ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္း
လြင့္ေမ်ာေနတဲ့
အေတြးတစ္စနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းေပၚမွာ ေငးေနမိ၏။ ဒီလမ္းေလးရဲ႕ အရွည္ဟာ မီတာတစ္ရာပင္မျပည့္လွေပ။
လမ္းအဆံုးက ျမစ္ျပင္ကလည္း လမ္းေပၚက သစ္ရြက္ေၾကြေတြလို တစ္စံုတစ္ခုမ်ား ေၾကြလြင့္လာမလားလို႔
ၿငိမ္သက္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မစဥ္းစားဘဲ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ အေတြးမ်ားဟာလည္း
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ။
တစ္စံုတစ္ရာဟာ
ဒီအေၾကာင္းကို ပန္းခ်ီဆြဲေနပါလိမ့္။ ကဗ်ာေရးေနပါလိမ့္။ ဂီတာတီးခတ္သံေလးတစ္ခုဟာ ၿငိမ့္ေညာင္းျငင္သာစြာနဲ႔
တျဖည္းျဖည္းပီသလာတဲ့ ကဗ်ာရြတ္သံေလးကို စည္းခ်က္လိုက္ေပးေနေလ၏။ နားထဲမွာ ျမည္ဟီးလာသည္။
တုန္ခါမႈတိုင္းဟာ လႈိင္းျဖစ္လာတဲ့အခါ အႏုပညာဆိုေသာအရာသည္ ႏူးညံစြာပ်ံႏွံလာေတာ့သည္။
စီးေမ်ာစြာ။
ပ႑ပ္ရိုက္ထားေသာ
စည္းရိုးဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။
ငါသည္ကား
လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို
တစ္သက္တာရရွိထားေသာ ေနျဖစ္၏။
ေန႔ကို
ငါေရး၏။
ငါ
ေစစား၏။
ငါသည္
ငါသာျဖစ္၍ အတုမရွိ၊
လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ႏွင့္
အတုမရွိျခင္းဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။
ေန႔သည္
ညျဖစ္၍
ေနသည္
ကြယ္ေလ၏။
အဆံုးစြန္ေသာ
ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ အနိစၥတြင္ ကြယ္ေလ၏။
ဒုကၡႏွင့္
အနတၱတြင္ ကြယ္ေလ၏။
ေတာက္ေလ်ာက္လိုက္ပါလာေသာ
စည္းခ်က္သည္ စာသားအဆံုးတြင္ တိခနဲ ရပ္ေလ၏။ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ေလသည္ ေရြ႕လ်ားလာ၏။ သစ္ပင္သည္လည္း
သူေထြးေပြ႕ထားေသာ သစ္ရြက္အခ်ဳိ႕ကို ေခၽြေလ၏။ ထိုထိုေသာ အရာတို႔ႏွင့္အတူ ျမစ္ေရျပင္သည္လည္း
ငိုက္ျမည္းေနရာက ႏိုးေလ၏။ သူသယ္ေဆာင္လာေသာ တစ္စံုတရာသည္ ၀ိုး၀ါးလြန္းလွစြာ။
တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္
စီးေမ်ာလာေသာ အစက္အေပ်ာက္ေလးသည္ ဤကမ္းသို႔လည္း ကပ္ႏိုင္သည္။ ဆက္လက္၍လည္း လြင့္ေမ်ာႏိုင္၏။
သူသည္ တစ္စံုတစ္ခုကိုလည္း သယ္ေဆာင္လာ၏။ ထုိတစ္စံုတစ္ခုသည္ ဘာပါလိမ့္ဟု ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္လာသည္။
ထိုစိတ္သည္ သံစဥ္တို႔ကိုျဖတ္ေတာက္၊ စာသားတို႔ကို ေက်ာ္လြန္လာ၏။
အရာရာသည္
စူးစမ္းမႈကသာ စ ရာေကာင္း၏။ ငါသည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္ေသာအခါ တစ္စံုတစ္ရာကို
ပိုင္ဆိုင္လာႏိုင္ေကာင္း၏။ ထိုတစ္စံုတစ္ရာသည္ တစ္စံုတစ္ခုေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။
ထိုေသာအခါ ငါသည္၊ ငါသာျဖစ္၍ ငါပဲ ရွိေပလိမ့္မည္။ ရူးသြပ္စြာ။
တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေသာအရာသည္
ေဗဒါသိုက္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုေဗဒါသိုက္ႏွင့္အတူ ေလွငယ္တစ္စီးသည္လည္း တည္ရာမဲ့စြာ
ပဲ့သူမဲ့စြာ။ ရိုက္ခတ္လာေသာ လႈိင္းႏွင့္အတူ တက္ၾကြမိေသာ စိတ္တို႔သည္ စိုက္ဆင္းသြားေလ၏။
အရာရာသည္
ဆံုးရႈံးခဲ့ေလၿပီ။ ေတးသံ၊ ပန္းခ်ီမွသည္ ကဗ်ာရြတ္ဆိုသံႏွင့္ အႏုပညာအထိ ၿငိမ့္ေညာင္းစီးဆင္းခဲ့ေသာ
အရာရာတို႔သည္ ျမစ္ျပင္က်ယ္ေပၚမွ ေရပြက္ကေလးႏွင့္အတူ ဆံုးရႈံးခဲ့ေလၿပီ။ သက္ျပင္းကို
ဟူး ခနဲ အခ်မွာ ေလွငယ္ေလး၏ ၀မ္းဗိုက္အတြင္း၌ သယ္ေဆာင္လာေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ျမင္ေလသည္။
ငါသည္ ဆယ္ရမည္ေလာ၊ ကယ္ရမည္ေလာ။ ေတြေ၀တုံဆိုင္း ေနမိ၏။ အရိုင္းဆန္ေသာ အေတြးတို႔သည္ ငါႏွင့္မွ
မဆိုင္တာဟု ေျပာေလ၏။ ဟုတ္သားပဲ။ ငါနဲ႔မွ မဆိုင္တာ။
ထိုေသာအခ်ိန္တြင္
ေ၀့ခနဲတိုက္လာေသာ ေလႏွင့္အတူ လႈပ္ရွားလာေသာ သစ္ပင္အိုႀကီးက သံစဥ္တစ္ခုကို ေဖာ္က်ဴးေလ၏။
“ မိတၳီလာကန္၀ယ္
ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့မယ္ … ဗ်ဳိင္းေရွ႕က ပ်ံကာ ပ်ံကာရယ္ …
အလွႀကိဳက္တဲ့
သမီးငယ္ရယ္ … အိပ္ပါေတာ့ကြယ္ … ေၾကာင္းႀကီးကိုက္လိမ့္မယ္ …
အိပ္ရာက
ႏိုးရင္ … ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္ … ”
လြင့္ေမ်ာလာေသာ
သားေခ်ာ့ေတးသံႏွင့္အတူ အေတြးထဲတြင္ ဆံုးပါးခဲ့ေသာ ဇနီးသည္ႏွင့္ သမီးငယ္ကို ျမင္ေယာင္လာသည္။
မ်က္ရည္တို႔သည္လည္း မရည္ရြယ္ဘဲ လိမ့္ဆင္းလာ၏။ ေျခေထာက္တို႔၏ ဦးတည္ရာသည္လည္း လွည့္ေလ၏။
ပုခံုးထက္မွ
တစ္ကိုယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနေသာ ကေလးငယ္သည္ အသက္ရွင္လာႏိုင္ဦးမည္ေလာ။ ကၽြန္ေတာ္၏
ေျခေထာက္တို႔သည္ လွ်င္ျမန္သြက္လက္စြာ ေရြ႕လ်ားေန၏။ အရာရာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေဖးမတန္ေကာင္း၏။
အိပ္ခန္းထဲေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကေလးငယ္သည္ တဒဂၤကို ျဖတ္ေက်ာ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ရြာေလးရဲ႕ သက္ေတာ္ရွည္ေဆးဆရာအဖိုးအုိသည္လည္း ထိုတဒဂၤကို ျဖတ္ေက်ာ္လာႏိုင္ေကာင္း၏။
ကေလးငယ္ရဲ႕
ေရေပးပါဆိုေသာအသံႏွင့္အတူ ေဆးဆရာအဖိုး၏ ဟူးခနဲသက္ျပင္းခ်သံသည္ အင္မတန္မဂၤလာရွိေသာ ေတးသံသာတစ္ခုလည္း
ျဖစ္လာ၏။
ေဆးဆရာအဖုိးအိုကို
ၿခံ၀သို႔လိုက္ပို႔အၿပီးမွာေတာ့ အရာရာသည္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာမ်ား ျပန္လည္၍ျဖစ္လာေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင့္
ေ၀့ခနဲတိုက္လာေသာ ေလႏွင့္အတူ အိမ္၀ိုင္းထဲရွိ သစ္ပင္တို႔သည္လည္း လႈပ္ယမ္းလာ၏။ ခ်စ္ဇနီး၏
သားေခ်ာ့ေတးသံသည္လည္း ပ်ံလြင့္လာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ပါးျပင္တို႔သည္လည္း စိုစြတ္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ႏႈတ္ခမ္းတို႔သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားလာေလ၏။
“ မိတၳီလာကန္၀ယ္
ဖားေကာက္ခဲ့ပါ့မယ္ … ဗ်ဳိင္းေရွ႕က ပ်ံကာ ပ်ံကာရယ္ …
အလွႀကိဳက္တဲ့
သမီးငယ္ရယ္ … အိပ္ပါေတာ့ကြယ္ … ေၾကာင္းႀကီးကိုက္လိမ့္မယ္ …
အိပ္ရာက
ႏိုးရင္ … ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္ … ”
ကၽြန္ေတာ္၏
ဇနီးသည္သာ ရွိခဲ့ရင္ …
ကၽြန္ေတာ္၏
သမီးငယ္ေလးသာ ရွိခဲ့ရင္ …
အရာရာသည္
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱပါတကား။
ပ႑ပ္ရိုက္ထားေသာ
စည္းရိုးဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။
ငါသည္ကား
လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို
တစ္သက္တာရရွိထားေသာ ေနျဖစ္၏။
ေန႔ကို
ငါေရး၏။
ငါ
ေစစား၏။
ငါသည္
ငါသာျဖစ္၍ အတုမရွိ၊
လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ႏွင့္
အတုမရွိျခင္းဟူသည္ကား အဘယ္နည္း။
ေန႔သည္
ညျဖစ္၍
ေနသည္
ကြယ္ေလ၏။
အဆံုးစြန္ေသာ
ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ အနိစၥတြင္ ကြယ္ေလ၏။
ဒုကၡႏွင့္
အနတၱတြင္ ကြယ္ေလ၏။
မင္းသိုက္ထြန္း
- ၂၁ မတ္ ၂၀၁၃
