ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတာ္လို႔ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကိုပဲ ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။
ပတၱာျပဳတ္ေနတဲ့ တံခါးပဲ။
ေသာ့မခတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ထားခဲ့။
ရပ္ကြက္က စိတ္ခ်ရပါတယ္။
လူေတြက စိတ္ ခ် ရပါတယ္။
စိတ္ မခ်ရေလာက္တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈကလည္း စိတ္ခ်ရပါတယ္။
ဖိနပ္နဲ႔ မေတာ္တဲ့ လမ္းကို စေလ်ာက္လိုက္တယ္။
နပ္လို႔ပဲ အဖိခံေနၾကရတာလား။
ဖိလို႔ပဲ နပ္လာၾကတာလား။
ငါ ေတြးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ ရွိသည္။ ဆိုတာမ်ားလား။
လမ္းနဲ႔မေတာ္တဲ့ အေတြးနဲ႔ စ ေငးလိုက္တယ္။
ျမင္ျမင္သမွ်ကလည္း ေငးစရာခ်ည္းပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကဆို ဒီလမ္းမွာ ဒါေတြ မရွိဘူး။
ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္း ျပန္ကမ္းေပးေနတဲ့
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ေန႔က
မိုး မရြာဘူး။
မိုး မရြာဘဲ ထီးေပးလို႔ ေနပူတယ္။
ေငးလို႔ မေတာ္တဲ့ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ေတြ႕တယ္။
သူတို႔ စီးတဲ့ ဖိနပ္ကလည္း သူတို႔ ကိုယ္တိုင္းနဲ႔
မေတာ္ဘူး။ လူအခ်ဳိ႕က ဖိနပ္ကို
ဇိမ္ခံကားလို စီးၾကတယ္။
ပုံမွန္ကားလို စီးၾကတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ ဖိနပ္ကို စက္ဘီးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ငါကေတာ့ ဖိနပ္ကို ေျခဖ၀ါးလို စီးတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ေပါ့။
ေျမႀကီးနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ရာသီကေတာ့ အားလံုးကို စီးထားတယ္။
မီးစလိုက္ကို မေၾကာက္တဲ့အခါ၊ ေၾကာက္လို႔မရတဲ့အခါ
စတိတ္ေပၚမွာ လမ္းေလ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္
စတိတ္ေပၚမွာ ေပါင္တံျဖဴျဖဴေလးေတြ ရွိတယ္။ စူးစူး၀ါး၀ါး
ထိုးေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ကေတာ့ စင္ေပၚမွာ
မရွိဘူး။ ဇိမ္ခံကားေပၚမွာ မရွိဘူး။
ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ စင္ေပၚမွာ ဇိမ္နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္လိုက္တယ္။
ဖမ္းမိသမွ် အရာအားလံုးဟာ လႊတ္ေလးစားေနၾကတာပဲ။
ခပ္ေလးေလးပဲ စားေနရမလား။ မျဖစ္ေသးဘူး။
စားလို႔၊ ေနလို႔ ရရင္ေတာင္ ၀တ္ရတာ ေအာက္သိုးသိုးေစာ္နံတယ္။
ငန္က်ိက်ိ ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးရမယ္။
ဖန္ရည္ေဆးတယ္ ဆိုလား။
ပင္လယ္ကလည္း သူ႔ကိုယ္တိုင္းနဲ႔ မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကို စီးထားတယ္။
အဲဒီ့ေန႔ကလည္း မိုးမရြာဘူး။



ၾကယ္စစ္သည္ (၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။

ရိုးသားခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မရိုးသားေသးပါ။



ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕ပန္းဆိုင္ထဲက ႏွင္းဆီေလးမ်ားလား။
ညီမေလးရဲ႕ေကသာေပၚမွာ ပန္းပြင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။
ဟိုေရွ႕စတိုးဆိုင္ထဲက ပန္းခက္ေလးမ်ားလား။

“ ကိုကိုေရ ပန္းကေလး ယူေပးပါ။ ” တဲ့
ညီမေလးရဲ႕ ပူဆာသံဟာ ဆာေလာင္မႈေတြ ေရာစြတ္လို႔
ညီမေလးရဲ႕ မို႕အစ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းစံုၿပီးတဲ့ေနာက္
ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကို ေမ့ပစ္ခဲ့ပါသည္။

.........................................................။
............................................။
.........................................................။
............................................။

ညီမေလးရဲ႕ေကသာမွာ ပန္းပြင့္ေလး ေရာက္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာေပၚမွာ အရႈိးရာ အထပ္ထပ္ ရွိပါသည္။
ညီမေလးမ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေလး ရွိပါသည္။

“ ရိုးသားမႈ ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခ်ေရးရန္ သင္ အင္အားရွိပါသလား။
ရိုးသားစြာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ေရးရန္မစြမ္းသာပါ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ရိုးသားႏိုင္လိမ့္မည္ဆိုေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္

ကၽြန္ေတာ္ ရိုးသားခ်င္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးသားေသးပါ။



ၾကယ္စစ္သည္ (၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ေနမေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီး

ဖ်ားေနတဲ့ မီးဖိုေလးက
မိသားစုစာအတြက္ ေႏြးေပးတယ္။
သူ ပဲ ထင္း
သူ ပဲ ဟင္းေပါ့။



ၾကယ္စစ္သည္ (၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂)

အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။

အက္ဆစ္ခြက္ထဲ ျပတ္က်ခဲ့တဲ့ ျပကၡဒိန္တစ္ရြက္ပါ ေမေမ။


(တစ္)


သတင္းေတြက ပူေလာင္ျပင္းရွ
အနာတရေတြ မ်ားလွၿပီ ေမေမ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆မွာ
သားက ေသၿပီးသားသူတစ္ေယာက္ပါ။

မေန႔က လမ္းေလ်ာက္ထြက္ေတာ့
အလင္းက ပထမဘ၀ကိုေတြ႕သလိုမ်ဳိး
ခံစားလြယ္တဲ့ ႏွလံုးသားက
အသိတရားကို လႊမ္းမိုးထားတုန္းပဲ ေမေမ။

မတည္ၾကည္ေသးတဲ့ အေရးထက္
စား၀တ္ေနေရးကလည္း ခက္တယ္ ေမေမ။

အရာရာမွာ က်ရႈံးတတ္ေတာ့လည္း
အရႈံးဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ယဥ္ပါးေနပါၿပီ။

ဒါနဲ႔ အမ်က္ဆိုတာ တလက္လက္နဲ႔လား ေမေမ။
ဘ၀မွာ ေခါင္းငုံရတာေတြလည္း မ်ားလွၿပီ။


(ႏွစ္)


တကယ္ေတာ့ ရယ္စရာပါပဲ ေမေမရယ္။
ျမစ္နဲ႔ ပင္လယ္ လြဲတယ္။
လမင္းနဲ႔ ၾကယ္ လြဲတယ္။

အလဲအကြဲပါပဲ ေမေမ။
လနဲ႔ လူကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူေစခ်င္တဲ့ သူ
သူ႔ အပူ (သူ) မသိ၊ (သူ႔) အပူ သူ မသိၾကတဲ့ အရပ္မွာ
သားက လူျပက္ပါ။

လူရႊင္ေတာ္ အသဲကြဲေတာ့လည္း ရယ္စရာေပါ့။
၀မ္းနည္းေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာေပါ့ ေမေမ။


(သံုး)


မေနရက္ေစလို႔ ႏွင္ထုတ္
ရြာငယ္ဇနပုဒ္ကလည္း ပ်က္စီး
အဲဒီ့ ခရီးအတြက္
သူမ မ်က္ႏွာကို သားမၾကည့္ရက္ဘူး ေမေမ။

(သားဘက္မွာ မိုးေတြယိုေနတာ
သူမ မသိပါေစနဲ႔ ေမေမ။)

ေလတိုက္ခံခဲ့ရတဲ့ အသိုက္ကို
တစ္စစီ ျပန္လိုက္စီလို႔ ၿပီးတဲ့ တစ္ေန႔
သူမနဲ႔ သား ေတြ႕ရေတာ့မွာပါ ေမေမ။

ေလရူးအေ၀ွ႕မွာ
ဘ၀ရဲ႕ ဂငယ္ေကြ႕နဲ႔
ပက္ပင္းေတြ႕ေတာ့လည္း
သားက လြဲလို႔ေကာင္းေနဆဲပဲ ေမေမ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒဏ္ခတ္
လူအမ်ား ေက်နပ္ရင္
ဒီတစ္ရက္တည္းနဲ႔လည္း ေသရဲပါတယ္ ေမေမ။


(ေလး)


ေမေမ
ေနေကာင္းလား ေမေမ။

သားကေတာ့
မ်က္ရည္စက္ေတြကို ကဗ်ာလုပ္
ဟိုးအျမင့္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းကို
ေမွ်ာ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္းပဲ ေမေမ။

ေမေမ
လူေရာ စိတ္ေရာ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။

အေ၀းကပဲ ဆုေတာင္း
သားရဲ႕ အျပစ္အေပါင္းအတြက္
တစ္ေန႔မွာ အေသအခ်ာ ဆပ္ပါရေစ ေမေမ။

ခလုတ္ထိမွ အမိတတဲ့ သား
ေမေမ့အနားကို ျပန္ေရာက္တဲ့ တစ္ေန႔
ရင္ခြင္မွာ ေထြးလို႔ ႀကိဳပါ ေမေမ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့
သား ငိုေနပါရေစ။


ၾကယ္စစ္သည္ (၁၃ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၂)

ေခါင္း/စဥ္ မဲ့

ေခါင္း/စဥ္ မဲ့





စစ္ဟာ ကမၻာကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ ကဗ်ာကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို မသိဘူး။
စစ္ဟာ စစ္က လြဲရင္ စစ္စစ္ကိုလည္း မသိဘူး။

က်ဳပ္တို႔ ရူးၾကတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ ရူးၾကတယ္။
သူတို႔ ရူးၾကတယ္။

စစ္က မူးလည္း မူးတတ္တယ္။
ျမဴးလည္း ျမဴးတတ္တယ္။

သူ ျမဴးတဲ့အခါ (သို႔)
သူ မူးတဲ့အခါ

စစ္ဟာ ကမၻာကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ ကဗ်ာကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို သိတယ္။ သတ္တယ္။
စစ္ဟာ စစ္ကလြဲရင္ စစ္စစ္ကိုလည္း သိတယ္။ သတ္တယ္။

သူ တက္(ပ္)လည္း တက္(ပ္) ႏိုင္တယ္။
သူ ရပ္(က္)လည္း ရပ္(က္) ႏိုင္တယ္။
သူ စပ္(က္)လည္း စပ္(က္) ႏိုင္တယ္။

သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ...
လူထုက စိတ္ ေသတယ္။
လူတစ္စုက စိတ္ေရာ၊ လူေရာ ေသတယ္။

စစ္ဟာ လူထုအတြက္ ေနပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔ ...
(ေနာက္) လူတစ္စုအတြက္ ေနပါတယ္။

ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေလတယ္။
က်ဳပ္တို႔လည္း ေလတယ္။
သူတို႔ကေတာ့ လူထုအတြက္ ေနပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔ ...
(ေနာက္) လူတစ္စုအတြက္ ေနပါတယ္။

စစ္မွာ ေရရာတာ မရွိဘူး။
ေသခ်ာတာ မရွိဘူး။
တစ္ေသြး၊ တစ္သံ၊ တစ္မိန္႔ပဲ ရွိတယ္။
စစ္ဟာ ကိုယ္ပဲ။ ေခါင္း မရွိဘူး။

စစ္ဟာ လူထုကို ကာကြယ္ပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔
လူတစ္စုကို ကြယ္ကာပါတယ္။

စစ္ဟာ ...




ၾကယ္စစ္သည္ (29 Nov 2012)

ပြဲ

- ပြဲ -





ေလအလ်င္ေတြ စီးသြားၾကမယ္။ ငယ္ငယ္တည္းက ေမြးရာပါမို႔
ေလဟုန္စီးရတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္တယ္။ တိမ္ေတြဟာ ေျမပုံပဲ။ ေရာက္
ေလရာမွာ သူတို႔လည္း ပါတယ္။ အေရွ႕ကို ေငးမိေတာ့လည္း ကိုယ္ပဲ
မ်က္ရည္၀ဲရတယ္။ ျဖဴေဖ်ာ့ေနတဲ့ အေရာင္ဟာလည္း ကိုယ္ေတြပဲ။
ေျပာင္လက္ေနတဲ့ အေရာင္ဟာလည္း ကိုယ္ေတြပဲ။ ျမန္ႏႈန္းေလး
နဲနဲေလာက္ ျမွင့္လိုက္ပါ။ ဆာေလာင္မႈဟာ ၿမိဳ႕ျပေတြကို တိုက္စားလို႔။
လူယဥ္ေက်းေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ငါကေတာ့ ေလသား
အရိုင္းအစိုင္းပဲ။ ကိုငွက္ရဲ႕သီခ်င္းကို Repeat လုပ္ထားတယ္။ * ငိုသံ
ေတြ ၀ယ္ယူႏိုင္တာ ဘယ္သူမွမရွိ။ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း *
ေလတိုးသံလား။ ေလခြၽန္သံလား။ ေလေနတဲ့ စိတ္သံလား။ ဖိထားတဲ့
စိတ္အားေတြ တြန္းကန္လာသလို။ ၿမိဳ႕ျပေတြဟာ ဆာေလာင္မႈေတြကို
တိုက္ထုတ္မယ္။ အာမခံႏိုင္ရင္ လိုက္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေခတ္
ထဲမွာ ခင္ဗ်ားလည္း ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း ပါတယ္။





* ကိုငွက္ႀကီး၏ သီခ်င္းစာသား
ၾကယ္စစ္သည္ (၂၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂)

ေသာ့ကေလး

ေသာ့ကေလး


ငါ ေတးသြားတစ္ခုကို ဖန္ဆင္းတဲ့အခါ
အဲဒီ့သံစဥ္ကို အသက္သြင္းမယ့္/ကႀကိဳးစင္မယ့္ သူဟာ
နင္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ခ်စ္သူ။

ေနဖူးတဲ့ အရပ္မွာ
ၾကာတို႔ ပြင့္ေစ
ပန္းတို႔ လန္းေစ
ေကာင္းကင္တို႔ ငံု႕ေစ
ေျမႀကီးတို႔ ေမာ့ေစ
ျမက္တို႔ဟာ လက္ေစေပါ့။
ဒီ တစ္ရက္ေတာ့ ပဥၥလက္ဆန္ပါရေစ ခ်စ္သူ။
ေလ မျမဴးဘဲ ဖုန္ေတြ ဘယ္ရူးပါ့မလဲ။
အေငြ႕ေတြေတာင္ ခဲတယ္။
ေတာေတြ လဲတယ္။
ေတာင္ေတြလည္း ခဲတယ္။
ေရမစိုဘဲ ရႊဲမွေတာ့ မိုးရြာေနတာ ဆန္းပါဦးမလား ခ်စ္သူ။


-----

ငုံ႔ေနတဲ့ ဦးေခါင္းဟာ
ေလွာင္ရယ္သံ/သူ ကို သိသလို
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက မုိးသားေတြေျပာင္းမွာ ေၾကာက္မိသလို
ငိုေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုမွာ
အနစ္နာခံမႈအတြက္ ၾကည္ႏူးမႈေတြ ရွိတယ္ခ်စ္သူ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ...
လႈိင္းက ေလွကို ေဆာ့တယ္။
ခိုက ခါကို ေဆာ့တယ္။
လက ညရဲ႕ အလင္းကို ေထြခင္းတယ္။
နံနက္ခင္းကလည္း
ငါ့ကို မ်က္လံုးခ်င္းေတာင္ တက္နင္းခဲ့ေသးတယ္ ခ်စ္သူ။

ႏူးညံျခင္းနဲ႔ အိစက္ေနတဲ့ စၾကာပန္းတို႔ကို ခင္း
ခေရရနံနဲ႔ တင္းရင္းေနတဲ့ ေလညင္းတို႔ကို ခင္း
ငါ၏ ေခၽြးစက္တို႔ ျပည့္ဖူးေနတဲ့ လမ္းတို႔ကို ခင္း
ၾကည္ႏူးျခင္းနဲ႔ ရာသီတိုင္းဟာ ေမႊးပ်ံလင္းရွင္းေနပါလိမ့္မယ္ ခ်စ္သူ။


-----

ပင္လယ္မွာ ေရာင္နီကို ျမွပ္ေတာ့
မိုးစုန္းစုန္း ခ်ဳပ္သတဲ့။
ေနက ေန႔ကို ေရးေတာ့
ကမၻာဟာ လည္သတဲ့။
မ်က္ႏွာငယ္တဲ့ သူအတြက္
ဟင္းဖက္ဆိုတာ ဘယ္ဘက္မွာလည္း ခ်စ္သူ။

အပူက ပ်ံလြင္းျခင္းကို ယူတယ္။
အေအးက စုပ္ယူျခင္းကို ယူတယ္။
ငါဆိုတာလည္း မည္ကာမတၱာ လူရယ္ပါ။
ေအးအတူ ပူအမွ်ကို ခဏထား
စစ္မွန္တဲ့ မူမွန္သမွ်ဟာ ေလးစားစရာေကာင္းလွတယ္ ခ်စ္သူ။
အပူမွန္သမွ် ငါ့ကို ေပးပါ။


-----

ေရေပၚမွာ အရုပ္ေရးျခင္းနဲ႔
ေလွေပၚမွာ ေတြးျခင္းဟာ
မာလိန္မွဴးဆန္တဲ့ ခန္႔မွန္းျခင္းေပါ့ ခ်စ္သူ။

ေနရီဖ်ဳိးဖ်မွာ
ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္မ်က္ရည္တစ္စက္နဲ႔
နင့္အတြက္ပဲ တြက္ခ်က္ေနမိတယ္။
နင္ ေပ်ာ္ပါစ ခ်စ္သူ။
န င္  ေ ပ် ာ္  ပ ါ  စ  ။

ငါ့ မ်က္၀န္းမွာမ်က္ရည္စတို႔ ျမင္ရင္
နင္က ငါ့ကို မေပ်ာ္ဘူးထင္မယ္။
နင္ ရႊင္ပ်မႈကို ျမင္သ၍
ငါ့ရဲ႕ အဇ်တၱဟာ စင္ၾကယ္စြာၾကည္လင္ေနမွာ
နင္ သိပါစ ခ်စ္သူ။
န င္  သိ  ပ ါ  စ  ။


-----

အသံက အသံကို မၾကားသလို
မာန္က မာန္ကို မျမင္သလို
ဗဟိုခ်က္ဟာ
ငါတို႔ရပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာရွိတယ္ ခ်စ္သူ။

မိုးနဲ႔ ေျမဟာ တူတယ္။
မီးနဲ႔ ေရဟာ တူတယ္။
ငါနဲ႔ ေသတာ တူတယ္။
နင္နဲ႔ ရွင္တာ တူတယ္ေပါ့။


-----

ခ်စ္သူ ရွက္တဲ့ တစ္ရက္မွာ
ေရစီးတို႔လည္း တန္႔ေစ
လွ်က္စီးတို႔လည္း လက္ေစ
ပန္းတို႔လည္း ဖူးေစ
ေလေျပတို႔လည္း ရွေစ။
မိုးတို႔လည္း စဲေစ။
ေနတို႔လည္း အံုေစ။
သက္တန္႔တုိ႔လည္း ပုန္းေစ။
ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးလည္း
ပကတိ တိတ္ဆိတ္ေနပါေစေလ။

ခ်စ္သူေရ ---
မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္နဲ႔
နင္ေပးလာမယ့္ နင္ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့
စာမ်က္ႏွာအခ်ဳိ႕ကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ဟိုး ...
တစ္ေနရာက
ၿမိဳ႕ရိုးႀကီး ငါ့ရင္ထဲမွာ လာေလာင္ေနတယ္။
အေမွာင္ဆိုတာ ေရာင္နီရဲ႕ တစ္စြန္းတစ္စသာ ျဖစ္တယ္ခ်စ္သူ။

န င္  ေ ပ် ာ္  ပ ါ  စ  ။
     န င္  သိ  ပ ါ  စ  ။
          ထ ပ္  တူ  ရွိ  ပ ါ  စ  ။


ၾကယ္စစ္သည္ (21 Oct 2012) 03:36:38 AM