတယ္။  ဟုတ္လား။ ရွင္တို႔ရဲ႕ နစ္နာမႈအတြက္ ကၽြန္မအတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ေလ်ာ္ေၾကးေပးပါ့မယ္။ ဟုတ္လား။ ရွင္မို႔ ေျပာထြက္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ကုန္ကူးတဲ့ စရိတ္က ဘယ္ေလာက္လဲ။ ဟုတ္လား။ စားေရး၊ ေနေရး၊ ၀တ္ေရးလား။ ဟုတ္လား။ ကၽြန္မအိမ္မွာက သမီးသံုးေယာက္နဲ႔။ ကၽြန္မက သူမ်ားအိမ္မွာ အ၀တ္လည္း ေလွ်ာ္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔။ မီးပူလည္းတိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မက သမီးေတြ သိကၡာမက်ရင္ ပိုက္ဆံရတဲ့အလုပ္ လုပ္မွာပဲ။ သိကၡာမက်တဲ့အလုပ္ဆိုတာ သိလား။ ကၽြန္မမွာက သမီးခ်ည္းပဲေလ။ ကၽြန္မ သိကၡာရွိမွ ကၽြန္မသမီးေတြ သိကၡာရွိမွာေပါ့။ ကၽြန္မ ကိုယ္က်င့္တရားထိန္းမွ ကၽြန္မသမီးေတြ ထိန္းမွာေပါ့။ ကၽြန္မေယာက်္ားကိုလည္း ကၽြန္မသစၥာရွိရမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေငြရတဲ့အလုပ္ေတာ့ လုပ္မွာေပါ့။ ကၽြန္မ ေျပာၿပီးသားပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မအိမ္မွာက သမီးသံုးေယာက္နဲ႔ေလ။ မိန္းကေလးေတြ ဆိုေတာ့ ၀တ္ခ်င္မွာေပါ့။ သမီးႀကီးက ရွစ္တန္း၊ ၁၃ႏွစ္။ အလတ္မက ေျခာက္တန္း၊ ၁၁ႏွစ္။ အငယ္ေလးလား။ တစ္တန္းတတ္ေနၿပီေလ။ ဘာ ။ မျမင္ဖူးဘူး ဟုတ္လား။ အင္းေလ။ သူ႕ အေဖကို ရွင္တို႔ေခၚသြားတုန္းက သူက ကၽြန္မဗိုက္ထဲမွာပဲ ရွိေနေသးတာ။ ဘယ္ျမင္ဖူးမလဲ။ သူလည္း သူ႕ အေဖကို အျပင္မွာမွ မျမင္ဖူးဘဲ။ ဘာ ။ နစ္နာေၾကး ဟုတ္လား။ ကၽြန္မလိုခ်င္တာက လူပါ။ ရွင္ေျပာတဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးက ကၽြန္မသမီးငယ္ရဲ႕ ေျခာက္ႏွစ္စာမေျပာနဲ႔။ တစ္ရက္စာ ေတာင္မရွိဘူး။ ဘာ ။ မ်ားပါတယ္။ ဟုတ္လား။ ရွင္ လူ မဟုတ္ဘူးလား။ ေအးေလ ရွင္ ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲ။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က သူ႕အေဖကို ေတာင့္တတဲ့ မ်က္၀န္းမ်ဳိး။ တမ္းတရင္း ေငးေနတဲ့မ်က္၀န္းမ်ဳိး။ ဘာ ။ အခုမွ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရွာေပးပါ့မယ္လား။ ဟုတ္လား။ ရွာေပါ့။ ကၽြန္မကို သူတို႔က တစ္လေစာင့္ေပးလိုက္ပါ ေျပာ ထားတာပဲ။ တစ္လေတာ့ ကၽြန္မေစာင့္မွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မသမီးေတြ ေက်ာင္းျပန္လာခ်ိန္ နီးေနၿပီ။ ရွင္ ျပန္ပါေတာ့။       စိတ္ကိုေလ်ာ့ပါဟာ။ အခုနင္လည္း တိုင္ထားၿပီးၿပီပဲ။ ကၽြန္မ လူကိုပဲ ေလ်ာ့ႏိုင္တယ္ အစ္မေရ။ စိတ္ကိုေတာ့ လံုးလံုးကို ေလ်ာ့လို႔မရေသးဘူး။ ကၽြန္မမွာလည္း သမီးသံုးေယာက္နဲ႔ေလ။

မင္းသိုက္ထြန္း - ၁၅ ေမ ၂၀၁၃

ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္း

ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္း

လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ အေတြးတစ္စနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းေပၚမွာ ေငးေနမိ၏။ ဒီလမ္းေလးရဲ႕ အရွည္ဟာ မီတာတစ္ရာပင္မျပည့္လွေပ။ လမ္းအဆံုးက ျမစ္ျပင္ကလည္း လမ္းေပၚက သစ္ရြက္ေၾကြေတြလို တစ္စံုတစ္ခုမ်ား ေၾကြလြင့္လာမလားလို႔ ၿငိမ္သက္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မစဥ္းစားဘဲ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ အေတြးမ်ားဟာလည္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ။

တစ္စံုတစ္ရာဟာ ဒီအေၾကာင္းကို ပန္းခ်ီဆြဲေနပါလိမ့္။ ကဗ်ာေရးေနပါလိမ့္။ ဂီတာတီးခတ္သံေလးတစ္ခုဟာ ၿငိမ့္ေညာင္းျငင္သာစြာနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းပီသလာတဲ့ ကဗ်ာရြတ္သံေလးကို စည္းခ်က္လိုက္ေပးေနေလ၏။ နားထဲမွာ ျမည္ဟီးလာသည္။ တုန္ခါမႈတိုင္းဟာ လႈိင္းျဖစ္လာတဲ့အခါ အႏုပညာဆိုေသာအရာသည္ ႏူးညံစြာပ်ံႏွံလာေတာ့သည္။ စီးေမ်ာစြာ။

ပ႑ပ္ရိုက္ထားေသာ စည္းရိုးဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ငါသည္ကား

လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို တစ္သက္တာရရွိထားေသာ ေနျဖစ္၏။

ေန႔ကို ငါေရး၏။

ငါ ေစစား၏။

ငါသည္ ငါသာျဖစ္၍ အတုမရွိ၊

လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ႏွင့္ အတုမရွိျခင္းဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ေန႔သည္ ညျဖစ္၍

ေနသည္ ကြယ္ေလ၏။

အဆံုးစြန္ေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ အနိစၥတြင္ ကြယ္ေလ၏။

ဒုကၡႏွင့္ အနတၱတြင္ ကြယ္ေလ၏။

ေတာက္ေလ်ာက္လိုက္ပါလာေသာ စည္းခ်က္သည္ စာသားအဆံုးတြင္ တိခနဲ ရပ္ေလ၏။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ေလသည္ ေရြ႕လ်ားလာ၏။ သစ္ပင္သည္လည္း သူေထြးေပြ႕ထားေသာ သစ္ရြက္အခ်ဳိ႕ကို ေခၽြေလ၏။ ထိုထိုေသာ အရာတို႔ႏွင့္အတူ ျမစ္ေရျပင္သည္လည္း ငိုက္ျမည္းေနရာက ႏိုးေလ၏။ သူသယ္ေဆာင္လာေသာ တစ္စံုတရာသည္ ၀ိုး၀ါးလြန္းလွစြာ။

တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ စီးေမ်ာလာေသာ အစက္အေပ်ာက္ေလးသည္ ဤကမ္းသို႔လည္း ကပ္ႏိုင္သည္။ ဆက္လက္၍လည္း လြင့္ေမ်ာႏိုင္၏။ သူသည္ တစ္စံုတစ္ခုကိုလည္း သယ္ေဆာင္လာ၏။ ထုိတစ္စံုတစ္ခုသည္ ဘာပါလိမ့္ဟု ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္လာသည္။ ထိုစိတ္သည္ သံစဥ္တို႔ကိုျဖတ္ေတာက္၊ စာသားတို႔ကို ေက်ာ္လြန္လာ၏။

အရာရာသည္ စူးစမ္းမႈကသာ စ ရာေကာင္း၏။ ငါသည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္ေသာအခါ တစ္စံုတစ္ရာကို ပိုင္ဆိုင္လာႏိုင္ေကာင္း၏။ ထိုတစ္စံုတစ္ရာသည္ တစ္စံုတစ္ခုေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။ ထိုေသာအခါ ငါသည္၊ ငါသာျဖစ္၍ ငါပဲ ရွိေပလိမ့္မည္။ ရူးသြပ္စြာ။

တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေသာအရာသည္ ေဗဒါသိုက္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုေဗဒါသိုက္ႏွင့္အတူ ေလွငယ္တစ္စီးသည္လည္း တည္ရာမဲ့စြာ ပဲ့သူမဲ့စြာ။ ရိုက္ခတ္လာေသာ လႈိင္းႏွင့္အတူ တက္ၾကြမိေသာ စိတ္တို႔သည္ စိုက္ဆင္းသြားေလ၏။

အရာရာသည္ ဆံုးရႈံးခဲ့ေလၿပီ။ ေတးသံ၊ ပန္းခ်ီမွသည္ ကဗ်ာရြတ္ဆိုသံႏွင့္ အႏုပညာအထိ ၿငိမ့္ေညာင္းစီးဆင္းခဲ့ေသာ အရာရာတို႔သည္ ျမစ္ျပင္က်ယ္ေပၚမွ ေရပြက္ကေလးႏွင့္အတူ ဆံုးရႈံးခဲ့ေလၿပီ။ သက္ျပင္းကို ဟူး ခနဲ အခ်မွာ ေလွငယ္ေလး၏ ၀မ္းဗိုက္အတြင္း၌ သယ္ေဆာင္လာေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ျမင္ေလသည္။ ငါသည္ ဆယ္ရမည္ေလာ၊ ကယ္ရမည္ေလာ။ ေတြေ၀တုံဆိုင္း ေနမိ၏။ အရိုင္းဆန္ေသာ အေတြးတို႔သည္ ငါႏွင့္မွ မဆိုင္တာဟု ေျပာေလ၏။ ဟုတ္သားပဲ။ ငါနဲ႔မွ မဆိုင္တာ။

ထိုေသာအခ်ိန္တြင္ ေ၀့ခနဲတိုက္လာေသာ ေလႏွင့္အတူ လႈပ္ရွားလာေသာ သစ္ပင္အိုႀကီးက သံစဥ္တစ္ခုကို ေဖာ္က်ဴးေလ၏။

“ မိတၳီလာကန္၀ယ္ ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့မယ္ … ဗ်ဳိင္းေရွ႕က ပ်ံကာ ပ်ံကာရယ္ …

အလွႀကိဳက္တဲ့ သမီးငယ္ရယ္ … အိပ္ပါေတာ့ကြယ္ … ေၾကာင္းႀကီးကိုက္လိမ့္မယ္ …

အိပ္ရာက ႏိုးရင္ … ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္ … ”

လြင့္ေမ်ာလာေသာ သားေခ်ာ့ေတးသံႏွင့္အတူ အေတြးထဲတြင္ ဆံုးပါးခဲ့ေသာ ဇနီးသည္ႏွင့္ သမီးငယ္ကို ျမင္ေယာင္လာသည္။ မ်က္ရည္တို႔သည္လည္း မရည္ရြယ္ဘဲ လိမ့္ဆင္းလာ၏။ ေျခေထာက္တို႔၏ ဦးတည္ရာသည္လည္း လွည့္ေလ၏။

ပုခံုးထက္မွ တစ္ကိုယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနေသာ ကေလးငယ္သည္ အသက္ရွင္လာႏိုင္ဦးမည္ေလာ။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေျခေထာက္တို႔သည္ လွ်င္ျမန္သြက္လက္စြာ ေရြ႕လ်ားေန၏။ အရာရာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေဖးမတန္ေကာင္း၏။ အိပ္ခန္းထဲေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကေလးငယ္သည္ တဒဂၤကို ျဖတ္ေက်ာ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာေလးရဲ႕ သက္ေတာ္ရွည္ေဆးဆရာအဖိုးအုိသည္လည္း ထိုတဒဂၤကို ျဖတ္ေက်ာ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။

ကေလးငယ္ရဲ႕ ေရေပးပါဆိုေသာအသံႏွင့္အတူ ေဆးဆရာအဖိုး၏ ဟူးခနဲသက္ျပင္းခ်သံသည္ အင္မတန္မဂၤလာရွိေသာ ေတးသံသာတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာ၏။

ေဆးဆရာအဖုိးအိုကို ၿခံ၀သို႔လိုက္ပို႔အၿပီးမွာေတာ့ အရာရာသည္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာမ်ား ျပန္လည္၍ျဖစ္လာေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင့္ ေ၀့ခနဲတိုက္လာေသာ ေလႏွင့္အတူ အိမ္၀ိုင္းထဲရွိ သစ္ပင္တို႔သည္လည္း လႈပ္ယမ္းလာ၏။ ခ်စ္ဇနီး၏ သားေခ်ာ့ေတးသံသည္လည္း ပ်ံလြင့္လာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ပါးျပင္တို႔သည္လည္း စိုစြတ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ႏႈတ္ခမ္းတို႔သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားလာေလ၏။

“ မိတၳီလာကန္၀ယ္ ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့မယ္ … ဗ်ဳိင္းေရွ႕က ပ်ံကာ ပ်ံကာရယ္ …

အလွႀကိဳက္တဲ့ သမီးငယ္ရယ္ … အိပ္ပါေတာ့ကြယ္ … ေၾကာင္းႀကီးကိုက္လိမ့္မယ္ …

အိပ္ရာက ႏိုးရင္ … ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္ … ”

ကၽြန္ေတာ္၏ ဇနီးသည္သာ ရွိခဲ့ရင္ …

ကၽြန္ေတာ္၏ သမီးငယ္ေလးသာ ရွိခဲ့ရင္ …

အရာရာသည္ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱပါတကား။

ပ႑ပ္ရိုက္ထားေသာ စည္းရိုးဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ငါသည္ကား

လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို တစ္သက္တာရရွိထားေသာ ေနျဖစ္၏။

ေန႔ကို ငါေရး၏။

ငါ ေစစား၏။

ငါသည္ ငါသာျဖစ္၍ အတုမရွိ၊

လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ႏွင့္ အတုမရွိျခင္းဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။

ေန႔သည္ ညျဖစ္၍

ေနသည္ ကြယ္ေလ၏။

အဆံုးစြန္ေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ အနိစၥတြင္ ကြယ္ေလ၏။

ဒုကၡႏွင့္ အနတၱတြင္ ကြယ္ေလ၏။

မင္းသိုက္ထြန္း - ၂၁ မတ္ ၂၀၁၃

ေကာင္းကင္ဖမ္းခ်င္သူ

ေကာင္းကင္ဖမ္းခ်င္သူ




ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာကိုမွအေလးအနက္မထားတတ္သူတစ္ေယာက္လို႔ ပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဟုတ္မွာပါ။ မႏွစ္ကစိုက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ေဘးကခေရပင္ေလးေတာင္ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေနၿပီပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကသာ မင္းဘယ္သူလဲေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ေျဖဖို႔ခက္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးလည္း ၀န္းက်င္ကလူေတြကပဲ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္။


ကၽြန္ေတာ္က တံငါသည္ပါ။ ငါးကေလးတစ္ေကာင္ကို ဖမ္းဖို႔အတြက္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကိုမသံုးရက္ဘူး။ အဘိုးကေတာ့ ေကာင္းကင္ကိုေတာင္ကြန္ပစ္ၿပီးဖမ္းရင္ ရတယ္လို႔ေျပာတယ္။ အဲဒီကြန္ပစ္နည္းကိုကၽြန္ေတာ္ မသံုးရခင္မွာပဲ အဘိုးကဆံုးသြားတယ္။ အဘိုးက ခေရပင္တစ္ပင္ စိုက္ခဲ့တယ္။ အဘြားေျပာေတာ့ အိမ္ေဘးမွာတဲ့။ အခုေတာ့ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေနၿပီ။


ကၽြန္ေတာ့္အေဖဟာ ဥယ်ာဥ္မွဴးေပါ့။ ပန္းကေလးေတြ မပ်ဳိးေပမယ့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ေတြကို ပ်ဳိးတယ္။ မိုးေကာင္းကင္ကို ကြန္ပစ္ၿပီးမဖမ္းတတ္ေပမယ့္ ေရတြင္းတူးၿပီးဖမ္းတတ္တယ္လို႔ အေမကေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္းခက္ပါတယ္။ အဘိုးနဲ႔ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ပဲ အေဖလည္းလိုက္သြားတယ္။ အေဖလည္း အိမ္ေဘးမွာေရတြင္းေလးတူးခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္မိသားစုလံုး အဲဒီေရကိုပဲ ေသာက္သံုးၾကတယ္။ တစ္ခါတရံအေဖ့ရဲ႕တပည့္အခ်ဳိ႕နဲ႔ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းအခ်ဳိ႕လည္း လာေသာက္သံုးတတ္တယ္။ အဲဒီလိုေတြေတြ႕တဲ့အခါတိုင္း အေမက ၿပံဳးၿပီးေျပာတတ္တယ္။ မင္းအေဖက အဲဒီေရတြင္းကို ေကာင္းကင္ဖမ္းဖို႔တူးခဲ့တာတဲ့။


အေမက သီခ်င္းဆိုအရမ္းေကာင္းတာပဲ။ ညီမေလးကို စလယ္၀င္အိုးေလး ဆိုၿပီးသိပ္ၿပီဆို ကၽြန္ေတာ္ပါ တခ်ဳိးတည္းအိပ္ေပ်ာ္သြားေစတယ္။ အေမက ေျပာတယ္။ သူသီခ်င္းဆိုရင္ လိပ္ျပာေလးေတြ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲတဲ့။ အဲဒီလိပ္ျပာေလးေတြက ေကာင္းကင္ကိုဖမ္းႏိုင္စြမ္းရွိၾကတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္လို နလပိန္းတံုးကေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ ပန္း၀တ္ရည္ေလာက္ေသာက္သံုးတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြကေကာင္းကင္ကို ဘယ္လိုဖမ္းမလဲလို႔ အေမ့ကိုေမးတယ္။ အေမက ၿပံဳးၿပီးေျဖတယ္။ သားအေဖလိုေရတြင္းတူးၿပီး ဖမ္းတာေပါ့။ သားအဘုိးလိုကြန္ပစ္ၿပီး ဖမ္းတာေပါ့တဲ့။


ကၽြန္ေတာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရြယ္ရလာတယ္။ အခုဆိုရင္ ညီမေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲအားကိုးေနရၿပီ။ ဒါဟာေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာမရေသးေပမယ့္ ညီမေလးရဲ႕ အပ်ံသင္ခါစအရြယ္မွာသင့္ေလ်ာ္တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရတယ္။ ညီမေလးကိုလည္း ေကာင္းကင္ဖမ္းနည္းသင္ေပးရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာညီမေလးကို ေကာင္းကင္ဖမ္းနည္းမသင္ေပးရခင္ ဆံုးသြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ရပါတယ္။ လိပ္ျပာေလးေတြကဆက္သင္ေပးလိမ့္မယ္။ ေရတြင္းေလးေတြကဆက္သင္ေပးလိမ့္မယ္။


ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာကိုမွအေလးအနက္မထားတတ္သူတစ္ေယာက္လို႔ ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ အိမ္ေဘးကခေရပင္ေလးေတြကိုေတာင္အိမ္ေရွ႕ကိုေရႊ႕ပစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ညီမေလးနဲ႔အတူ လိပ္ျပာေလးေတြဖမ္းၾကမယ္။ အဘုိးလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ပိုက္ကြန္ေလးေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတယ္။ အဘြားကေတာ့ ၿပံဳးၿပီးေျပာဦးမွာပဲ။ ေျမးေရ ျပန္ၾကရေအာင္ေလလို႔။


ကၽြန္ေတာ္သာ ေကာင္းကင္ဖမ္းတတ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ဘိုးဘိုးရယ္၊ ဘြားဘြားရယ္၊ ေဖေဖရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ညီမေလးရယ္အတြက္ ေကာင္းကင္ဖမ္းေပးရဦးမယ္။




ၾကယ္စစ္သည္ (၃ ေမ ၂၀၁၃)

အတၱ

အတၱ

ေသခ်င္တဲ့ အမ်ဳိးပဲ

ပတ္၀န္းက်င္မွာ မိုး မရြာဘူး။

ဟိုးအေရွ႕မွာ တိုက္တဲ့ေလနဲ႔

အဲဒီ၀န္းက်င္က ကံေခတယ္။

လူ မေသဘဲ ဘ၀ေသတယ္။

ေျမဆိုတာလည္း

ေႏြအခါေတြခ်ည္းပဲ။

အုံ႔လာတဲ့ ေဆာင္းကိုပဲ ခ်ည္ပါ။

ငါဆိုတာလည္း မေကာင္းျမင္သတၱာ၀ါ။

ၾကယ္စစ္သည္ (၁၈ ဧၿပီ ၂၀၁၃)

အေရးေၾကာင္း

အေရးေၾကာင္း



ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ အလုပ္တစ္ခုကို စတင္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ
နိယာမ တစ္ခုရဲ႕ အခ်ဳိးအေကြ႕ပဲ။
သက္ျပင္းခ်တယ္။ တိုးေ၀ွ႕တယ္။
ကြယ္ထားတယ္။ ပတ္သြားမယ္။
အရွိန္ဟာ ေနရာယူဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။
သူ႕ရဲ႕ ယႏၱားယားထဲကို သြပ္သြင္းတယ္။
ရင္ဆိုင္တယ္။ တည္ရာအရပ္ကို ဆက္တယ္။
ဖ်က္မ်ဥ္းတခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာတယ္။
ေရ အတြက္ ငါးမလိုဘူး။
ငါးအတြက္ေတာ့ ေရ လိုတယ္။ ဟင့္အင္း။
ကိုယ္ကေတာ့ ဆီပဲ။ တစ္စက္တည္း။
ေနျပင္းလည္း မေမွာက္ဘူး။
ေရမ်ားလည္း မေၾကာက္ဘူး။
ေရာက္ရာအရပ္ကေန တက္လာတယ္။
ေရာက္မယ့္ေနရာကေန ခရီးဆက္မယ္။
ေရွ႕တစ္လွမ္းဟာ ေတာ္၀င္နန္းပဲ။
ေရွ႕တစ္လွမ္းဟာ ခရီးၾကမ္းပဲ။
ေရွ႕တစ္လွမ္းဟာ ေက်ာက္မ်က္ခန္းပဲ။
ေရွ႕တစ္လွမ္းဟာ ခေရာင္းလမ္းပဲ။
တစ္ခန္းၿပီးမွ တစ္ခန္းသြားမယ္။
နားသင့္ရာမွာ နားတယ္။
ခရီးေဖာ္ စကားစုေတြက ေမးၾကတယ္။
ဘယ္လမ္းဟာ အဆံုးခန္းလဲ။
ဒီ ပါဒရဲ႕ အဆံုးဟာ ေနာက္ ပါဒရဲ႕ အစ ျဖစ္တယ္။
ကႀကီးက လာခဲ့သူဟာ ကႀကီးေရာက္မွ ပုဒ္မခ်မယ္။
အဲဒီမွာ
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ အလုပ္တစ္ခုကို အဆံုးသတ္တယ္။
အရွိန္၊ ဦးတည္ရာနဲ႔ ကဗ်ာရဲ႕ အားၿပိဳင္ပြဲမွာ
ေနာက္ပါဒေတြအတြက္ ရႈံးတယ္။ ဒါဟာ
နိယာမတစ္ခုကို ခၽြင္းခ်က္မဲ့ လက္နက္ခ်ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
မ်ဳိးေစ့ခ်ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေနာက္ထပ္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ အလုပ္တစ္ခုကို စတင္လိုက္တယ္။



ၾကယ္စစ္သည္ (၁၇ မတ္ ၂၀၁၃)