- အလြမ္းမ်ား -

- အလြမ္းမ်ား -



အလြမ္း


ငါ့မွာ ေသျခင္းတရား သံုးမ်ဳိးရွိတယ္။
ေႏြရယ္၊
မိုးရယ္၊
ေဆာင္းရယ္။


ၾကယ္စစ္သည္ - ၄ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂



အလြမ္း - ၂


ငါတို႔ကို ေနရာခ်ိန္းေပးပါ ေစတန္။
မနက္ျဖန္ရဲ႕ ရွိျခင္းတရားဟာလည္း
အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ လြဲေနတယ္။


ၾကယ္စစ္သည္ - ၂၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂



အလြမ္း - ၃


မိုးေတြ တစ္စက္ခ်င္း ရြာခ်တယ္။
ေတာက္ ...
ေတာက္ ...
ေတာက္ ...
မနက္ျဖန္ကို ေရာက္ျပန္ၿပီ။


ၾကယ္စစ္သည္ - ၁၄ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၂



အလြမ္း - ၄


---

နားေတြ အ ေနတယ္။
ျမင္ျမင္ သမွ်ဟာ ပ်က္ေနတဲ့ နကၡတ္ပဲ။
တစ္ခရီးတည္းလည္း လြဲတယ္။

---

ခြဲထားတဲ့ လက္က တစ္ဖက္
ေပါက္ေနတဲ့ အိတ္က တစ္ဖက္
ဘယ္နဲ႔ညာ ဖ်က္ရင္ အသိုက္ပ်က္ သတဲ့။

---

ထားခဲ့စမ္း ခ်စ္သူ။
ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတဲ့ ပင္လယ္နဲ႔
ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔
တိမ္ရည္လဲ့ေနတဲ့ မ်က္၀န္းနဲ႔။


ၾကယ္စစ္သည္ - ၈ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂



အလြမ္း - ၅


ဟိုးေရွ႕က ႏွင္းဆီပင္ေလးဟာ
ငါတို႔ အိမ္ပဲ
အ၀ါေရာင္ေလး ဖူးေနတယ္
ဆူးစူးတဲ့အရပ္က ေခ်ာ့သိပ္တဲ့ေတးကလည္း
ဥၾသသံၾကားတိုင္း ငိုတာပဲ
ၾကယ္ျပတ္က်မယ့္ ညတဲ့ေလ
မၿပိဳပါန႔ဲ
မရြာပါနဲ႔
ဟိုေရွ႕မွာ ႏွင္းဆီပင္ေလး အိပ္ေမာက်ေနတာ ေတြ႕ရဲ႕လား
ေရြ႕ႏိုင္စြမ္းတဲ့ ေလတံခြန္တစ္ခုပဲ ငွါးပါ
နံနက္ခင္းကို မၾကားပါေစနဲ႔


ၾကယ္စစ္သည္ - 31 Jan 2013 - 01:55 am



အလြမ္း - ၆


ငါ့ကို က်ဥ္ပါ
ရြာေနတဲ့ ေနတို႔ စဲပါေစ
အံုေနတဲ့ စိတ္တို႔ ၾကည္ပါေစ

ငါ့ကို က်ဥ္ပါ
ငါဟာ ငါမဟုတ္ေတာ့သလို
ငါဟာ ငါမျဖစ္ခဲ့သလို

ငါ့ကို က်ဥ္ပါ
ပ်ဳိးထားတဲ့ ပန္းတိုင္းပြင့္ပါေစ

စိတ္ကို ခ်င့္ပါ
ၿပိဳမယ့္အစား ပ်ဳိးပါ
ရိုးသားမႈတိုင္း ရပါေစ

ငါ့ကို က်ဥ္ပါ
က်ဥ္တယ္လို႔ သေဘာထားၿပီး က်ဥ္ပါ

နံနက္ခင္းတိုင္းကို ျမင္ပါေစ
ငါ့ကို က်ဥ္ပါ


ၾကယ္စစ္သည္ - 31 Jan 2013 - 02:41 am

ႏွစ္ / သံုး

ႏွစ္ / သံုး





“ မုိးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ေတြကိုပဲေတြ႕တယ္။
  သူတို႔ကို ဖယ္ႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ”
  ညီမေလးေျပာေတာ့ ခ်စ္သူက ရယ္တယ္။
“ ေနကြယ္ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ
  ရင္ဆိုင္ျခင္းေတြ ရွိတယ္ ” တဲ့
“ အင္း ေတြးစရာပဲ ”





ၾကယ္စစ္သည္ - ၂၀ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၃

ေၾကာ္ျငာေတြကို ရပ္ေပးပါ။

ေၾကာ္ျငာေတြကို ရပ္ေပးပါ။



ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ေၾကာ္ျငာပါပဲ။ ညာညာၿပီးေတာ့ ေက်ာ္မခ်နဲ႔။
၈၅ ကေန ၄၈အထိ
၆၃ႏွစ္ ၾကာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၆၃ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။
ေျမေတြ နိမ့္ခဲ့တာ၊ သိမ့္ခဲ့တာ၊ လွိမ့္ေနခဲ့ရတာ
၆၃ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။
*
မၿငိမ္းႏိုင္တဲ့ စစ္မီးေတြက ဗမာျပည္ကို အဂၤလိပ္ကသိမ္း
အဂၤလိပ္လက္ထဲက ဂ်ပန္ကသိမ္း
ဂ်ပန္လက္ထဲက အဂၤလိပ္ကျပန္သိမ္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကုိယ္ျပန္ရဖို႔
ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ
သံုးဆယ္ကို ႏွစ္ႏွစ္သာစြန္းစြန္းေလး
ကမၻာက သံုးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ကို ေလးစား *
ခင္ဗ်ားတို႔ကေတာ့ ခပ္ေလးေလးပဲ စားေနလည္း ျဖစ္တာပဲ။
ေၾကာ္ျငာေတြကလည္း ဒီေရလို တရိပ္ရိပ္နဲ႔ တက္လာလို႔
နားထင္ေသြးေရာက္
ငါ့ေတြ႕ရင္ လူတိုင္းေၾကာက္ရမယ္လား။ ခါးလို႔။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို
ဘယ္ျပည္သူကမွ မေၾကာက္ဘူး။ ခ်စ္ခင္ေလးစားတာ
အခုေသဆို ထေသလိုက္ၾကမွာ။ သစၥာတရား။
ခင္ဗ်ားတို႔နားမွာ ခါးလိမ့္မယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔စကားေတြ ျပန္ၾကားရလိမ့္မယ္။ ရူးသြပ္တာလို႔
ဟားတိုက္ရယ္ဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္။
မူေလာက္ပဲ သိၿပီး မူးေနတဲ့သူေတြ
လူတကယ္ေကာင္းရင္ မူၾကမ္းလည္း လူမရမ္းဘူး။
မယံုရင္ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ျပန္ၾကည့္ပါလား။
နားလည္ႏိုင္မလား။ ထားပါေလ။ ေ၀းလို႔။
တဆိတ္ ေက်းဇူးျပဳလို႔ ညာညာၿပီး ေက်ာ္မခ်ပါနဲ႔။
ရင္ဘတ္ခ်င္းနီးဖို႔။




* ကိုေသာ္ဇင္အုန္း၏ ၾကည့္လို႔ေကာင္းရင္ ေၾကာ္ျငာ၀င္ၿပီမွ
ၾကယ္စစ္သည္ - 16 Jan 2013 - 11:41 PM

ႀတိဂံ

ႀတိဂံ



သူတို႔ရယ္
ခင္ဗ်ားရယ္
ကၽြန္ေတာ္ရယ္
အထဲမွာ ပိတ္မိေနၾကတယ္။



မင္းသိုက္ထြန္း - 19 JAN 2013 - 09:30 PM

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး





(၁)

မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္တာနဲ႔ အက်င့္ပါေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြက စေနနံေလးဆီကိုပဲ အရင္ဆံုးၾကည့္မိသည္။ စေနနံေလးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူ႔အေပၚက သူမရဲ႕ ဓါတ္ပုံေလးကသာ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ၾကည့္ေပမယ့္ သူမပုံေလးေဘးက စားပြဲတင္နာရီရဲ႕ လက္တံေတြကေတာ့ တည့္တည့္ႀကီး ကန္႔လန္႔ျပန္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ ၉နာရီ ၁၅မိနစ္ေတာင္ ရွိၿပီပဲ။ ဒါ သာမန္ႏိုးေနက် အခ်ိန္မွ မဟုတ္ဘဲ။


သူမရဲ႕ စကားသံကိုလည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးႀကီး ျပန္ၾကားေနတုန္းပါပဲ။
“ မနက္ ငါးနာရီေလာက္အထိပါပဲ ေမာင္၊ ေျခာက္နာရီေလာက္ဆို ျပန္ေရာက္ပါၿပီ ”

“ ဒုန္း ... ဒုန္း ... ဒုန္း ”

. . . .    . . . .    . . . .



(၂)

အား ... ကိုက္လိုက္တဲ့ေခါင္းေတြ။ ညက ေသာက္ခဲ့တဲ့ အိပ္ေဆးေတြရဲ႕ အစြမ္းထင္၏။ အိမ္ေရွ႕က တံခါးေခါက္သံဟာ ဘယ္သူမ်ားလဲ။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမ်ားလား။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးေလ။ သူမ ထြက္သြားကတည္းက ဒီအိမ္ေလးကို လာမလည္ခဲ့ေတာ့တာ ငါးႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီေပါ့။ အာ ... ဘာေတြ ေတြးေနမိပါလိမ့္။ တံခါးအရင္ သြားဖြင့္ေပးဦးမွ


ကိုးနာရီေက်ာ္ေနက စာတိုက္ပုံးထဲက တစ္၀က္တျပတ္ေရာက္ေနတဲ့ စာတစ္ေစာင္ႏွင့္အတူ ၄၅ဒီဂရီေစာင္းၿပီး ႀကိဳေန၏။ ဘယ္ကစာမ်ားလဲဟု လိပ္စာကို ၾကည့္မိေတာ့လည္း မတပ္ထား။ ေပးပို႔သူအမည္လည္း မပါ။ ေဖာက္ဖတ္ၾကည့္မွ သိေတာ့မွာပါပဲလို႔ ေတြးရင္း စာအိတ္ကေလး ယူၿပီး အိမ္ထဲျပန္၀င္လာလိုက္သည္။



(၃)

“ ေမာင္ ကြၽန္မ ျပန္လာၿပီ ”



(၄)

“ ဟင္ ”

ဟုတ္သည္။ အႀကီးႀကီးကို “ ဟင္ ” မိသည္။ အလြန္တရာ ရင္းႏွီးတဲ့ လက္ေရး ျဖစ္ေန၏။ ဒါ ... ဒါဆို သူမ ျပန္လာေတာ့မည္လား။ မနက္ေျခာက္နာရီကလည္း မထုိးႏိုင္ေသးပါ။ စာကလည္း မဆံုးေသးပါ။ ထြက္ခြါသြားခဲ့တာလည္း ငါးႏွစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ငါးႏွစ္စာအတြက္ စာတစ္ေၾကာင္းသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ ဆံုးမည္နည္း။



(၅)

“ ေမာင္ ကြၽန္မ ျပန္လာၿပီ ”

တစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ . . . . . . ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္သည္လည္း မမွတ္သားႏိုင္ေတာ့။ အရာရာသည္ ဆိုပါေတာ့၊ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဒီလိုေလ၊ ဒါက . . . စေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ၿပီးဆံုးေတာ့မည္လား။ ထို စကားလံုးမ်ားသည္ အဓိပၸာယ္ ဆင္သေယာင္ ရွိေသာ္လည္း မတူညီပါ။ ထို႔အတူ ထိုစကားလံုးမ်ားႏွင့္လည္း ငါးႏွစ္တာကို မတိုင္းတာႏိုင္ပါ။ လက္ေရးပိုင္ရွင္ သူမသည္ ကြၽန္ေတာ္၏ သူမသာ ျဖစ္သည္။ ထြက္ခြါသြားေသာ သူမသည္လည္း ကြၽန္ေတာ္၏ သူမသာ ျဖစ္သည္။ ျပန္လာၿပီ ဆိုေသာ သူမကေကာ မည္သူနည္း။




(၆)

အရာရာသည္ လွ်ပ္တျပတ္လည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္ေကာင္း၏။ ကြၽန္ေတာ္ သူမအေပၚထားေသာ စိတ္ကိုလည္း မိမိဘာသာ ျပန္ေမးမိသည္။ ဟိုဘက္ကမ္းသို႔ေတာင္ လြန္ဦးမည္ဟု ခပ္ရိုးရိုးပင္ ေျဖ၏။ ဟုတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ သံေယာဇဥ္မွသည္ လိုအပ္မႈအထိ မေျပာင္းလဲေသးပါ။ သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္မႈကိုေတာ့ ေၾကာက္ရြံစြာ ေျဖမိ၏။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ္၏ သူမမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ကဗ်ာေတြ၊ ဂီတေတြကို ျမတ္ႏိုးခဲ့ေသာ သူမမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမွာ ဂရုစိုက္လြန္းေသာ ကြၽန္ေတာ္၏ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး အျဖစ္ေကာ ရွိေနပါဦးမည္လား။ မေရရာပါ။ သူမဟာ သူမျဖစ္ေနပါမည္ ဆိုသည္ကလည္း မေရရာလွပါ။ ဒါဆို ဆက္၍ေမးရပါဦးမည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမကို ခ်စ္မိတာပါလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္မိတာပါလား။ မိမိကိုယ္ မိမိ ပို၍ ခ်စ္ေနမိျခင္းသာ ျဖစ္မည္။ ဒါကေတာ့ ေရရာေနပါၿပီ။


သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္ငယ္ေလး ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အလင္းကိုသာ တတ္စြမ္းသ၍ ေပးစြမ္းခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ယုန္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ရိုးသားျဖဴစင္ျခင္း အသြင္ကို ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အိမ္ကေလးတစ္လံုး ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အေျခတက်ရွိမႈကို ေပးခဲ့ပါသည္။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေသာ့ကေလးတစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္ပါသည္။ နားလည္မႈတံခါးေပါင္းမ်ားစြာကို ဖြင့္ေပးခဲ့ပါသည္။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ စမ္းေခ်ာင္းကေလး ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ေမတၱာမ်ားကိုသာ စီးဆင္းေစခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ကေလး ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ကူညီျဖည့္စြမ္းေပးသူ ျဖစ္ပါသည္။


သူမသည္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚေကာင္းေသာသူ ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚသာ ပို၍ေကာင္းေသာသူ ျဖစ္သည္။ အတၱမ်ားကို ေလ်ာ့ရပါမည္။ ေမးခြန္းမ်ားကို ေလ်ာ့ရပါမည္။ သူမျပန္ေရာက္ေသာအခါ အေမာေျပေစရန္ ငါးႏွစ္တာအတြင္း ေရးခဲ့သမွ်ကဗ်ာမ်ားကိုလည္း စုရပါဦးမည္။ သူမႏွစ္သက္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုလည္း ဆက္၍အသက္သြင္းရပါဦးမည္။ မနက္ျဖန္သည္ သူမျပန္ေရာက္လာမည့္ေန႔ရက္ေပေလာ။ ယေန႔သည္ သူမျပန္ေရာက္လာမည့္ေန႔ရက္ေပေလာ။ ေမးခြန္းမ်ားကို ေလ်ာ့ရပါဦးမည္။




ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး



ယုန္ကေလးတစ္ေကာင္
အိမ္ကေလးတစ္လံုး
ေသာ့ကေလးတစ္ေခ်ာင္း
စမ္းေခ်ာင္းကေလးတစ္စင္း
လက္ကေလးတစ္စံု . . . နဲ႔
သူမရဲ႕ ဖူးငံုေနတဲ့ စိတ္။











မင္းသိုက္ထြန္း - 15 Jan 2013 - 02:00 AM

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ




၂၀၀၅ ခုႏွစ္တုန္းက ေငြႏွစ္ဆယ္က်ပ္ဟာ ဆယ္မိုင္ခရီးေလာက္ကို လမ္းေလ်ာက္ခုိင္းဖူးတယ္။ ေပ်ာ္စရာပါ။ မိုးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္၊ ေျမႀကီးကို ေျခေထာက္နဲ႔ေဆာ့လိုက္၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၂၀တန္ခရီးေတြ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေပါင္းအသင္းဆိုလည္း ဆာေနတဲ့ ဟင္းလိုပဲ သိပ္မက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ခ်စ္ပါတယ္။ သူက အရာရာကို ဖန္ဆင္းႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ လူအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေျပာစကားေတြကိုေတာ့ မခ်စ္ဘူး။ မုန္းတယ္။ သူ႕အတြက္နဲ႔ ပုစြန္ေတာင္ ဆိပ္ကမ္းမွာလည္း ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ ထမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူေပါ့။ တရင္းတႏွီးေပါ့။ ေပ်ာ္စရာပါ။



အိမ္အျပန္ေတြမွာ လမ္းအတူေလ်ာက္ၾကတယ္။ ေငြတစ္ဆယ္ရဲ႕ အကြာအေ၀းဟာလည္း ေျပာစမွတ္ေလာက္ေအာင္ ရွည္တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ေလာေလာဆယ္ရဲ႕ ေန႔တဓူ၀မွာ အဲဒါက ဘယ္အခ်ိန္ထေပါက္မလဲ မေရရာတဲ့ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးပဲ။ ညပိုင္းဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က သီခ်င္းသံနဲ႔ လြင့္ေနရတဲ့ အရသာဟာ ဘယ္လိုမွျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ရနံတစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေလနဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ ဖယ္ရီထဲက ေလွာင္ရယ္သံကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္မုန္းတာပဲ။ မနက္ျဖန္ ေစ်းဖိုးအတြက္ လက္ဖက္ရည္အငတ္ခံတာ သူတို႔လည္း သိရဲ႕နဲ႔။



၂၀၀၅ ဇူလိုင္ရဲ႕ မိုးသည္းတဲ့တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ တစ္ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္တယ္။ ေက်ာင္းျပန္တက္ပါလားဆိုတဲ့ အစ္မရဲ႕ အားေပးစကားနဲ႔ အေမ့ရဲ႕ သက္ျပင္းခ်သံေအာက္မွာ အိပ္ရာက ႏိုးတယ္။ ၃နာရီေတာင္ ထုိးၿပီပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ ေလ်ာက္ၾကဦးမယ္။ မိုးရြာခဲ့ရင္လည္း ေပ်ာ္စရာပါ။ ကိုယ္စီပါတဲ့ ၀ါတာဘလူးေလးေတြမိုး၊ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆို၊ အဲဒါ ငိုစရာတဲ့လားဗ်ာ။ သူ႕အခ်ိန္၊ သူ႕အခါ သူရြာခ်င္ရင္လည္း ရြာမေပါ့။ ေပ်ာ္စရာပါ။



ဆိုက္ဒ္ထဲေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ရွိရာ ကိုယ္သြား၊ အားအားလ်ားလ်ားလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးေလ။ ေက်ာက္စရစ္တစ္ေတာင္းဆိုမွ ေငြ ၇က်ပ္ရတယ္။ မနက္ ေလးနာရီခြဲေလာက္ကေန စလိုက္တဲ့အလုပ္က ေန႔လည္ ၁နာရီဆို ဆက္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေရက က်ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ ေတာင္းတစ္ရာမွ မေက်ာ္ခဲ့ရင္လည္း အိမ္မွာ ဟင္းမေကာင္းႏိုင္ဘူး။ မေကာင္းဘူးဆိုလို႔ ေကာင္းတဲ့ဟင္းကလည္း သားငါး တစ္ခုခုနဲ႔ ငါးပိရည္ပဲ။ ထားပါေလ။ ၂၀၀၅ မွာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကမ္း၀င္ေငြဟာ တစ္ေန႔ ၈၀၀ က်ပ္ေလာက္ေတာ့ ရွိသင့္တယ္ မဟုတ္လား။



အဲဒီေန႔က ျပည့္ၿဖိဳး ဖ်ားတယ္။ ျပည့္ၿဖိဳးဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႏွစ္လေလာက္ပဲ ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚအရင္းရဲ႕ သားပဲ။ လူေကာင္ထြားသေလာက္ အသည္းက ငယ္တယ္။ သူ႕အစား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပိုသယ္ေပးေတာ့ သူ႕မွာ မ်က္ရည္ေလး ၀ဲလို႔။ မငိုပါနဲ႔ ညီရာ။ လက္ဗလာနဲ႔ အိမ္ျပန္တဲ့ေန႔ဟာ ျပည္သူ႕ေမတၱာဆီ အိမ္က ပစၥည္း ပို႔ရတဲ့ ေန႔မွန္း တို႔လည္း သိပါတယ္။ အတူတူသြားတဲ့သူ ေလးေယာက္မွာ သူ႕တစ္ေယာက္ဖယ္ၿပီး အလွည့္က် တစ္ေတာင္းစီ ပိုသြားယံုပါပဲ။ ထူးၿပီးလည္း မပန္းလွပါဘူး။



၂၀၀၆ မွာ ေ၀့ခနဲ တုိက္လာတဲ့ ေလဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စာမ်က္ႏွာ တစ္ရြက္ေျပာင္းသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို ဘာကူႏိုင္မလဲ။ အေတြးဗ်ဴဟာ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုရဲ႕ ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ နီကယ္စိမ္ထားတဲ့ အေရာင္နဲ႔ အမွတ္တံဆိပ္ေလး ႏွစ္ခုရတယ္။ ဌာနတစ္ခုနဲ႔ အတူ ခရီးဆက္ခြင့္ရတယ္။ ၀န္ထမ္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း လေရာင္တစ္ခုနဲ႔ နီကယ္ေရာင္ တစ္ခု ရတယ္။ ေပ်ာ္စရာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း စင္းလံုးေခ်ာေတာ့ မေကာင္းႏိုင္ဘူးေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီေနရာရဲ႕ အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာေတြမွာ ဒုတိယဘုရားသခင္ဆိုတာ လိုအပ္မွန္း သိခဲ့ရတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူက လြဲရင္ သူတို႔နဲ႔ ေ၀းရာကို ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ခြါခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္စရာပဲ။



အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းတိုးျခင္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္မ်ားလာျခင္းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေစ်းသည္ေလး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေစ်းသည္ေလးေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္ရကိုယ္ယူေတြေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အရာရာအတြက္ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြသာ ျဖစ္တယ္။ ဖယ္ရီကားေပၚက ေလွာင္ရယ္သံေတြကိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အားေဆးပါပဲ။ ပိုက္ဆံမေပးရဘဲ ရယ္သံေလးေတြ ေငးေနရတဲ့ အရသာကို သင္ခံစားဖူးပါသလား။ မနက္ျဖန္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဟင္းေကာင္းစားရဦးမယ္။ ေပ်ာ္စရာပါ။





မင္းသိုက္ထြန္း - 10 Jan 2013

လက္ကေလး

လက္ကေလး




ဖမ္းဆုပ္ထားတယ္
ျဖည္ခ်ထားတယ္
ခုနကပဲ ပက္လက္
အခု ေမွာက္လ်က္။




မင္းသိုက္ထြန္း - 9 Jan 2013